Rayman: Legends Preview

Het cartooneske, doldwaze springspektakel Rayman: Origins was één van leukste games van het afgelopen najaar. Dit jaar lijkt het ledemaatloze mannetje wederom op koers om zichzelf op een positieve manier in de kijker te spelen, dankzij het net zo krankzinnige en zenuwslopende vervolg, de Wii U-exclusieve Rayman: Legends. Op het Europese hoofdkantoor van Nintendo konden wij ons recent wagen aan Michel Ancel’s nieuwste creatieve uitspatting, die zo maar eens kan uitgroeien tot de beste lanceergame voor Nintendo’s nieuwe spelcomputer.

Steengoed

De twee gespeelde levels van Rayman: Legends zijn namelijk steengoed. Natuurlijk, qua vormgeving is de verrassing er een klein beetje van af en is de game overduidelijk een vervolg op het vorig jaar verschenen Origins. Zo zijn de levels wederom op bonte wijze gestileerd en zitten ze ook nu vol abstracte gekkigheid. En ja, de game is nog steeds een tweedimensionale platformgame, waarin Rayman in rap tempo door de levels raust terwijl hij allerhande vijanden kapotslaat. De belangrijkste conclusie die we hieruit kunnen trekken is gelukkig niet dat Rayman: Legends een slap aftreksel is van zijn voorganger, maar wel dat we weer een verdomd goede platformer mogen verwachten.

Het blijft namelijk fantastisch om met Rayman – en eventueel bijgestaan door Globox (en wellicht twee Teensies) – in een sneltreinvaart langs de mooiste omgevingen te sprinten, rekening houdend met het feit dat je binnen fracties van seconden een knop moet kunnen indrukken om heelhuids over ravijnen te springen of vijanden onschadelijk te maken. Met andere woorden, timing is in deze razendsnelle platformer de sleutel tot succes en dat zorgt voor een lekkere uitdaging.

Een goed voorbeeld hiervan is het nu al geniale muzieklevel, waarin Rayman en Globox een op het oog eenvoudig parkoers afwerken op de noten van ‘Black Betty’ (de versie van Ram Jam uit 1977). Zelden heeft een platformgame voor zo’n gigantische glimlach op het gezicht gezorgd als bij dit gespeelde level. Elke maat in het opzwepende nummer gaat gepaard met een handeling als springen of slaan, en vanwege de hoge snelheid en veelheid aan versnelling in het liedje ben je continu op de knoppen aan het rammen (uiteraard wel vol concentratie en met beleid). Door het snelle verloop van het nummer kan het zo maar eens gebeuren dat je een noot mist en daarmee bijvoorbeeld recht het ravijn in dondert of de open armen van een stuk geboefte inwandelt, maar gelukkig voelde dit niet als een straf. Een gefaalde handeling zorgde er namelijk voor dat je het level gewoon lekker opnieuw kon starten en – al glimlachend – vanaf het begin kon starten met een ritmisch, paradijselijk platformlevel.

Besturing

Bij het fenomenale muzieklevel worden Rayman en Globox bestuurt met de traditionele Wiimote en is er voor de Wii U-Gamepad niet echt een belangrijke rol weggelegd. Het andere speelbare level liet echter zien dat Ubisoft goed heeft nagedacht over leuke implementaties voor de tabletcontroller. In het iets conventionelere level dat we speelden, is het voor de speler met de Gamepad – net zoals in New Super Mario Bros. U – de taak om zijn kameraden (Rayman en Globox) te ondersteunen. Waar je dit in New Super Mario Bros. U eigenlijk alleen kan doen door platformpjes te plaatsen, heeft Ubisoft een meer omvattende ondersteuningsrol voor de Gamepad-speler in gedachte.

In Rayman: Legends kan de speler met de tabletcontroller de vijanden in beeld verlammen door ze met de stylus te kietelen (wat komische taferelen oplevert), platformen rangschikken om de spelers effectief langs levensgevaarlijke situaties te helpen en platformen bereikbaar maken door de touwen waaraan ze hangen door te snijden. Leuk zijn vooral de momenten waarop je (een deel van) het level kunt kantelen door de Gamepad te draaien. Met deze bewegingspuzzels moet je Rayman en Globox bijvoorbeeld door een stekelig, draaibaar doolhof leiden door het doolhof beheerst te kantelen. Het feit dat al deze handelingen gepaard gaan met een hoog speltempo zorgt ervoor dat het spelen met de Gamepad absoluut kan uitgroeien tot een enerverende ervaring.

De prachtige, cartooneske levels en het rappe tempo waarin je deze doorloopt maken Rayman: Legends al tot een zeer interessante game. Het ritmische muzieklevel op de noten van ‘Black Betty’ doet daar een flinke schep bovenop en vormt nu al één van de meest geniale momenten in een platformgame sinds lange tijd. Het gegeven dat Ubisoft ook nog eens op leuke wijze gebruik weet te maken van de Wii U-Gamepad sterkt onze gedachte dat Rayman: Legends zo maar eens de beste lanceergame kan gaan worden alleen nog maar meer. De tijd zal leren of de game dat uiteindelijk zal gaan waarmaken, maar vast staat wel dat Rayman: Legends op uitstekende wijze voortborduurt op de door Origins gelegde basis.