Medal of Honor: Warfighter - Singleplayer Preview

Waar de meeste shooters zich tegenwoordig focussen op de multiplayer, is bij Medal of Honor: Warfighter de singleplayer minstens zo belangrijk. Dat verzekert althans Ben Jones, senior level designer bij Danger Close, ons. We mochten bij EA twee levels en daarmee deze stelling aan de tand voelen.

Spraakverwarring in Somalië

Waarom we vervolgens midden in Somalië piraten met theedoeken om hun hoofd gebonden afschieten, is ons even ontgaan. Door een bizarre mix van Duits en Engels in de cutscenes – het was eigenlijk een Duitse build die we speelden - hebben we geen flauw idee wat we precies aan het doen zijn. Als we echter direct worden neergeknald door een sniper hebben we motivatie genoeg. De Somalische piraten schieten op ons en moeten dus dood. We laden snel ons aanvalsgeweer door en openen het vuur.

Het level dat volgt is afgelopen zomer al eens door EA op de gamebeurzen gedemonstreerd, maar we konden ‘m nog niet eerder zelf spelen. We flanken de sniper die ons zojuist nog neer - maar niet dood - schoot en demonstreren hem over wat voor artillerie wij beschikken. Het is wat rigoureus, want behalve de sniper wordt ook een volledig huizenblok ‘uitgeschakeld’. Maar we kunnen veilig verder en daar ging het om. Exitus Acta Probat; het doel heiligt alle middelen.

Juist als het gebouw waar de sniper eerder in school tot puinpoeier wordt geschoten, valt op hoe de Frostbite 2 engine voor deze game is verbeterd. Natuurlijk kennen we deze engine van Battlefield 3 en ook de nieuwe Need for Speed Most Wanted maakt er gebruik van, maar de verstikkende stofwolken in Medal of Honor zagen we nog niet eerder. Volledig verblind proberen we ons een weg te banen door wat ooit het gebouw was waar die sniper zich verschanste. Omdat de rest van het gebouw onbegaanbaar is, verkennen we de omgeving verder met een robotje.

Minder destructief

Deze kleine maar dodelijke machine beschikt over een machinegeweer en granaatwerper en daar maken we gretig gebruik van. Groepjes piraten krijgen een definitief samenscholingsverbod opgelegd met een welgemikte granaat en wie probeert te vluchten, kan rekenen op een salvo .50 kogels in zijn rug. Ook dat doet pijn. Toch valt ons op dat er ten opzichte van Battlefield 3 wat is ingeleverd als het om destructiviteit gaat. Volledige muren opblazen met de granaten van de robot is vreemd genoeg niet mogelijk, terwijl de Frostbite engine dat juist mogelijk hoort te maken.

Als we even later door een .50 onder vuur worden genomen en enkel beschermd worden door een fragiel betonblokje dat langzaam aan afbrokkelt, loopt toch nog net niet de dunne door onze broek. De destructiviteit is misschien minder, maar niet afwezig en weet nog steeds op de juiste momenten voor een extreem beklemmende sfeer te zorgen. Het level eindigt met een snipergedeelte waarin de balistiek van de kogels centraal staat. Als Battlefield-veteranen strooien we echter met welgemikte headshots alsof het pepernoten in december zijn. Het blijft leuk om koppies kapot te schieten, maar origineel is dit allerminst.

Need for Speed: Warfighter

Net als we dan toch een beetje vrezen voor een Battlefield light, start het tweede level. Ditmaal hebben we geen machinegeweer, raketwerper of scherpschuttersgeweer in ons handen, maar een stuur. Het is een rasechte achtervolgingsmissie. Dwars door de drukke straten van Karachi, Pakistan, moeten we met hoge snelheden een auto achtervolgen. We slippen in iedere bocht, rammen dwars door marktkraampjes en nemen hier en daar een geparkeerde motor of onschuldige kip (zal de PETA leuk vinden!) op de motorkap. Als we ons vervolgens dwars door een verkeersontstopping mogen beuken, wordt de physics engine pas echt getest - en hij slaagt. Geen wonder, in Battlefield was het immers ook al mogelijk achter een stuur te kruipen en in Need for Speed, dat op dezelfde engine draait, doen we niet anders. Waar bij de meeste shooters voertuigmissies vaak de plank volledig misslaan, is het in Medal of Honor een zeer welkome, zeer geslaagde en vooral zeer leuke afwisseling.

Tier One

Nadat we beide levels op de standaard moeilijkheidsgraad hadden doorlopen, was er ook nog tijd om ze op de hogere Tier One-moeilijkheidsgraad te spelen. Dit bracht wat leuke veranderingen met zich mee. De munitieteller verdween, evenals de symbolen boven onze kameraden, waardoor het allemaal een stukje realistischer werd. Op deze moeilijkheidsgraad is het echt opletten geblazen op wie je schiet en wanneer je je hoofd laat zien, want veel kogels kun je niet incasseren. Vreemd genoeg kunnen we nog steeds kogels aan onze kameraden vragen, die blijkbaar over gigantische zakken met munitie beschikken. Hun kogels raken namelijk nooit op. Het is dus onmogelijk om droog te komen te staan en dat doet dan weer afbreuk aan die realiteit.

Ook een beetje jammer is dat we in dat ene level in Somalië wel vier of vijf keer een deur moeten breachen. Dit is in de vorige Medal of Honor, maar ook in bijvoorbeeld Call of Duty en 007: GoldenEye al zó vaak gedaan, dat dit nauwelijks nog spannend is en in de mate van Medal of Honor: Warfighter zelfs een beetje hinderlijk. Het feit dat je extra breaches, met onder andere een tomahawk, een breekijzer en een shotgun vrijspeelt, verandert hier niets aan. Deze zijn puur cosmetisch, twee seconden later sta je toch weer op dezelfde manier in slow motion je pistool leeg te schieten.

Hectisch maar niet zo origineel

Medal of Honor: Warfighter's singleplayer belooft op basis van wat we gezien hebben erg spannend en hectisch te worden. Of we nu gebouwen opbliezen in Somalië of een auto achtervolgden in Pakistan, onze hartslag bleef hoger dan ‘ie normaal is. Toch stuiten we al snel op wat valkuilen. Het breachen en het snipen bijvoorbeeld zijn allerminst origineel. Tevens verraadde het menu dat de game waarschijnlijk dertien levels bevat. Gezien de lengte van de levels die we speelden, is dat niet veel. Wel zou Medal of Honor: Warfighter wel eens de eerste shooter kunnen worden waarin voertuigscènes zowaar goed en zelfs fijn werken. Mits juist gedoseerd zou dat Medal of Honor: Warfighter net kunnen onderscheiden van al die andere shooters en Danger Close’s statement kunnen bewijzen.