Jules Unlimited: GTA V laat me koud

Artikel | -

Grand Theft Auto heeft me nooit echt getrokken. Terwijl de meeste van mijn gamende vrienden bijvoorbeeld destijds helemaal (minderjarig) wild werden van San Andreas, zat ik met veel plezier Mafia opnieuw te spelen. GTA IV sprak me wel aan, vanwege de serieuzere toon en tegenstrijdige aard van de hoofdpersoon. Die game heb ik uitgespeeld, al weet ik niet meer of het met plezier was. In ieder geval is er barstens weinig van blijven hangen. Van deel vijf is zelfs nog minder blijven hangen, terwijl ik die nog lang niet heb uitgespeeld.

Stom genoeg kocht ik GTA V tijdens de feestelijke nachtlancering van de game. Overtuigd door alle lovende kritieken en de ‘waarde’ die de game voor mij als ‘kritische gamer’ had, besloot ik hem toch aan te schaffen. Samen met Joey en Timo ging ik naar de Saturn in Amsterdam om daar hordes fans de regen te zien trotseren. Door weer en wind fietsten we er naar toe, om vervolgens een game rijker en trillend van de kou naar huis te fietsen. Daar wachtte een probleem op me: ik had geen console om het spel op te spelen. Een week later, toen mijn ouders mijn kostbare apparaten naar Diemen hadden gebracht, kon ik pas beginnen aan het schietfestijn.

Om eerlijk te zijn, had ik plezier in de korte tijd die ik in Los Santos heb besteed. Michaels verhaal sprak me erg aan en ook Franklin vond ik interessant, al ergerde ik me geel en blauw aan zijn achterlijke kenniskring. Trevor had ik nog niet eens bereikt in het spel. Het laatste wat ik me kan herinneren is een missie waarin ik met Michael een gebouw verken, terwijl een van zijn oud-collega’s hem via een microfoontje instructies geeft. Een dag of twee nadat ik dat gespeeld had, leende ik de game uit aan een collega. Ik ben nog te lui en onverschillig geweest om te vragen hoe het spel hem bevalt.

Ten tijde van GTA III, Vice City en San Andreas kon de serie me helemaal gestolen worden. Ik voelde me superieur met mijn Mafia, waarin een serieus verhaal serieus verteld wordt en waarin auto’s realistisch rijden en aanvoelen. Het eerste dat ik dacht toen ik GTA IV en V speelde, was dat ik vond dat het hele “Auto” uit de titel gehaald mocht worden. Rijden vond ik verschrikkelijk. Na wat gewenning kromp die ergernis en kon ik ‘genieten’ van de rest van het spel. Autorijden in een open wereld-game werkt voor mij nog steeds het beste in de originele Mafia. De enige echte lol die ik uit GTA haal, komt voort uit de verschillende dialogen tussen de personages.

Maar goed… eigenlijk begrijp ik mijn probleem met de serie niet zo zeer. Aan alles in de games zie ik af dat er jarenlang met liefde en creativiteit aan gewerkt is. De titels zijn gemaakt door een getalenteerd team dat een goed gevoel voor humor en maatschappelijke kritiek heeft. Het succes van het vijfde hoofddeel doet me ook erg veel deugd, omdat dat succes ontwikkelaars en gamers inspireert. Kwaliteit creëert kwaliteit. Toch doen de games me helemaal niets. GTA laat me helemaal koud. Ik wil deel vijf absoluut uitspelen, maar ik heb geen idee wanneer en of ik zin krijg hem weer te spelen. GTA is gewoon niets voor mij.


Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.