Need for Speed: Carbon

Leipzig kennen we eigenlijk van twee dingen: het afgelopen WK en de Games Convention waar we in augustus weer met veel plezier heen gaan. Leipzig is echter meer. Het heeft een historisch centrum dat een bezoekje waard is en als klap op de vuurpijl is Leipzig de stad waar autofabrikant Porsche haar Cayenne produceert. Electronic Arts nodigde ons hier uit om het nieuwste deel uit de Need for Speed serie te komen spelen, Need for Speed: Carbon.

Voordat ik ook maar iets over dit nieuwe deel ga vertellen, wil ik me eerst even richten op al die mensen die bij elk spel dat EA uitbrengt beginnen te zeuren met het populaire woord ‘uitmelken’. Need for Speed: Carbon mag dan wel het zoveelste deel uit de serie zijn, van uitmelken is geen sprake. Net als de voorgaande delen is er weer voor een andere insteek gekozen. Deze keer staan de gevechten tussen jouw crew en die van anderen centraal. Al racend moet je de grote stad blok voor blok veroveren, waarbij elk blok wordt afgesloten met een heus baasgevecht in de bergen van de stad. In vergelijking met het laatste deel, Most Wanted, is dus vooral het crew aspect en de baasgevechten nieuw. We zien echter ook een aantal dingen die we uit vorige delen kennen, zoals de Drift modus uit Underground of politie achtervolgingen uit Most Wanted.

De baasgevechten waar ik net over had voelen ook als echt als baasgevechten, die over twee sessies worden gehouden. In de eerste rijdt de ‘baas’ voor je en is het bedoeling om zo dicht mogelijk bij hem in de buurt te blijven. Hoe dichter bij je zit, des te meer punten je krijgt. Natuurlijk is het ook mogelijk hem in te halen, maar dat is behoorlijk pittig. Eén keertje in mijn speelsessie was me dat gelukt, maar vervolgens werd ik door de beste man tegen de vangrail aangebeukt en vloog ik het ravijn in. Einde race dus. In de tweede sessie zijn de rollen omgedraaid en lig jij voor. Nu is het bedoeling om een zo groot mogelijke voorsprong te nemen. Hoe groter het aantal meters wat de baas achter je ligt, des te langzamer gaan de gescoorde punten uit de eerste sessie er van af. Als de speler op de eindstreep punten over houdt, dan is hij de winnaar. Het klinkt misschien niet spannend, maar dat is het zeker wel. Met mijn hart in mijn keel schoot ik langs het ravijn, drifte ik door de bochten en genoot van ik de prachtige visuele effecten zoals rookwolken en lichteffecten. Een waardig baasgevecht en een zeer leuke toevoeging.

En gelukkig is dit niet de enige vernieuwing en bovendien geen eens de grootste. Dat is namelijk de invoering van de zogenaamde Autosculpt technologie. Deze techniek maakt het mogelijk om jouw auto, die gekozen kan worden uit drie verschillende klassen (muscle, exotic en tuning), precies zo te vormen zoals jij dat wilt. En dan hebben we het niet over het uitzoeken van een standaard nieuwe spoiler, maar over het tot in de puntjes vormen van die nieuwe spoiler. Je kunt hoogte, lengte, richting, etcetera instellen. Denk maar aan de mogelijkheden om bij Fight Night je eigen bokser te maken, maar dan voor een racewagen.

Naast Fight Night hebben de makers ook nog andere spellen gekeken en zitten er zelfs wat RPG elementen in het spel verstopt. Jouw crewleden spelen namelijk een rol in de race. De één zal zijn uiterste best doen om jouw concurrenten op te houden, de ander zal op pad gaan om shortcuts te ontdekken en de derde zal er voor zorgen dat jij in zijn slipstream komt en zo zeg maar gelanceerd wordt. Wees echter niet bang dat het spel hierdoor vreselijk gemakkelijk gaat worden, want je kunt beperkt van deze mogelijkheden gebruik maken.

Op papier zit het dus allemaal goed, maar dat is met de meeste EA spellen wel zo. Het is dan ook mooi om te kunnen zeggen dat het qua gameplay ook wel snor zit. De drie verschillende auto’s waar ik mee kon spelen reden alledrie anders, maar ik had bij allemaal het gevoel van controle. Als ik een stuurfout maakte, lag dat puur aan mezelf. Gelukkig maakte ik enkel in het begin wat foutjes, toen ik even aan het circuit en wegligging moest werken. Het circuit waar ik op reed was overigens behoorlijk vet. Er waren meerdere sluiproutes te vinden, het was mogelijk om delen van de omgeving te slopen en helemaal leuk was om met acht man tegelijk te scheuren. Ik was telkens bezig met het uitvechten van verschillende gevechten waarbij de turbo en de tijdsvertraging mijn beste vrienden bleken te zijn. Het was puur genieten daar in Leipzig.

Ik ben dan ook zeer enthousiast geworden over deze titel, terwijl ik nog maar het topje van de ijsberg heb gezien. Van de vette politie achtervolgingen,de grote stad waar je doorheen kunt rijden en de multiplayer modus heb ik namelijk nog niets gezien. Wat ik wel zeg waren vette wagens, mooie Xbox 360 graphics en heerlijke races waarin het hard aan toe gaat. Als EA elk jaar de Need for Speed serie zo weet te vernieuwen, dan mag hij van mij nog wel een deeltje of tien verder gaan.

Geplaatst op 21 juli 2006 om 12:47 door Jelle van Es