Tekken: Dark Resurrection

Wij redacteuren zijn ook maar mensen. Terwijl de meeste van jullie lekker aan het strand zitten of zaten, moet ik in een restaurant zwoegen om zoveel mogelijk gasten een lekker maaltje voor te schotelen. De afgelopen twee weken heb ik slechts twee dagen vrij gehad (en dat lijkt misschien niet zo veel, maar ik ben ook maar parttimer). En dan moet ik daarnaast ook nog bijdragen aan het up-to-date houden van InsideGamer. Godzijdank heb ik daar momenteel geen dagtaak aan, in tegenstelling tot onder andere Jelle, Kris, Jaap en Marvin (de bikkels!). Daarom heb ik de ook de ‘mazzel’ dat de preview-code van Tekken: Dark Resurrection die ik ga bespreken, slechts een arcade-modus en een multiplayer-modus bevat. Scheelde mij weer het nodige graafwerk in verhaalmodi of het uitspitten van challenges.

Tekken: Dark Resurrection is eigenlijk geen compleet nieuw spel te noemen. Het is een uitbreiding op Tekken 5: Dark Resurrection dat op zijn beurt een verbeterde versie is van Tekken 5, en alleen uitkwam in Japan. Wat meteen opvalt is het aantal personages in het spel. Maarliefst dertig personages staan klaar om een potje te knokken, waarbij we de nieuwkomers vinden in de vorm van het lieftallige meisje Lili en Dragunov, een weirde Russische admiraal met een litteken op z’n knar.

De nadruk ligt bij Tekken nog altijd op het juist uitvoeren van je combo’s, en het weten wanneer je toe moet slaan of juist moet blokken. Op de PlayStation kon ik enorm genieten van deze manier van spelen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste paar jaren meer ben gaan houden van de stijl die DOA en Soul Calibur hanteren, aangezien je in die spellen kunt counteren. Ik raakte af en toe nogal geïrriteerd wanneer ik weer eens de lucht in ge-juggled werd en mijn halve levensbalk kwijtraakte aan een combo, voordat ik weer op de grond viel en verder kon spelen. Aan de andere kant is dit bij Tekken altijd het geval geweest dus als je bekend bent met eerdere delen weet je waar je aan toe bent. Bovendien zijn de meeste moves hetzelfde gebleven en aangezien de PSP exact dezelfde knoppen heeft als de PS2-controller, moet de besturing ook geen probleem zijn, mits je altijd met de analoge stick speelde. In dat geval kun je eventueel het analoge schuifknopje gebruiken, al vond ik dat minder fijn spelen dan met de D-pad.