Waarom het niet mis kan gaan met Zelda

Ik game al sinds mijn zesde jaar, verdiep me in de industrie sinds mijn elfde jaar, maar begon twee jaar geleden toch enige symptomen te vertonen van het verliezen van interesse in gamen. Dat was als het goed is tijdens een persevenement van een niet nader te noemen ontwikkelaar. Terwijl vrijwel iedere journalist met een grote glimlach een spel stond te spelen was ik totaal ongeïnteresseerd aan het luisteren hoe een persdame mij stond te overtuigen van hoe ‘onwijs gaaf’ dit spel wel niet was. “Hou nou eens alsjeblieft je mond”, dacht ik bij mezelf. Dit soort spellen heb ik tien jaar geleden al gezien, “waarom zou ik die van jou nou eens niet afzeiken?” Dit wetende dat het natuurlijk niet netjes is om dat recht in haar snoezige gezicht te zeggen.