Ace Combat X: Skies of Deception

Ik ben een Ace Combat-groentje. Ik kende de spelserie van naam en ‘gezicht’, maar had het nog nooit zelf gespeeld. Eerlijk gezegd sprak het me ook niet zo aan. De enige luchtgevechten die ik ooit in een digitale wereld uitvoerde waren de ruimtelevels in Star Fox: Adventures. Maar dat veranderde toen ik onlangs een door fans samengesteld compilatie-album van orkestrale muziek uit verschillende games beluisterde. Hierop stonden ook een paar nummers uit de Ace Combat-serie, en ik kwam bij het beluisteren ervan helemaal in de stemming. Ik hoefde dan ook geen twee keer na te denken toen de previewcode van Ace Combat X klaar lag op de redactie.

In Ace Combat X ben je een piloot van Aurealia, een land dat in oorlog is met het binnenvallende leger van buurland Laesath. Aan jou de taak samen met je makkers te strijden voor een vrij Aurealia. De previewcode die ik speelde was heel kleinschalig van opzet; slechts een drietal missies en een multiplayer-modus waren speelbaar. Bovendien werkte de multiplayer-modus nog niet, dus alleen de missies bleven over om te testen. Deze heb ik dan ook uitvoerig gespeeld, want de gameplay boeide mij genoeg om elke missie enkele keren door te spelen.

In de eerste missie was het mijn doel een groep bommenwerpers neer te halen zodat ze één van de laatste vrije steden in Aurealia niet kunnen bombarderen. Deze missiedoelen worden je uitgelegd in een echte briefing met coördinaten, codenamen en overzichtskaartjes. Dit zet meteen de goede sfeer neer, maar pas wanneer je daadwerkelijk door de ogen van de piloot in de cockpit kijkt, en je verschillende teammembers door de radio tegen je hoort praten, ga je er helemaal in op. Toen ik mijn eerste duik maakte kwamen beelden uit films en Top Gun en Iron Eagle weer naar boven. Maar er was werk aan de winkel. Achter een groep bergen langs kwam ik langzaam dichter bij het squadron vijandelijke vliegtuigen. Met een halve kurketrekker en een versnelling positioneer ik mezelf zo dat ik de eerste bommenwerper in het vizier heb. Mijn crosshair wordt rood en begint te piepen. Ik vuur een raket af; raak! Drie raketten extra maken een definitief einde aan de eerste bommenwerper. "Damn, dat voelt goed!”

De controls zijn voor zowel ervaren spelers als beginners makkelijk op te pakken. Met de circkeltoets vuur je raketten af en met kruisje vuur je je machinegeweer. Daarnaast kies je aan het begin van elke missie, naast de straaljager waar je mee wilt vliegen, ook een speciale raket uit. Denk hierbij aan raketten die vier tegenstanders tegelijk kunnen locken of raketten die zeer effectief zijn tegen schepen. Ook het vliegen met de analoge pad werkt prima. Grafisch ziet de game er prima uit, maar vergeleken met enkele andere games die ik onlangs speelde (waaronder Tekken: Dark Resurrection) komt het spel net iets minder gelikt uit de verf. De modellen van de vliegtuigen zien er goed uit, en wanneer je door de lucht vliegt ziet wereld onder je er ook best geloofwaardig uit. Pas wanneer je dicht bij de grond gaat vliegen merk je dat het eigenlijk in veel gevallen een grote texture is. Maargoed, het gaat in deze game om de luchtgevechten, dus zo’n ramp is dat nu ook weer niet.

Het is jammer dat ik maar drie missies heb kunnen spelen, want deze previewcode smaakte zeker naar meer. Volgens Namco zal de Campaign Mode zo’n twintig missies bevatten die je met maar liefst veertig vliegtuigen kunt spelen. En als je het zat bent om tegen de computer te spelen, dan kun je het altijd nog opnemen tegen drie vrienden via de ad hoc-verbinding van de PSP. Persoonlijk kan ik niet wachten om Ace Combat-pro Remco zijn ass te kicken in deze modus, maar daarvoor zal ik nog even moeten wachten tot 3 november, wanneer het spel als het goed is in de Europese schappen ligt.

Geplaatst op 27 september 2006 om 14:04 door Rob van der Leek