Dragon Quest Heroes II hands-on preview – een tussendoortje voor de fans

Artikel | -

Iedereen die Japanse games een warm hart toedraagt kan zijn lol in 2017 niet op. Dat Zelda: Breath of the Wild (9+) en NieR: Automata (10) hoge ogen gooien is namelijk een understatement, en met Persona 5 en Dragon Quest XI staan er nog twee mogelijke toppers uit het land van de rijzende zon te wachten. Je zou in deze zee van games bijna vergeten dat jrpg-koning Dragon Quest in april zijn opwachting maakt in een ander jasje dan we gewend zijn. In de vorm van musou-game Dragon Quest Heroes II Twin Kings and the Prophecy’s End, welteverstaan, die ik drie uur lang heb mogen spelen.

Stop de ‘quest’ in Dragon Quest Heroes
Dragon Quest Heroes II is in beginsel een hack & slash-game – een genre dat ook wel ‘musou’ wordt genoemd in Japan en in het Westen ook als Warriors-game wordt bestempeld. Bekende en onbekende personages uit het Dragon Quest-universum nemen het hierin op tegen hordes vijanden. De ontwikkelaar ken je misschien wel, dat is namelijk Omega Force van onder andere Dynasty Warriors en Hyrule Warriors. Terwijl laatstgenoemde niet veel meer dan een Dynasty Warriors-kloon gemixt met de wereld van Zelda bleek te zijn, gaat hetzelfde zeker niet op voor Dragon Quest Heroes en zijn opvolger. Dragon Quest Heroes 2 doet de naam van de Dragon Quest-serie daadwerkelijk eer aan door naast de bekende personages en de wereld, ook enkele jrpg-elementen in de mix te gooien: een levelsysteem met skills om te leren en skillpoints om te spenderen, steden en personages om te ontdekken, wapens om te craften en spreuken om uit te voeren. En dat verpakt in een groots verhaal.

De game gaat verder waar deel een eindigt, nu met twee jonge personages genaamd Razel en Teresa, die in een normaal geweldloos land in een burgeroorlog belanden. Het verhaal is een belangrijk speerpuntje voor Twin Kings and the Prophecy’s End, nog meer dan bij zijn voorganger; de eerste uren zit ik vooral naar cutscenes te kijken en de bijna lachwekkende Britse accenten van de twee hoofdpersonages aan te horen. Gelukkig is er Japanse audio mogelijk.

De rest van de tijd vul ik voornamelijk met het rondlopen in de steden en het ontmoeten van personages en winkelmedewerkers. Wat betreft het ontdekken van de wereld doet DQH2 iets anders dan de gemiddelde musou-game: in plaats van telkens op een map spawnen om hem direct te kunnen domineren met je wapens, moet je al lopend en pratend de wereld ontdekken. Typische rpg-gameplay dus, wat erg verfrissend werkt in dit genre.

Tergende dialogen
Misschien is de nadruk op het verhaal de reden dat mijn eerste uren in de game me niet overtuigen, de cliché’s vliegen me namelijk om de oren. Telkens wanneer de twee personages een nieuw belangrijk figuur als de koning of een nieuwe partymember ontmoeten, schreeuwt Razel bijvoorbeeld iets waaruit zijn passie blijkt – om vervolgens met de domheid in zijn woorden geconfronteerd te worden door Teresa, de kalme en intelligente van de twee. Negen van de tien keer moeten de omstanders direct lachen om het ‘schattige gekibbel’ tussen neef en nicht, maar na een handjevol dialogen heb ik er genoeg van en druk ik nog sneller op de knoppen om het gepraat te skippen dan ik tijdens de combat doe om vijanden af te slachten. Of deze tergende dynamiek de rest van de game aanhoudt is natuurlijk nog maar de vraag. Het zou hem in ieder geval geen goed doen.

Knoppen rammen tegen groot en klein
In mijn drie uur durende speelsessie maak ik het begin van de game mee, en mijn tijd en aandacht worden naast het kijken van cutscenes en het praten tegen npc’s die twee regels tekst hebben, gedomineerd door het rammen op knoppen. Dragon Quest Heroes 2 is immers een musou-game, eentje waarin je met enkele simpele knoppencombinaties een handjevol aanvallen kan loslaten op de grootste hordes aan vijanden. Dat wil niet zeggen dat elk gevecht eentje van het kaliber Dynasty Warriors is. Ook mag je met je vier party-leden het opnemen tegen monsters als golems, waarbij iedereen zijn aanvallen richt op hetzelfde handjevol doelwitten. Tactisch inzicht lijkt amper vereist: door rond te lopen en op je knoppen te slaan kunnen de meeste gevechten tot een succesvol einde worden gebracht, zeker wanneer je party goed op elkaar is afgestemd.

De magische aanvallen zijn groots en indrukwekkend ontworpen en de mogelijke variatie in party-members zorgt er daarbij in ieder geval voor dat je niet continu hersenloos op twee aanvalsknoppen drukt. Je switcht tussen de vier, en doordat er skillpunten te verdelen zijn en aanvallen geleerd kunnen worden geef je echt je eigen draai aan de formatie. Gooi daar de leuke designs en fantastische personages bij die de Dragon Quest-serie typeren, en er is genoeg om je bezig te houden terwijl je je een weg door de open wereld heenslaat. Ondanks die kleurrijke wereld, de grote groepen vijanden en grootse aanvalsanimaties draait de game op een stabiele 60 fps, met hier en daar een dipje tot 50.

Altijd weer die kelders
Andere toevoegingen aan de serie komen in de vorm van Monster Coins, die verdiend worden door allerlei monsters in de wereld een kopje kleiner te maken. De Coins geven je krachten die gebaseerd zijn op het monster in kwestie: de ene Coin lanceert een area of effect-aanval, de ander transformeert je in een gigantische Golem, wat welkome variatie in het hack & slash-geweld brengt. Ook kunnen vrienden door co-op nu samen dungeons induiken om kamers gevuld met monsters leeg te maken, eveneens met hulp van de Coins. Een leuke toevoeging, maar het gebrek aan leaderboards is hier een zwaar gemis. In mijn speelsessie werd het al snel repetitief, wat misschien te wijten was aan een gebrek aan vrijgespeelde personages, maar zeker voorkomen had kunnen worden door scores te laten zien. Het is toch leuk om te weten wie van je vrienden het beste speelt.

Geen hoofdmaaltijd
De rpg-elementen zijn helaas niet zo goed uitgewerkt dat games als Zelda: Breath of the Wild zich zorgen hoeven te maken. Eigenlijk hebben we de meeste mechanieken als de open wereld en de skillpoint-verdeling al beter uitgevoerd zien worden in andere games, maar het lijkt er wel op dat de Dragon Quest Heroes-serie sterk is verbeterd door de toevoegingen en vernieuwingen. Het geheel voelt nog meer aan als een Dragon Quest-titel en daarom lijkt de game vooral te zijn gemaakt voor fans van die iconische jrpg-serie. Draag je de franchise geen warm hart toe en word je niet spontaan enthousiast als je bekende personages als Torneko tegen het lijf loopt, dan zijn er genoeg andere games die je aandacht meer verdienen. Kun je echter niet wachten op Dragon Quest XI en houd je wel van actievolle gameplay, dan belooft Dragon Quest Heroes 2 een prima tussendoortje te worden.



Voor deze hands-on preview werd gespeeld op PS4.
Door: Marvin Toepoel

Geplaatst op 19 maart 2017 om 13:20 door


Plaats een reactie