1. Strafe review - Een ode aan de shooter; een teleurstellende game

Strafe review - Een ode aan de shooter; een teleurstellende game

Strafe straft imperfectie genadeloos af. De shooter wekt de schijn Quake (II) te willen imiteren, maar staat op eigen benen door in te zetten op roquelike-mechanieken. De spelwereld wordt ten dele procedureel gegenereerd en dwingt je vrijwel altijd om na een mislukte poging volledig opnieuw te beginnen. Als first-person roquelike is Strafe meer uitdagend dan vermakelijk, zij het op een soms goedkope wijze.

Alle begin is moeilijk, maar Strafe is vanaf het allereerste moment meedogenloos. Je hebt de keuze uit een drietal wapens en probeert vervolgens tot het einde van vier aaneengesloten levels te geraken. Vijanden bestormen je in groten getale en laten niet altijd van zich horen. Humanoids rennen vaker dan niet geruisloos op je af, met alle gevolgen van dien. Strafe is wat dat betreft visueel georiënteerd: het is vooral zaak continu om je heen te kijken en zo te voorkomen dat een ogenschijnlijk ongevaarlijk wezen je oh-zo precieze run beëindigt.

Hoewel het niet de elegantste vorm van gamedesign is, kun je je speelstijl hier redelijk eenvoudig op aanpassen. Dat geldt minder voor het leveldesign zelf. Of beter gezegd: de manier waarop de gebieden zich procedureel ontvouwen. Of je blijft elke zoveel pogingen een keertje hangen achter een tafel of object, of je komt voor schier onmogelijke uitdagingen te staan. Zeker als je per lift een verdieping omhoog of omlaag gaat, komt het voor dat kogels en bommen je om de oren vliegen nog voordat de lift goed en wel tot stilstand is gekomen. Hier kun je bijna niet op inspelen, zelfs al positioneer je je al sluipende op de veiligste plek in de lift.

Meer ode dan shooter
Dit soort designkeuzes zijn voor een roquelike, alsook voor een first-person shooter, dodelijk. Waar Devil Daggers je gamevaardigheden op de spits drijft, is een goede run in Strafe soms simpelweg een kwestie van geluk. De horde-modus genaamd Murderzone komt in die zin beter tot z’n recht, vooral omdat Strafe baat bij een wat defensievere speelstijl. Deze modus is sterk, maar onderstreept vooral dat Strafe als roquelike enigszins teleurstelt. Er is bijvoorbeeld een veelvoud aan geweren, maar het kost veel moeite om er een te vinden dat daadwerkelijk aandoet als wapen. De meeste pistolen, shotguns en machinegeweren maken nauwelijks geluid en missen de impact van wapens uit soortgelijke shooters.

Strafe maakt vooral indruk als ode aan de shooter. Op Steam wordt de game gepresenteerd als “the most adjective-abusing, action-packed first-person shooter of 1996”, oftewel het jaar waarin zowel Quake als Duke Nukem 3D verschenen. De vormgeving en tig referenties spelen hier tof en humorvol op in, maar ook hedendaagse titels als Superhot krijgen er op positieve wijze van langs. De culturele referenties maken een integraal onderdeel uit van de game-ervaring, wat er tevens voor zorgt dat een potje Strafe stukken anders is dan wanneer je simpelweg Quake nog een keer opstart.

Als ode aan de shooter hoopt Strafe vooral nostalgische gamers te prikkelen. In die zin komen de ongedetailleerde doch kleurrijke graphics goed tot hun recht. Als game, of je het nu als roquelike, first-person shooter of een combinatie van beide ziet, mist Strafe finesse en kwaliteit.

Strafe is nu verkrijgbaar voor PlayStation 4 en pc.

Conclusie en beoordeling

None

Strafe benadert Quake qua vormgeving en refereert aan de prominentste first-person shooters uit de jaren negentig, en doet dat met verve. Als roquelike en shooter laat Strafe vooral een zwakke en weinig zorgvuldige indruk achter.
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Lofzang aan de first-person shooter
  • Minpunten
  • Spelmechanieken
  • (procedureel gegenereerd) leveldesign

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Gespeeld op de PS4 zeker?



    Zelden zo'n verdeelde reviews gezien over een game trowuens.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren