Games & Filosofie – Waarom Aristoteles nooit een lootbox zou kopen

Artikel | -

Niemand kan er meer omheen: de gamewereld heeft een probleem. Een probleem dat de vorm heeft aangenomen van een lootbox, maar eigenlijk veel groter is. De met echt geld te betalen dozen vol spannende items die spelers ten goede komen zijn al een beetje schimmig, maar uitgevers duwen gamers al jaren de verkeerde kant op. Zelfs als de lootboxjes verboden worden (en die kans bestaat) blijft het grotere probleem bestaan: het opblazen van het belang van randzaken in games waar gamen eigenlijk niet om moet draaien. Maar hoe gaan we dat aanpakken? Misschien kunnen we inspiratie putten uit een van de grootste namen in filosofie: Aristoteles. Eerlijk is eerlijk: in zijn tijd (384 - 322 voor Christus) was enkel Duke Nukem Forever in ontwikkeling en waren er verder geen videogames te vinden, maar deze eindbaas van de filosofie weet wel degelijk waar gamen om draait. En het is iets wat we steeds meer uit het oog dreigen te verliezen.

Deugdethisch verantwoord gamen
Aristoteles is de grote naam achter de deugdethiek, een soort methode om te leren hoe je goed moet leven en handelen. Zie het als een soort leidraad om te leren hoe je situaties goed oplost, dat je weet dat wat je hebt gedaan ook het juiste was om te doen. Dat je jouw handelingen kunt verantwoorden. Kortom: de deugdethiek probeert een antwoord te geven op de vraag: hoe moet ik leven?

Rustig maar, we gaan je niet vertellen hoe je moet leven of gamen. Dat moet je lekker zelf weten! Nee, vandaag pakken we slechts een klein onderdeel van Aristoles' deugdethiek erbij: praxis en poièsis.

Eerst praxis. Een praxis-activiteit is een activiteit waarbij dit een doel-op-zichzelf is, een handeling waarbij het plezier al zit inbegrepen. Het is iets wat je doet omdat je het leuk vindt en niet omdat het enkel iets op moet leveren. Hopelijk herken je daar nu ook het spelen van games in. Natuurlijk kun je bijzonder veel van games opsteken, of genoegen halen uit het neerzetten van een dikke highscore, maar je zult ze (hopelijk) vooral spelen voor het spelen zelf, voor het plezier dat het spelen jou oplevert.

Praxis-activiteiten zijn voor Aristoteles heel belangrijk. Gelukkig worden is volgens Aristoteles het aller belangrijkste voor de mens. Dat gaat het snelst als je leuke dingen doet, oftewel praxis-activiteiten. Om een gelukkige gamer te worden speel je dus games die je echt tof vindt om te spelen.

Dat staat in contrast met poiètische activiteiten: dat zijn dingen die je doet voor iets dat erbuiten ligt, zoals grinden in een game om er maar iets meer te kunnen kopen of verdienen. Dat grinden zelf is helemaal niet leuk, enkel datgene wat het je oplevert is leuk.

Gamen om het gamen
Gamen moet leuk zijn om het gamen zelf. Maar daar ligt nu steeds meer een probleem: games duwen spelers steeds meer naar de poièsis-kant door het plezier van gamen te verschuiven naar randzaken: naar nieuwe skins om mee te pronken, door geld te bieden voor het halen van achievements, door een score te hangen aan je gamecollectie. Daarmee wordt het spelen van games steeds meer een poièsis-activiteit: dat je gamet om er iets mee te behalen in plaats van om het gamen zelf. Je speelt dan Counter-Strike om skins te verkopen, Overwatch om te kunnen pronken met je skins of behaalt achievements omdat je daar store-credit voor krijgt. Vergeet je dan niet de game zelf?

Nu kun je stellen dat je dat grinden helemaal niet zo erg vindt, of dat je het prima vindt om af en toe een lootbox te kopen. Misschien vind je het juist wel tof om store credit te krijgen voor achievements van games die je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt. Natuurlijk, dat is je goed recht. Maar wat je jezelf moet afvragen is of het nou echt nodig is. Is dat grinden echt nodig? Zou deze game niet zonder lootboxes kunnen? Hadden die items niet gewoon in de game kunnen zitten? Is dit wel echt leuk om te doen? Word ik hier een gelukkige gamer van? Als het antwoord ‘nee’ is en de game daardoor eigenlijk minder leuk is, dan moet je jezelf iets anders afvragen: kan ik dan niet een game spelen die ik wel van A tot Z tof vind? Die zijn er wel degelijk. In elk genre, op elk platform.

Barrières verkopen
Uitgevers en ontwikkelaars werpen steeds vaker barrières op tijdens het gamen en presenteren die met geld te ‘bestrijden’ barrières als iets wat superhandig is voor jou als speler. ‘Check deze lootboxes vol content! Hoe vet!’ Maar wat ze in werkelijkheid doen is jou als speler steeds meer uit de game halen. En dat is iets dat we als gamers helemaal niet moeten willen. Het betekent dat het als speler van een game blijkbaar niet mogelijk is om echt alles uit die game te halen zonder dat daar iets externs voor nodig is, zoals extra betalen of grinden.

Met bijvoorbeeld Star Wars Battlefront II heeft EA z’n lootbox-hand overspeeld, waardoor werkelijk iedereen doorheeft dat die boxen niet iets zijn wat we moeten willen, dat ze niets meer met die game te maken hebben. Kijk verder dan dat en je ziet dit veel meer: zo ontzettende veel games zitten ramvol met dingen die je eigenlijk gewoon spelenderwijs moet kunnen verdienen, maar achter een paywall zitten of verstopt in lootboxes, crates, of hoe ze de dingen ook maar noemen. Negeren is een optie, maar dan verdwijnt het nooit meer.

Je kunt natuurlijk een game kopen die lootboxen bevat en vervolgens geen enkele lootbox aanschaffen. Maar zo’n game kan alsnog je speelplezier bederven. Want stel dat het een multiplayergame is en je het moet opnemen tegen iemand die wel alles koopt en daardoor een voordeel heeft? Of de gehele tijd moet kijken naar die toffe skins die jij niet hebt en enkel via lootboxen of urenlang grinden te verkrijgen zijn? Het gevolg is dat je de game minder leuk vindt of toch ook die lootboxen gaat aanschaffen.

Speel games zoals je wilt
Ontwikkelaars en uitgevers moeten streven naar het maken en uitgeven van praxis-games die plezier opleveren zonder dat voor dat plezier nog eens extra moet worden betaald. Een groot stuk dlc is natuurlijk niet zo’n probleem. Daar kan heel veel werk in zitten waarvan de kosten simpelweg gedekt moeten worden. Maar al die dingetjes zoals extra wapens, skins of kleine voordelen, dat is waar we ‘nee’ tegen moeten zeggen. Alleen wanneer deze praktijken volledig worden geboycot wordt naar de consument geluisterd. Dat zie je nu wel bij de grote game van DICE.

Laat vooral dit de boodschap zijn: game zoals je wilt, maar sta daar soms even bij stil. Vind ik het spelen van deze game echt leuk? Waar doe ik het voor? Aristoteles stelt niet dat poièsis-activiteiten slecht zijn; hij stelt alleen dat mensen op hun best zijn wanneer ze zoveel mogelijk plezier en geluk ervaren door middel van praxis-activiteiten. Vertaal je dat naar gamen, dan krijg je zoiets als ‘speel games omdat je het leuk vindt om die games te spelen’. Gamen om iets externs is simpelweg lang niet zo leuk.


Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.