1. Games & Filosofie – Waarom Aristoteles nooit een lootbox zou kopen

Games & Filosofie – Waarom Aristoteles nooit een lootbox zou kopen

Niemand kan er meer omheen: de gamewereld heeft een probleem. Een probleem dat de vorm heeft aangenomen van een lootbox, maar eigenlijk veel groter is. De met echt geld te betalen dozen vol spannende items die spelers ten goede komen zijn al een beetje schimmig, maar uitgevers duwen gamers al jaren de verkeerde kant op. Zelfs als de lootboxjes verboden worden (en die kans bestaat) blijft het grotere probleem bestaan: het opblazen van het belang van randzaken in games waar gamen eigenlijk niet om moet draaien. Maar hoe gaan we dat aanpakken? Misschien kunnen we inspiratie putten uit een van de grootste namen in filosofie: Aristoteles. Eerlijk is eerlijk: in zijn tijd (384 - 322 voor Christus) was enkel Duke Nukem Forever in ontwikkeling en waren er verder geen videogames te vinden, maar deze eindbaas van de filosofie weet wel degelijk waar gamen om draait. En het is iets wat we steeds meer uit het oog dreigen te verliezen.

Deugdethisch verantwoord gamen
Aristoteles is de grote naam achter de deugdethiek, een soort methode om te leren hoe je goed moet leven en handelen. Zie het als een soort leidraad om te leren hoe je situaties goed oplost, dat je weet dat wat je hebt gedaan ook het juiste was om te doen. Dat je jouw handelingen kunt verantwoorden. Kortom: de deugdethiek probeert een antwoord te geven op de vraag: hoe moet ik leven?

Rustig maar, we gaan je niet vertellen hoe je moet leven of gamen. Dat moet je lekker zelf weten! Nee, vandaag pakken we slechts een klein onderdeel van Aristoles' deugdethiek erbij: praxis en poièsis.

Eerst praxis. Een praxis-activiteit is een activiteit waarbij dit een doel-op-zichzelf is, een handeling waarbij het plezier al zit inbegrepen. Het is iets wat je doet omdat je het leuk vindt en niet omdat het enkel iets op moet leveren. Hopelijk herken je daar nu ook het spelen van games in. Natuurlijk kun je bijzonder veel van games opsteken, of genoegen halen uit het neerzetten van een dikke highscore, maar je zult ze (hopelijk) vooral spelen voor het spelen zelf, voor het plezier dat het spelen jou oplevert.

Praxis-activiteiten zijn voor Aristoteles heel belangrijk. Gelukkig worden is volgens Aristoteles het aller belangrijkste voor de mens. Dat gaat het snelst als je leuke dingen doet, oftewel praxis-activiteiten. Om een gelukkige gamer te worden speel je dus games die je echt tof vindt om te spelen.

Dat staat in contrast met poiètische activiteiten: dat zijn dingen die je doet voor iets dat erbuiten ligt, zoals grinden in een game om er maar iets meer te kunnen kopen of verdienen. Dat grinden zelf is helemaal niet leuk, enkel datgene wat het je oplevert is leuk.

Gamen om het gamen
Gamen moet leuk zijn om het gamen zelf. Maar daar ligt nu steeds meer een probleem: games duwen spelers steeds meer naar de poièsis-kant door het plezier van gamen te verschuiven naar randzaken: naar nieuwe skins om mee te pronken, door geld te bieden voor het halen van achievements, door een score te hangen aan je gamecollectie. Daarmee wordt het spelen van games steeds meer een poièsis-activiteit: dat je gamet om er iets mee te behalen in plaats van om het gamen zelf. Je speelt dan Counter-Strike om skins te verkopen, Overwatch om te kunnen pronken met je skins of behaalt achievements omdat je daar store-credit voor krijgt. Vergeet je dan niet de game zelf?

Nu kun je stellen dat je dat grinden helemaal niet zo erg vindt, of dat je het prima vindt om af en toe een lootbox te kopen. Misschien vind je het juist wel tof om store credit te krijgen voor achievements van games die je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt. Natuurlijk, dat is je goed recht. Maar wat je jezelf moet afvragen is of het nou echt nodig is. Is dat grinden echt nodig? Zou deze game niet zonder lootboxes kunnen? Hadden die items niet gewoon in de game kunnen zitten? Is dit wel echt leuk om te doen? Word ik hier een gelukkige gamer van? Als het antwoord ‘nee’ is en de game daardoor eigenlijk minder leuk is, dan moet je jezelf iets anders afvragen: kan ik dan niet een game spelen die ik wel van A tot Z tof vind? Die zijn er wel degelijk. In elk genre, op elk platform.

Barrières verkopen
Uitgevers en ontwikkelaars werpen steeds vaker barrières op tijdens het gamen en presenteren die met geld te ‘bestrijden’ barrières als iets wat superhandig is voor jou als speler. ‘Check deze lootboxes vol content! Hoe vet!’ Maar wat ze in werkelijkheid doen is jou als speler steeds meer uit de game halen. En dat is iets dat we als gamers helemaal niet moeten willen. Het betekent dat het als speler van een game blijkbaar niet mogelijk is om echt alles uit die game te halen zonder dat daar iets externs voor nodig is, zoals extra betalen of grinden.

Met bijvoorbeeld Star Wars Battlefront II heeft EA z’n lootbox-hand overspeeld, waardoor werkelijk iedereen doorheeft dat die boxen niet iets zijn wat we moeten willen, dat ze niets meer met die game te maken hebben. Kijk verder dan dat en je ziet dit veel meer: zo ontzettende veel games zitten ramvol met dingen die je eigenlijk gewoon spelenderwijs moet kunnen verdienen, maar achter een paywall zitten of verstopt in lootboxes, crates, of hoe ze de dingen ook maar noemen. Negeren is een optie, maar dan verdwijnt het nooit meer.

Je kunt natuurlijk een game kopen die lootboxen bevat en vervolgens geen enkele lootbox aanschaffen. Maar zo’n game kan alsnog je speelplezier bederven. Want stel dat het een multiplayergame is en je het moet opnemen tegen iemand die wel alles koopt en daardoor een voordeel heeft? Of de gehele tijd moet kijken naar die toffe skins die jij niet hebt en enkel via lootboxen of urenlang grinden te verkrijgen zijn? Het gevolg is dat je de game minder leuk vindt of toch ook die lootboxen gaat aanschaffen.

Speel games zoals je wilt
Ontwikkelaars en uitgevers moeten streven naar het maken en uitgeven van praxis-games die plezier opleveren zonder dat voor dat plezier nog eens extra moet worden betaald. Een groot stuk dlc is natuurlijk niet zo’n probleem. Daar kan heel veel werk in zitten waarvan de kosten simpelweg gedekt moeten worden. Maar al die dingetjes zoals extra wapens, skins of kleine voordelen, dat is waar we ‘nee’ tegen moeten zeggen. Alleen wanneer deze praktijken volledig worden geboycot wordt naar de consument geluisterd. Dat zie je nu wel bij de grote game van DICE.

Laat vooral dit de boodschap zijn: game zoals je wilt, maar sta daar soms even bij stil. Vind ik het spelen van deze game echt leuk? Waar doe ik het voor? Aristoteles stelt niet dat poièsis-activiteiten slecht zijn; hij stelt alleen dat mensen op hun best zijn wanneer ze zoveel mogelijk plezier en geluk ervaren door middel van praxis-activiteiten. Vertaal je dat naar gamen, dan krijg je zoiets als ‘speel games omdat je het leuk vindt om die games te spelen’. Gamen om iets externs is simpelweg lang niet zo leuk.

Dit artikel delen

Over de auteur

Bert de Vries speelt maffe games, games die wat anders doen dan andere games. Maar ook reguliere games. Dus eigenlijk alle games, zolang er geen bal in zit. Tevens trotse eigenaar van een roze polo.

Reacties

  • Super artikel dank! Meer van dit soort artikelen hier zou IG goed doen denk ik. Het onderscheidt je iig van die 3000 andere websites met hetzelfde nieuws.

  • Bedankt, daar doen we het ook voor! En om natuurlijk een toffe tekst te bieden!

  • Kaiszer is terug! :D Leuk stuk man!



    Moet wel eerlijk zeggen dat ik 'm niet zo in-depth vond, maar das enkel in vergelijking met je vorige, langere artikelen. Op zichzelf is het leuk stuk. De vergelijkingen die je maakt komen goed uit de verf, en je hebt me weer iets nieuws geleerd over de filosofie! Thanks :)



    Ik geef je ook helemaal gelijk. Ik koop eigenlijk nooit DLC. Ik zou het hooguit kopen als ik meer van dezelfde game wil na de main story, en dat is bijna nooit het geval. Echter weet ik nu al dat als ik DB FighterZ leuk ga vinden ik wel extra characters zou kopen in DLC-vorm. Zelfde geldt voor uitbreidingen van Monster Hunter.



    Ik hoop iig dat ontwikkelaars (of misschien eerder hun uitgevers) die trend van "plezier" uit randzaken-mechanics uit hun games laten. Ik denk dat Nintendo's games (maar ook NieR en Horizon) het afgelopen het daarom ook zo goed hebben gedaan: het zijn games die focussen op het spelplezier en niks anders. Dat zijn uiteindelijk de games die de harten van gamers echt weten te veroveren.



    Semi off-topic vraagje: hoe spreek je poiètisch uit? xD



    Ik kijk uit naar je volgende!

  • Bij mijn weten is het poj-jeesis.



    Ja, tof dat ik nu ook hier mijn beide hobby's kan combineren!



    Deze is inderdaad wat korter en gaat wat minder diep dan sommige van mijn eerdere teksten, maar dit is dan ook nog maar het begin ;)



    Bedankt voor het lezen!

  • *staande ovatie*
    Ik heb er zelfs iets uit geleerd. Inderdaad een vette artikel, 1'tje die je makkelijk doorlinkt op andere fora en dergelijke.
    Je hebt echt de nagel op de kop geslaan, bedankt en proficiat. Praxis-games forever!!
    Klein typfoutje bij stukje 'speel games zoals je wilt', 1ste alinea, 4de regel, woord 'dingetje' mist een 's'
    Ipv dat 'games as a serivce' een alomgekende term wordt, zou eerder 'Praxis-games' een bekende term moeten worden!

  • Hebben we even aangepast! Bedankt voor het melden!



    Het was ook ontzettend leuk om te schrijven en als jullie het leuk vinden komen er wat mij betreft nog veel meer :)

  • Mooi artikel!!!
    Keer wat anders dan al het nieuws.
    En je leert r ook nog wat van!!!

  • Aan de andere kant: Is gamen ons "telos"? Zou de wereld functioneren als iedereen games speelt, zoals hij en zij dat het liefst wil spelen? Gamen als "eudaimonia"; is dat gewenst?



    Zou Aristotles uberhaupt games spelen? Vrij zeker van niet.

  • Nou, er valt wat voor te zeggen dat de werelden die games schapen voor de speler beter geschikt zijn voor de mens dan onze moderne samenleving, dat deze beter aansluiten bij de mens. Verder denk ik dat Aristoteles het prima zou vinden om af en toe een fijne game mee te pikken, zolang het volgens een deugd als matigheid te verantwoorden is.



    Wat is de telos, het doel van de mens behalve gelukkig worden en eudaimonia bereiken? Ik denk dat games daar prima aan kunnen bijdragen. Enkel games spelen lijkt me niet helemaal de bedoeling: er is zoveel moois in de wereld naast games. Maar games kunnen zeker bijdragen aan het "worden" of "vervolmaken" van een goed mens. Denk aan games als SOMA, The Talos Principle, Deus Ex of (vele) andere games die ook tot nadenken aanzetten en wat kunnen bijdragen aan je wereldbeeld zoals studie, boeken of films dat ook kunnen.

  • Games schapen zichzelf niet. Dit wordt gedaan door, in het beste geval, developers die games maken als telos zien. Matigheid is inderdaad een belangrijk begrip waar wederzijds respect tussen komt. Gamers die matig gamen kunnen de hele game niet afspelen waardoor developers minder gelukkig worden. Een vervolmaakt mens is een mens dat de wereld in stapt , deze wereld respecteert en beleeft: niet thuis blijft en gamed. Aristoteles zou daarom niet gamen.

  • Ik snap die redenering niet. Waarom zou ik een game niet kunnen uitspelen wanneer ik matigheid beoefen? Ik bedoel niet dat ik games matig zou spelen, maar met matigheid zou gamen. Oftewel: weten wanneer het teveel is. Wanneer ik moet minderen of juist wel weer een potje kan spelen.



    En nogmaals: de wereld beleven (mooi gezegd, overigens!) kan ook voor een deel bestaan uit gamen en daarnaast nog veel meer andere zaken.



    Enneh, je snapt heus wat ik bedoel als ik zeg dat een game een wereld schept ;) uiteraard is dit het werk van de ontwikkelaar.



  • Ik weet wat je bedoelt met matigheid, zeker in combinatie met deugden. Developers stoppen hun leven om een game te maken die de beleving voor de gamer maximaliseert. Wat doet de gamer? Die gamed matig, stopt wanneer het TE wordt en legt de game weg om andere zaken te doen. De ervaring wordt zo niet volledig benut wat zorgt voor disrespect naar de developers toe.



    YEAH, ik snap meer dan je denkt haha. We gaan het niet eens worden, maar even zo ''kletsen'' is altijd wel leuk ;)

  • Oh, op die manier!



    Ik denk inderdaad dat we dan niet eens worden want ik kan prima in meerdere losse speelsessies intens genieten en respect voelen richting de makers van een game.



    Ik weet ook niet of een maker mag verwachten dat diens spelers alles in een ruk uitspelen of dat de ervaring minder wordt wanner deze onderbroken wordt.



    Maar zo in gesprek gaan is altijd tof!

  • Wat developers wel of niet verwachten gaat niet op: Ze zijn bezig hun telos uit te oefenen. Het is wél onvriendelijk om iets waar zoveel liefde en tijd in is gestopt, abrupt te stoppen om deugdelijk te zijn.



    Aristoteles heb ik nog liggen, thanks voor de reminder!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren