1. Kingdom Come: Deliverance review – Neemt te veel hooi op de vork

Kingdom Come: Deliverance review – Neemt te veel hooi op de vork

De middeleeuwenesthetiek is in het ontwerp van veel games terug te vinden; houten boerderijen op plattelandsgebieden, bouwvallige herbergen met morsige uitbaters en monniken met eilandjes op hun vrijwel kale knar. Het gaat echter vrijwel zonder uitzondering gepaard met bloeddorstige draken, een lokale elvenbevolking of andere magische elementen. Kingdom Come: Deliverance bedient zich niet van dat soort fantasy, maar noem het vooral niet fantasieloos.

De Praagse ontwikkelaar Warhorse Studios laat deze openwereld-rpg niet onder het fantasygenre vallen, maar geeft een – naar eigen zeggen – historisch accurate representatie van het 15e eeuwse koninkrijk Bohemen binnen het toenmalig Heilig Roomse rijk. Hierbij poogt de studio niet alleen om de setting realistisch over te brengen, maar eenzelfde realisme door middel van gelaagde gameplaymechanieken te uiten. Deze poging is te waarderen, maar de uiteindelijke uitwerking laat te wensen over.

Opwaartse strijd

In de schoenen van de onervaren Henry – de zoon van de lokale ijzersmid – beleef je als speler een overeenkomstig vis-uit-het-water-gevoel. Waar soortgelijke games je met een schild en zwaard op pad sturen waarmee je direct lustig het conflict aangaat, daar struikel je in Kingdom Come namelijk vrijwel continu over Henry’s onkunde. De wereld is een verschrikkelijke plek en het wordt pijnlijk duidelijk dat Henry helemaal onderaan de voedselketen begint. Niet alleen is je eerste echte zwaardgevecht binnen enkele seconden gestreden – niet in het voordeel van Henry – maar ook de immense leercurve benadrukt nog even fijntjes dat het leven in Kingdom Come een constante opwaartse strijd is.

Dit uit zich in het uitgebreide gevechtssysteem dat zowel imponeert als afschrikt. Het is namelijk geen kwestie van enkel aanvallen blokkeren en op de juiste momenten counteren. Je moet de vijandige aanval op de juiste hoogte afweren, met de juiste timing de zwaardslag afstoten, gaten in de defensie zoeken om in het lijf te prikken of op het allerlaatste moment van richting veranderen om zo de tegenstander te verrassen. Vooral de houterigheid van dit tactische steekspel valt op; het gevechtssysteem is op papier ontzettend imposant, maar laat zich – mede dankzij de vijandelijke AI - niet tot een vloeiende ervaring vertalen.

En als je denkt dat je de combat eindelijk onder de knie krijgt omdat je met weinig kleerscheuren enkele bandieten aan je het puntige uiteinde van je zwaard rijgt, dan springen er twee compleet in pantser uitgedoste ridders uit de bosjes om dat kortstondige euforische gevoel genadeloos de grond in te stampen. Het is ook direct het moment waar de verdere beperkingen van de combat in Kingdom Come om de hoek komen kijken. In één op één gevechten kun je jezelf nog vrij redelijk door een gevecht heen worstelen, maar is de vijand in de meerderheid, dan stort het volledig in elkaar. Dat is nog eens extra duidelijk tijdens het eerste slagveld waar alle soldaten chaotisch als mieren door elkaar heen krioelen en er maar wat in het wilde weg heen wordt geslagen. De beoogde authenticiteit en gelaagdheid van het gevechtssysteem is in dergelijke situaties dan ook totaal niet meer te herkennen.

Het is niet de enige gameplaymechaniek die met het oog op realisme te ver is doorgeschoten. Ook lockpicken, boogschieten, het savesysteem, alchemie en constant door de tabbladen in de menu’s heen bladeren voelen eerder alsof je jezelf zonder je medeweten voor een bijbaantje hebt opgegeven. In het geval van lockpicken en boogschieten is de besturing zo gebrekkig dat je het na de eerste tutorial eigenlijk volledig negeert en het zakkenrolsysteem is zo beledigend waardeloos dat het net zo goed niet geïmplanteerd had kunnen worden. Het enige positieve dat hier over gezegd kan worden, is dat de game je gelukkig niet dwingt om van die slecht uitgewerkte systemen gebruik te maken.

Meerdere wegen leiden naar Rome

Een trend die als rode lijn door de game heen loopt, is dat de studio eigenlijk te veel hooi op de vork neemt. Geen enkele mechaniek mag simpel zijn, maar moet de diepgang opzoeken en met een eigen handleiding komen. Dit geldt ook voor het ambitieuze quest-ontwerp, dat overigens wél indruk maakt. Zo blijkt de door ontwikkelaars vaak verzekerde, maar zelden bewezen ’speel op je eigen manier’-belofte in het geval van Kingdom Come absoluut waar te zijn.

Elke quest geeft je een eerste zetje in de juiste richting, maar laat je vervolgens helemaal vrij in hoe je het aanpakt. Neem je de tijd om eerst met iedereen in het dorp te spreken en zo een volledig beeld van de situatie te krijgen en als een middeleeuwse detective diverse getuigenissen naast elkaar te leggen, of spring je direct op de eerste aanwijzing af en zie je wel waar het schip strandt? Probeer je op een diplomatische wijze het juiste geschrift van een nobelman los te peuteren, of sluip je ’s nachts zijn kamer in om het onder zijn slapende neus weg te stelen? Het zijn allemaal geschikte opties die je niet alleen uitnodigen tot experimenteren, maar je ook veelvuldig laten falen in je ondernemingen. Er is altijd een ander pad te bewandelen om toch tot de juiste oplossing te komen.

Dit blijkt in sommige situaties zo goed te werken dat wanneer je op een bug in de main quest stuit – hetgeen voor veel games het einde van de rit betekent – je via een omweg toch nog met de quest verder kan. Helaas zijn er wel ontzettend veel bugs aanwezig en zijn ze een constante plaag voor de ervaring. De camera is tijdens de dialoog constant de draad kwijt, animaties zijn houterig, personages lopen tijdens filmpjes constant tegen muren aan, je blijft in het terrein steken, en ga zo maar verder. Er is vrijwel geen moment in de game waar er geen bug te ontdekken is.

Wisselvallig

Hoewel het ontwerp van de diverse quests lofwaardig is, staan en vallen ze bij een sterke ondersteuning van het verhaal. Op dit vlak maakt Kingdom Come een sterke start, maar zakt halverwege als een zak bedorven aardappelen in elkaar. Niet alleen is de urgentie van het verhaal volledig kwijt – Henry’s motivatie om de moord van zijn ouders op te lossen – maar ben je uiteindelijk enkel nog de loopjongen van een stel oninteressante personages die hun politieke spelletjes willen uitspelen. Hierbij wordt je constant van de ene naar de ander kant van de kaart gestuurd zonder dat er tussendoor echt daadwerkelijk iets gebeurd.

Verder is het vrijwel onmogelijk om het zeer bedenkelijke gedachtengoed van schrijver en regisseur Daniel Vávra in de game over het hoofd te zien. De oprichter van de studio is veelvuldig in opspraak geraakt rondom zijn seksistische en discriminerende uitingen en deze vinden uiteindelijk ook hun weg naar Kingdom Come. Niet alleen de uiterst negatieve uitlatingen over vluchtelingen, maar ook hoe de onderbelichte vrouwelijke personages in de game worden neergezet, vallen op.

De poging om dit allemaal onder het nom van “historisch accuraat” te bedekken, gaat uiteindelijk ook niet op, aangezien de game die zorgvuldigheid zelf laat varen door het gebruik van moderne scheldwoorden, een paard dat achter je teleporteert en zelfs magische drankjes waardoor honden je niet meer ruiken. Het blijft een kwestie van de auteur van zijn werk wilt én kan onderscheiden, maar in het geval van Kingdom Come: Deliverance is het de vraag of je voor jezelf die afweging überhaupt wil maken.

Deze review is gebaseerd op de PS4-versie maar is ook beschikbaar op Xbox One en pc.

Conclusie en beoordeling

6,5
Kingdom Come: Deliverance is een ontzettend ambitieuze game die uiteindelijk te veel hooi op de vork neemt. De diverse mechanics zoeken de diepgang op, maar schrikken eerder af dan dat ze je uitdagen om de immense leercurve aan te gaan. Hoewel de openheid en mogelijkheid in experimentatie in het quest-ontwerp niets dan lof verdient, blijkt de motivatie om door te gaan dankzij het wisselvallige verhaal halverwege de game immens af te zwakken. Daarbij zijn de vele bugs een constante stoorfactor die een permanente smet op de game achterlaten.
  • Open quest-ontwerp
  • Ambititeus
  • Overdaad aan bugs
  • Verhaal zakt heel snel in elkaar
  • Houterige combat
  • Veel onnodig moeilijke en slecht uitgewerkte mechanics

Dit artikel delen

Over de auteur

Derek Taal Schrijft onder andere recensies van games die soms leuk zijn en soms niet. Zoekt momenteel een sponsor voor zijn Katamari Damacy e-sportcarrière, en het telefoonnummer van Kiryu Kazumas stemacteur.

Reacties

  • Ign noemt het naast briljante en verslavende combat. Grappig hoe het zo aan smaak gebonden is.

  • Denk dat als we een jaar verder zijn, deze game een stuk beter in de smaak gaat vallen. Denk niet dat een ambitieus project als dit niet t nodige sleutelwerk gaat krijgen. Hoor op andere sites ook veel over de minpunten en onvolkomenheden, maar IG is erg kritisch qua eind oordeel. De meeste verkiezen de ervaring boven de minpunten. Koop em wel een keer…

  • Gezien de hoge verkoopcijfers en de welwillendheid om bepaalde dingen aan te passen - zoals het lockpick-systeem - denk ik dat je daarin gelijk gaat hebben. De game voelt op het moment op veel vlakken gewoon erg onafgewerkt, maar daar valt inderdaad aan te sleutelen.

  • Te veel hooi op de vork volgens IG? Een beetje zoals deze man zeker: https://9gag.com/gag/aXpXDQ9/wanted-t…

  • Moet dat nou buut, zet er dan wel ff een disclaimer bij dat het nogal NSFW is.

  • Waar is de tijd gebleven dat wanneer een game voor het eerst uitgebracht werd, dat het dan gewoon AF was.

  • Die tijd is voorbij sinds consoles verbinding hebben met het internet.

  • Helaas wel. Het is te aantrekkelijk geworden voor ontwikkelaars om een half klaar product af te leveren.

  • Niet voor ontwikkelaars, maar voor de uitgevers. Over het algemeen hebben de ontwikkelaars zelf nog wél hart voor de zaak. Uitgevers willen vooral een grote zak met geld zien, liefst op de kortste termijn mogelijk.

  • Hmm niet eens met het cijfer. Voor mij is deze game een 8,5 waard het Open quest-ontwerp en de totale vrijheid die je hebt om te gaan en staan waar je wilt en totale vrijheid Om de quest letterlijk op je eigen manier te voltooien ( ik had een missie waarbij je een familie aan moest geven bij een Vicar of het gezin moest overtuigen om weg te vluchten, ik koos voor optie 3 die niet in de game geopperd werd namelijk de vicar doden door m'n zwaard in z'n strot te duwen. Mission successful) wegen voor mij een stuk zwaarder dan de bugs, glitches en houterige animaties.

  • Als ik de recensie lees, verwacht ik een vier. Het is me een raadsel hoe deze game in de ogen van Derek alsnog een 6,5 haalt. Is de potentie en ambitie voldoende reden om nog een voldoende te geven als de rest van de game als een zak bedorven aardappelen tot puree gestampt wordt?



    Afgaande op deze recensie ben ik wel blij dat ik de game nog niet aangeschaft heb. Ik sluit me dan ook aan bij de woorden van Benjaminben boven mij. Over een jaar zal het e.e.a vast verbeterd zijn en pik ik hem in een uitverkoop wel eens op.

  • Ik raad je de game zeker aan. Als de meeste bugs er eenmaal uit zijn is het een meesterwerk. Ik heb er nu zo'n tien uur in zitten en ben maar 1 kleine bug tegen gekomen, niets ernstigs. De game is groots, prachtig, realistisch. De meeste mensen klagen dat combat te moeilijk is, maar het is hier realisme dat men probeert na te leven. Hier moet je trainen om beter te worden. Je bent maar een gewone dude, die kan niets. Dan moet je ook niet verwachten dat je drie bepantserde bewakers aankan. Los van bugs, beter dan Skyrim, in mijn mening.

  • Op welk platform heb je de game gespeeld.



    Ik twijfel ook om hem te halen. Spel spreekt me sterk aan maar ik wacht denk ik ook nog even op een aantal patches. ( Ps4 )

  • Op PS4 schijnt hij wel juist het lelijkst te zijn. Zeg ik niet om te trollen maar van meerdere bronnen gehoord.

  • Ik heb deze op PS4 gekocht bij release, en tot nu toe heb ik geen enkele gamebreaking bug gezien. Dus ik zou hem zeker niet laten liggen .

  • Grafisch is de pc natuurlijk mooier maar de ps4 versie (en dan heb ik hey zelfs over de standaard PS4) is verre van lelijk. En hier is misschien niet iedereen blij mee maar het heeft een stabiele 30 fps zeker sinds versie 1,02 heb ik geen last van frame drops.



    In ieder geval geen spijt van dat ik hem op de ps4 heb gekocht.



    Wel ben ik gisteren een vervelende de bug tegen gekomen waardoor ik in ieder geval de game een paar dagen laat rusten.

  • https://m.youtube.com/watch?v=nZiINOb…



    Zo stabiel is die nu ook weer niet.

  • Ik heb serieus geen last van frame rate problemen. Zelfs toen ik in groot veldslag zat bleef m'n framerate op 30 fps staan.

  • PC.
    Komt ook veel mod support en de game draait gewoon prima daarop. Speelde de Bèta op mijn oude PC met een GTX770, geen last van zichtbare framedrops bij normale grafische settings.

  • Jammer dat jullie dit spel op de PS4 hebben getest.
    Op de PC komt dit spel het beste tot zijn recht, omdat daar de minste bugs aanwezig zijn en grafisch het mooiste. Er zitten grote verschillen tussen de PS4 en de PC versie.
    Dit spel is voor de PC gemaakt, en later een port gemaakt voor de console. Dat verklaart dat er meer bugs op de console aanwezig zijn. Na een paar patches zal het op de PS4 ook wel beter draaien!



    Ik speel het zelf op de PC en als ik het een cijfer zou geven dan is het mij een 9 waard.
    Voor mij is het unieke RPG die zijn eigen ding doet. Een mooie grote wereld en heel veel te doen.



    Tussen al het remaster geweld ben ik blij dat er weer eens een nieuwe game uitkomt met zijn eigen smoel. Het is een meesterwerk die in deze review wel wat meer waardering had moeten krijgen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren