The Elder Scrolls IV: Shivering Isles

Iedereen die nu tenminste een jaar op InsideGamer komt, zal zich herinneren hoeveel aandacht we in de lente van het afgelopen jaar hebben besteed aan The Elder Scrolls IV: Oblivion. Liefst vijf videospecials en natuurlijk een videorecensie kwamen er bovenop de artikelen en met reden: ‘Oblivion’ was het beste spel tot op dat moment op de Xbox 360. Hoewel er al downloadable content genoeg is, moet een echte, volwaardige uitbreiding nog steeds volgen en die zit er nu aan te komen met The Elder Scrolls IV: Shivering Isles. Afgelopen week kregen we de kans om in Parijs alvast een paar uur te stoeien met deze game en daar zeg ik persoonlijk geen nee tegen, natuurlijk...

Met dertig uur aan gameplay en een gebied dat ongeveer zo groot is als een kwart van Cyrodiil mag deze uitbreiding zich bij voorbaat ‘volwaardig’ noemen, zoveel is duidelijk. De kritische klootzak in mij vindt echter dat ‘meer’ niet per se ‘beter’ hoeft te zijn. In Oblivion was het namelijk wel zo dat als je de 'main quest' had voltooid, de motivatie om al die andere quests te doen toch een beetje afnam. Zit je dan wel te wachten op dertig uur gameplay, terwijl de wereld toch gered is? Het antwoord is even simpel als kort: ja.

Tamriel mag dan in veiligheid zijn gebracht, er zijn genoeg andere problemen die opgelost moeten worden. In de baai bij Bravil vind je een portal, die je naar een andere dimensie verplaatst. Madgod, de dimensie van de Daedric Prince of Madness Sheogorath (een hele mondvol ja..), wordt bedreigd door kwade krachten en Sheogorath wijst jou aan als Champion om de boel te redden. Hoewel dat verhaaltje een tikje uitgekauwd klinkt, blijkt het toch verrassend leuk om namens de prettig gestoorde prins op avontuur te gaan in de Shivering Isles. Weinig games geven namelijk zo’n goed gevoel van avontuur als Oblivion, dus voelt een nieuw gebied ook echt aan als een stap in het onbekende, en ben je letterlijk benieuwd wat zich achter elke volgende rots bevindt.

Dat wordt ook versterkt door het uiterlijk van de Isles. Hoewel de graphics kwalitatief niet beter zijn geworden, zijn we natuurlijk bijna een jaar verder sinds Oblivion en er zijn dan ook nieuwe dingen in de game gestopt. Denk daarbij vooral aan architectuur, nieuwe gezichten, flora en fauna en ga zo maar door. Nog toffer is dat het geheel is opgebouwd in twee delen: Mania en Dementia. Simpel gezegd ligt Mania aan de ene kant van de map en Dementia aan de andere kant. Ze zijn elkaars tegenpolen; waar Dementia overwegend donker is en angstaanjagend oogt, daar is Mania vooral kleurrijk en vrolijk, ondanks dat de vijanden er niet minder sterk zijn. Hoewel je in het begin een keuze moet maken in welk deel je begint, speelt het verder een niet al te grote rol, aangezien de ene wereld vloeiend overloopt in de andere en je uiteindelijk toch in beide moet komen.

Dat heeft ook te maken met de quests die je de Isles over sturen. In de paar uur dat ik kon spelen, heb ik me vooral bezig gehouden met (het begin van) de ‘main quest’ van de Shivering Isles, namelijk het hele gebeuren met Prince Sheogorath. Dat leverde me drie dingen op: een gevecht met de vetste vijand die ik sinds Mehrunes Dagon heb gezien, een kennismaking met het vetste personage dat ik tot nu toe heb gezien in Oblivion en een avontuur in een dungeon die met stip op één binnenkomt als leukste dungeon tot nu toe.. en eigenlijk houd ik helemaal niet van dungeons. De vijand en de dungeon mag je zelf uitzoeken, maar over Sheogorath zelf kan ik niet zwijgen: wat een held! Volgens mij heeft Bethesda alle humor uit hun ontwikkelaars geperst, opgevangen in een emmer en dat in dit uiterst markante personage gegoten. Oké, misschien een beetje overdreven, maar cool is ‘ie zeker!

Daarmee is Sheogorath de verpersoonlijking van wat Shivering Isles is: de extra kers bovenop de toch al zo lekkere Oblivion-taart. Zo moet je deze uitbreiding ook zien, want hoewel Shivering Isles dus goed is, is er in de gameplay weinig veranderd. Wel leken de vijanden sterker (en daardoor het spel moeilijker) te zijn als in het originele deel, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik niet met mijn eigen personage speelde en dus niet beschikte over mijn fijne Stormcall Arrows, enchanted wapens en pimp-ass armor…

Mocht je het nog niet begrepen hebben, dan wil ik het wel even voor je uitspellen: Shivering Isles wordt heel erg de moeite van het kopen/downloaden waard. Met dertig uur aan gameplay laat het menig andere game achter zich en in die uren zul je weer enkele hoogtepunten kunnen toevoegen aan je Oblivion-leven, hetgeen op de Xbox 360 ook gepaard gaat met een aantal nieuwe achievements, wat altijd fijn is. Nee, het is moeilijk vuiltjes te vinden om het blazoen van deze prima uitbreiding. Een datum is er nog niet, maar dat ‘ie voor de Xbox 360 en PC (PS3 volgt later) in de lente verschijnt, staat wel vast.

Geplaatst op 18 februari 2007 om 00:38 door