Shadowrun

Op uitnodiging van Microsoft vloog ik woensdag met een handjevol Nederlandse journalisten naar Londen voor een preview van Shadowrun. Of het aan mijn verwachtingen lag weet ik niet, maar Shadowrun was verrassend leuk.

In het hotel waar Microsoft ons had uitgenodigd waren ongeveer twaalf plekken om Shadowrun te spelen. Zowel PC’s als Xbox 360’s aangezien beide platformen (cross platform) het tegen elkaar op kunnen nemen. Shadowrun is namelijk de eerste game die gebruik maakt van Live for Windows, zegmaar Xbox Live voor de PC. Voordat we echter begonnen met het testen van de multiplayer, kregen we eerst een training voorgeschoteld om de belangrijkste vaardigheden van Shadowrun enigszins onder de knie te krijgen.

En dat is nodig ook, want Shadowrun is alles behalve een simpele tactische first person shooter waarin het enkel draait om teamplay en schieten. Shadowrun biedt namelijk veel meer. Dus besloot ik de training voor de verandering maar eens niet te skippen en me braaf de basiselementen van spel bij te laten brengen. Voor de speelsessie hebben we alleen de eerste twee hoofdstukken van de training doorlopen - in totaal telt de training er tien.

Wat zijn dan die belangrijkste vaardigheden van het spel? Deze zijn onderverdeeld in magie en technische snufjes. Van techniek zijn er de glider en de teleport. De glider is een soort jetpack en zorgt ervoor dat je extra hoog kunt springen en ook weer zacht met beide beentjes op de grond terecht komt. Erg handig, want de speelvelden zijn ontworpen in lagen en dus moet je regelmatig een dak of verhoging op die je zonder glider niet kunt bereiken. Ja soms via trappen, maar dat duurt natuurlijk te lang. Met teleport beweegt je personage zich door middel van telekinese een paar meter in de richting die hij loopt (en dus niet kijkt). Ook dit is erg handig, bijvoorbeeld als je onder vuur ligt en snel weg wilt komen of je tegenstander wilt verrassen en dus gebruikte ik dit eigenlijk in ieder gevecht.

In het tweede hoofdstuk van de training leer je om gaan met de magische spreuken. De belangrijkste daarvan zijn tree of life en resurrection. Shadowrun bevat geen health-packs om te pakken en je leven te herstellen. In plaats daarvan moet je een tree of life planten waarna een heuse boom tevoorschijn komt. Door hierbij in de buurt te gaan staan, vult je levensbalk. Tegelijkertijd dient de boom als dekking. Resurrection gebruik je om een neergeschoten ploeggenoot weer tot leven te brengen. Piece of cake allemaal. In de training dan.

Want daarna was het tijd voor het echte werk. Potjes van vijf-tegen-vijf als ik het me goed herinner en ik koos ervoor elf te zijn. Nadat je een ras en team hebt gekozen, moet je aan het begin van iedere ronde – net als in Counter-Strike – wapens kopen. Daarnaast moet je ook magic en tech kopen om deze vaardigheden te kunnen gebruiken. Als je dat hebt gedaan moet je de aangeschafte magie en technische snufjes verdelen over de vrije knoppen van de controller, op de Xbox 360 zijn dat er drie. Ik had overigens graag gezien dat dit er vier zouden zijn, omdat je er drie eigenlijk standaard nodig hebt: glider, teleport en tree of life of resurrection. Nu zit er nog zoveel meer magie en techniek in het spel die ik mijn controller niet kon toewijzen door gebrek aan vrije knoppen. Maargoed, het is niet voor niets een team-based shooter en dus moet je ook hierin samen werken.

Daarmee waren eindelijk alle voorbereidingen getroffen en kon het eerste potje beginnen. We kozen de spelmodus Raid, dat eigenlijk niets anders dan Capture the Flag is. Daar werd me meteen al duidelijk dat Shadowrun lastiger is dan het in eerste instantie lijkt. In de training worden bijvoorbeeld alle spreuken en technieken automatisch aan een knop toegewezen en nu moest ik dat zelf doen. Dus was het even wennen met als gevolg dat als ik een teamgenoot tot leven wilde brengen, hem af en toe per ongeluk op een tree of life of granaat trakteerde.

Ook het gliden vereist wat oefening. Ik had vooral moeite met het op bepaalde verhogingen komen. Je moet namelijk eerst met A omhoog springen, dan de glider activeren en vervolgens de juiste richting op drukken. Dat is op zich geen onmogelijke opgave, maar je moet na het springen op het juiste moment de glider activeren want anders kom je niet hoog genoeg.

Zo zijn er nog meer technieken die ik probeerde onder de knie te krijgen, maar dit vraagt duidelijk wat oefening. Aan echt goede teamplay ben ik (en volgens mij de rest van m’n team) dan ook niet toegekomen. Met als gevolg dat we constant werden afgeslacht, meestal voor ik het doorhad. Wat na een tijdje ervoor zorgde dat Mitch "Defence!!!" Gitelman – de studio manager van het ontwikkelteam – het niet meer zag zitten en er wanhopig woorden uit gooide als: "Defence!!!, If you’re not on the roof you’re not on our team!". Op het dak van een gebouw moest de tegenpartij de vlag brengen.

Video: Trailer

Ondanks dat ik er weinig van bakte was het toch leuk Shadowrun gespeeld te hebben. Er lijkt voldoende diepgang in het spel te zitten en er is meer te doen dan in de gemiddelde tactische team-based shooter. Zo te zien gaat Live for Windows ook prima werken. Helaas heb ik niet de tijd gehad even achter de PC plaats te nemen om te kijken of je met de muis echt zoveel voordeel hebt als sommige gamers suggereren. Ik neig er echter naar FASA Studio te geloven en te zeggen dat ze hier een goede balans in hebben gevonden.

Bovendien: In Shadowrun draait het niet alleen om het schieten. De beste schutter wint niet per definitie, aangezien ook de magische spreuken, technische snufjes en tactiek een belangrijke rol spelen in de overwinning. In juni of juli moet Shadowrun in de winkel liggen en dan moet blijken of Shadowrun ook leuk is wanneer je alle vaardigheden onder de knie hebt, en vooral hoe láng het dan leuk blijft. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met Shadowrun en ben erg benieuwd naar de uiteindelijke versie.

Geplaatst op 5 maart 2007 om 00:03 door Mark