Medal of Honor: Vanguard

Sony heeft maar mazzel met de Wii. Door het feit dat die console grafisch niet mee kan met de PlayStation 3 en Xbox 360, worden veel games ontwikkeld voor de PS2 en de Wii samen. Hierdoor zullen er voorlopig nog behoorlijk wat games verschijnen op Sony’s oude, maar nog zeer levendige console. Terwijl Medal of Honor: Airborne zijn opwachting maakt op de next-genconsoles heb ik de PS2-versie van Medal of Honor: Vanguard kunnen spelen. Een game die dus ook op de Wii verschijnt.

Medal of Honor: Vanguard in in de tijdslijn de opvolger van European Assault, maar de ontwikkelaars noemen de game het spirituele vervolg op Frontlines, de eerste en beste Medal of Honor-game voor de PS2 tot nu toe. EA is dan ook wat meer teruggegaan naar de roots van de serie. European Assault (en de PSP-game MoH: Heroes) hebben open speelvelden. Je wordt in een soort grote arena geplaatst en krijgt objectives waarvan je zelf mag weten op welke volgorde je ze volbrengt. Vanguard is weer veel meer lineair en lijkt dus weer meer op Frontlines en bijvoorbeeld de Call of Duty-games.

Hoewel het woord “lineair” bij veel mensen een vieze smaak achterlaat in de mond, heb ik er weinig op tegen, zolang het goed is uitgewerkt. Dat is gelukkig zeker het geval in Vanguard. De omgevingen zijn in MoH: Vanguard namelijk nog net open genoeg, je hebt genoeg plekken om achter te schuilen en ook heb je regelmatig de mogelijkheid de nazi’s te flanken. Je kunt nog aardig wat gebouwen in en daar op onderzoek. Een avontuurlijke instelling wordt beloond met weapon upgrades. Zo kun je een scope vinden om je M1 Garand om te toveren in een snipergeweer en kun je voor je Thompson een grotere ammo clip vinden.

Hoewel je tegenstanders erg dom zijn, als je voor hun neus staat (ze lopen je gewoon voorbij, om dan pas op je te gaan mikken, net als in Black) zijn ze van afstand echt veel beter. Bij bijna elke WO2-shooter steekt een vijand steeds op dezelfde plek even zijn hoofd om de hoek. Je gaat mikken op dat plekje en wachten tot ze dat weer doen, om ze te trakteren op een kogel tussen de ogen. In Vanguard is dat niet zo eenvoudig meer, want de mannetjes verplaatsen zich, ze kijken langs, maar ook over hun dekking. Ze wisselen het af, waardoor ze veel moeilijker te raken zijn. Zelf kun je dit ook doen: wanneer je langs je wapen kijkt kun je alle kanten op bewegen. Je kunt langs je dekking peeken, maar ook eroverheen. Naast peeken kun je nu ook sprinten, een handige toevoeging voor wanneer je een open gebied moet oversteken.

Medal of Honor: Vanguard probeert je goed in de actie te trekken. Dat gebeurt uiteraard met behulp van de inmiddels legendarisch Medal of Honor-muziek, maar ook met het creëren van chaos. Er ontploft van alles, vijanden schieten meer en beter dan ooit. Bovendien heeft EA gewerkt aan het teamgevoel dat je hebt. Doordat je teammates reageren op jouw acties, lijken ze realistischer. Ren je het open veld in dan roepen ze wat je hemelsnaam aan het doen bent. Sta je rechtop en word je geraakt, dan zeggen ze dat je moet bukken. Dit werkte in deze previewcode al bijzonder goed en voegt echt wel wat toe aan de spelbeleving.

Ook best belangrijk voor de spelbeleving zijn de graphics en man, wat zien die er goed uit. Uiteraard is het geen Call of Duty 3 op de Xbox 360, maar voor PS2-begrippen is het bijzonder sterk. De mooie ontploffingen, de bladeren die van bosjes afvallen als je erop schiet, gedetailleerdere soldaten en de prachtig verlichtte luchten verrasten me behoorlijk. De frame-rate was daarbij bijzonder constant. Het lijkt er dus op dat MoH Vanguard een goede game gaat worden op de PS2. Hopelijk wordt dat ook zo op de Wii, maar dat is uiteraard voor het grootste deel afhankelijk van hoe goed die besturing wordt. Het enige echte probleem dat MoH: Vanguard op dit moment lijkt te hebben, is dat probleem dat bijna alle shooters hebben: de game is te kort. Je bent er met een dag flink gamen wel doorheen en er is dan geen online multiplayer om je zoet te houden. De game bevat namelijk alleen een splitscreenmodus voor vier personen. Dat is natuurlijk heel leuk, maar een online modus had de game wel echt afgemaakt.