Genesis Rising: The Universal Crusade

Kap’tein Iconah is de naam en deze arme man heeft de ondankbare taak gekregen zich het énige deel van het heelal dat nog niet door de mensheid veroverd is, eigen te maken. Van deze Universal Heart wordt, zo’n 3000 jaar in de toekomst, nog verwacht dat het de bron is van al het leven. Aan jou als speler van het spel Genesis Rising: The Universal Crusade de taak om uit te zoeken of het ook écht wat is, of dat we hier te maken hebben met een slap gerucht uit een willekeurig roddelblad. Hoe? Simpel! Pak je ruimteschepen, je hebt immers niet voor niets kap’tein voor je naam staan, en ga op pad in deze space-RTS met RPG-elementen.

Ondanks dat de naam ‘ietwat’ cliché klinkt, voelt de gameplay, waarvan de basis ook niet bepaald uitblinkt in originaliteit, goed aan. In feite is het een tweedimensionale strategiegame. Dat wil zeggen dat je je troepen enkel naar voren, achteren, links en rechts kunt bewegen. Redelijk beperkend en een vreemde keuze, want waarom zou je niet omhoog en omlaag kunnen in een game die zich in de ruimte afspeelt? Dit beperkt de mogelijkheden van de game helaas flink. Gelukkig waren de twee overgebleven richtingen om in te bewegen genoeg om te zorgen voor een hoop speelplezier in de previewversie, die al redelijk vergevorderd leek. Niet alleen zorgt de game voor speelplezier, hij weet ook nog eens aardig te vernieuwen.

Die vernieuwing zit ‘m niet in de interface. Deze is immers nagenoeg hetzelfde als die van andere ruimte-strategiespellen als Homeworld en X3. Neen, de vernieuwing valt te vinden in de opbouw van de gigantische en minder gigantische schepen die het tweedimensionale heelal onveilig maken. Deze ruimteschepen zijn namelijk niet gemaakt van carbon, titanium of roestvrij staal met matte finish, maar van een organische stof die zich nog het best dient te vergelijken met wat je aantreft als je een kip opensnijdt. Dit zorgt voor leuke twists in de game.

Zo is de belangrijkste grondstof in Genesis Rising geen geld, maar bloed, verkrijgbaar bij andere, vernietigde ruimteschepen. Hiermee kun je niet alleen nieuwe aankopen doen, maar je kan er ook zogenaamde genen mee kopen. Dat is waar de game zijn diepgang verkrijgt. Met genen worden namelijk schepen aangepast. Wil je op een bepaald ruimtevaartuig meer armor? Dat kan. Betere wapens? Ook mogelijk. Tijdens het installeren van deze dingen moet je echter constant in je achterhoofd houden dat een schip maar een gelimiteerd aantal plaatsen voor upgrades heeft, wat ervoor zorgt dat je telkens afwegingen moet maken. Vooral in de multiplayer, die in de previewversie nog niet werkte, moet dit zorgen voor tactische schouwspellen tussen meerdere spelers.

Dit zou nagenoeg onmogelijk zijn als er ook nog een compleet micromanagement-systeem in Genesis Rising verwerkt zou zitten. Dit is echter niet het geval; het bouwen van een basis is niet mogelijk en je leger van ruimteschepen blijft betrekkelijk klein. De diverse ruimteschepen zien er overigens wél allemaal schitterend en gedetailleerd uit, en ook het heelal is mooi vormgegeven zoals het hoort. Kortom; het lijkt erop dat hongerige PC-strategiefans die niet vies zijn van een beetje science-fiction eind maart een toffe RTS met lichte RPG-elementen mogen verwachten.