Super Ghouls ’n Ghosts, Galaga en Double Dungeons

Sinds de introductie van de Wii bewijst Nintendo haar gamers wekelijks een grote dienst. Voor de wat jongere gamers onder ons is het een essentiële geschiedenisles, voor de wat ouderen een nostalgische reis terug naar hun jeugd. Onder de noemer Virtual Console bereiken ons iedere vrijdag games uit de tijd dat de afkorting HD-TV net zo goed kon staan voor Heel Dik TeVreden, en zwiepen met je controller net zoveel zin had als het einde van de regenboog te zoeken. Vandaag gaan we terug naar Double Dungeons, Galaga en Super Ghouls ’n Ghosts.

Super Ghouls 'N Ghosts

Oorspronkelijk voor: Super Nintendo

Speelbaar met: Traditionele controller

en GameCube controller.

Geoptimaliseerd voor PAL: Nee

Laten we er deze vrijdag er maar meteen in knallen met een ware klassieker. Want zo kun je Super Ghouls ’n Ghosts zeker noemen. Het SNES spel, uit 1991 alweer, is onlangs nog succesvol gepoort naar de PSP, erg onbekend zal het jullie dus vast niet in de oren klinken.

Nadat de held van dit verhaal, Sir Arthur, zijn geliefde al twee keer eerder(in de arcadespellen Ghosts 'n' Goblins en Ghouls 'n' Ghosts) van het kwaad moest redden, probeert een kwade demoon datzelfde nog eens te herhalen...Dit soort dingen gaan natuurlijk irriteren, dus kan Arthur het niet laten zichzelf weer in zijn gevechtstenue te hijsen en er op uit te trekken. Het enige wat Arthur moet doen om weer herenigd te worden met zijn geliefde, is zichzelf een weg slaan door zeven levels gevuld met monsters, geesten en allerlei ander addergebroed. Je moet wat over hebben voor de ware liefde.

Wat dit spel zo populair maakte waren onder andere de graphics, die voor die tijd zeker niet mis waren. Gedetailleerd en vol beweging waren ze, een lust voor het oog voor de vroege SNES-bezitters. Makkelijk was het spel zeker niet; de vijanden waren zeker niet de makkelijkste, en mocht je het leven laten, dan wachtte je het vooruitzicht het halve level overnieuw te doen. Ouderwetse frustratie dus, die de hedendaagse gamer tot het randje van de waanzin kan drijven. Maar die moeite is de game zeker waard.

Double Dungeons

Oorspronkelijk voor: TurboGrafx

Speelbaar met: Wii-afstandsbediening, traditionele controller

en GameCube controller.

Geoptimaliseerd voor PAL: Ja, voor 60Hz

Maak je borst maar nat voor deze first-person RPG...uit 1989. Verwacht dus geen Oblivion-esque taferelen, maar heerlijke graphics uit een tijd die voor sommigen van jullie net zo lang geleden kon zijn als het stenen tijdperk. Een leuke extra in dit TurboGrafx spel is de mogelijkheid om het met z’n tweeën te spelen. Degene naast je kan je dan helpen een weg te worstelen door 22 kerkers, waarin je natuurlijk flink wat af kunt slachten en experience points bij elkaar kunt scharrelen. Als je over wilt komen als een ware games connaisseur bij je vrienden, staat dit net zo goed in je Wii als een zeldzame uitgave van het boek Hypnerotomachia Poliphili.

Galaga

Oorspronkelijk voor: NES

Speelbaar met: Wii-afstandsbediening, traditionele controller

en GameCube controller.

Geoptimaliseerd voor PAL: Nee

Deze week heb ik de rubriek gevuld op een manier waarop bands voorzichtig hun nieuwe nummers aan het publiek laten horen: de sandwich. Je speelt eerst een hitje wat het publiek lekker opwarmt, daarna een wat minder bekend/geliefd/nieuw nummer, gevolgd door weer een lekkere kraker. En zo kunnen we de afsluiter van deze week ook zeker noemen.

Galaga kwam voor het eerst uit in 1981, en was het vervolg op Galaxian. Een game die verdacht veel weg had van Space Invaders, maar genoeg eigen karakter had om een flinke fanbase te krijgen.

Als jochie van een jaar of tien stuurde ik al op de Atari 2600 mijn ruimteschip naar links en rechts om de aanvallen van de insecten te ontwijken. Waar in Space Invaders de vijand nog redelijk voorspelbaar was(veel meer dan van links naar rechts schuiven en af en toe iets naar beneden komen was er niet bij), waren de boefjes in Galaga iets onberekenbaarder. Af en toe waagde één van de insecten het om uit de formatie te breken en recht op je af te komen. Doodeng natuurlijk, maar gelukkig ben je in dit soort spellen zelden ongewapend. Afschieten die bende dus.

Een heerlijk, verslavend spel wat niet alleen lekker is voor de oude(re) gameliefhebber (de veertig komt akelig dichtbij als je de release van deze game bewust hebt meegemaakt...), maar ook zeker vet is voor de jongelui bij wie volgende week de eerste haartjes in de onderbroek ontdekt worden.

Geplaatst op 9 maart 2007 om 17:38 door