Final Fantasy Fables: Chocobo Tales

Chocobo’s, wie kent ze niet? Al sinds het tweede deel uit de Final Fantasy-serie worden de gele vogelachtige beesten gebruikt door gamers om zich een weg te banen door met monsters bezaaide gebieden. Deze taak vervullen ze zonder enig gezeur, maar Square-Enix gunt de harde werkers ook wel eens wat faam in hun eigen spellen. Zo verscheen in 1999 Chocobo Racing voor de PlayStation en een aantal jaar later verschenen er in Japan nog drie Chocobo-spellen die wij Europeanen hebben moeten missen. En ook op het nieuwste deel, Chocobo Tales, hebben wij westerlingen een tijd moeten wachten.

Final Fantasy Fables: Chocobo Tales is de volledige titel maar afgezien van het feit dat de game zich afspeelt in het Final Fantasy-universum toont het weinig overeenkomsten met ‘echte’ Final Fantasies. Het avonturier-aspect wordt niet totaal overboord gegooid, maar Chocobo Tales draait vooral om minigames en om het in het spel geïntegreerde kaartspel.

Maar, zoals ik al zei, het avonturier-aspect is niet volledig geschrapt. Om de minispellen aan elkaar te rijgen wordt een verhaal gebruikt, dat vertelt over de zwarte tovenaar Croma die de duivel Bebuzzu (een verwijzing naar Beëlzebub?) uit een boek weet te ontketenen. Deze duivel gaat als een gek tekeer op de boerderij en vernielt alles wat hij maar kan. De chocobo’s gaan snel samen met de witte en de zwarte magiër op stap om Bebuzzu te stoppen en zo de wereld te redden.

Ach, ik verwoord het nu wat overdreven, want Final Fantasy Fables: Chocobo Tales richt zich ook op minderjarige kinderen en de game is dan ook erg vrolijk gehouden. Dit komt vooral tot uiting in de verdere loop van het verhaal: om de tovenaar te stoppen moeten de Chocobo’s in magische prentenboeken kruipen en ze komen daardoor in allerlei bekende sprookjeswerelden – met onder andere het verhaal van Assepoester - terecht.

Het kaartspel, dat in Chocobo Tales Pop-Up Duel genoemd wordt, maakt gebruik van 122 verschillende kaarten. Hieruit dient de speler een deck van vijftien kaarten te kiezen. Elke beurt hebben de spelers drie kaarten in hun hand, waaruit ze een keuze kunnen maken. Ondanks dat dit nogal simpel klinkt, zeker wanneer je het vergelijkt met kaartspellen als Yu-Gi-Oh, die honderden kaarten bevatten, is het kaartspel van Chocobo Tales toch diepgaand en komt er flink wat strategie bij kijken.

Minder strategie is nodig voor de minigames die door de game heen te vinden zijn, en waarmee de speler kaarten kan verzamelen. Deze microspellen duren nooit lang en bevatten eenvoudige opdrachten, zoals blazen in de microfoon. De minigames, waar Chocobo Tales vol mee zit, zijn wat dat betreft een stuk ‘diepgaander’, voor zover minigames diepgaand kunnen zijn. Het begin is simpel – de eerste minigame vereist enkel het als eerste bereiken van de top van een berg – maar kort daarna dient het lastigere werk zich aan. Zo zul je een Chocobo met de stylus door een doolhof moeten leiden zonder dat hij de zijkanten aanraakt.

Tenslotte is er ook nog een multiplayer die voor wat extra spelplezier kan zorgen. Spelers kunnen bijvoorbeeld via WiFi kaartgevechten tegen elkaar strijden, en via draadloze multiplayer kunnen spelers minigames tegen of met elkaar spelen. Dit alles valt nu al te importeren, maar op 25 mei ligt ook de Europese versie in de winkelrekken.