FlatOut Ultimate Carnage

De afgelopen nachten word ik telkens hijgend, zwetend en zeiknat wakker. Geen natte dromen helaas, maar vreselijke ‘bijna dood’ ervaringen; het idee dat ik op volle snelheid een frontale botsing maak en dwars door een voorruit vlieg, geeft me nog maar nauwelijks nachtrust. De oorzaak van mijn nachtelijke manies? Mijn eerste speelsessie met het nieuwe FlatOut Ultimate Carnage, dat exclusief naar de Xbox 360 komt.

Toch heb ik eerder last gehad van deze vage dromen, namelijk bij de vorige twee delen. Toen de eerste FlatOut uitgebracht werd, kwam het als een complete verrassing dat ik zo verslaafd raakte aan deze racegame en nu ik er zo over nadenk: ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom ik zo hooked raakte. De auto’s waarmee je in deel één reed, bestaan namelijk vooral uit stock cars, die er niet bepaald fraai uitzien. Sterker nog, de meeste bakken zijn zo roestig dat ze bij een lichte botsing al half uit elkaar vallen. Maar misschien is dat laatste nu juist wel het sterkste van FlatOut; auto’s kunnen namelijk niet alleen uit elkaar gereten worden, de onderdelen die op de weg blijven liggen zorgen ook daadwerkelijk voor meer gevaar op de weg. De rotzooi blijft namelijk de volledige race op de baan liggen, terwijl er daarnaast ook nog allerlei troep en obstakels in de omgeving ligt. Crashen vormt dus een hoofdmoot in de serie van FlatOut, waarbij het natuurlijk de kunst blijft om dat NIET te doen.