The Darkness

Als je dit jaar twintig shooters speelt, dan zijn er negentien grotendeels te vergelijken. Die twintigste, dat is The Darkness. Snel, bloederig, vol originele elementen en bovenal voorzien van een ongelofelijke en zeer toffe visuele stijl. Als je InsideGamer een beetje hebt gevolgd de laatste maanden, dan weet je ongeveer alles wel wat je moet weten van The Darkness. Onlangs kregen we echter de mogelijkheid een aantal levels van The Darkness nog eens rustig door te nemen vanuit onze eigen, luie stoel. Dat leverde momenten op die ik als liefhebber van het genre en dus ook van deze speciale titel absoluut nog even met jullie wilde delen.

De meeste games beginnen met een introverhaaltje, je leert onderweg de knoppen kennen en je krijgt te horen wie de hoofdpersonen zijn en wat je doel is. Maar The Darkness is niet ‘de meeste games’. Als je de disc in de lade stopt en het bizarre startscherm vol natte, rond krioelende slangenlichamen doorklikt, spettert de game direct van je scherm af. Je begint achterin een cabriolet, met twee typisch New Yorkse gangstertypetjes voorin. De linkse is een dikzak die nogal lijkt op die dude van Sopranos, de rechtse is een beetje een rat en lijkt de aanvoerder van de bende te zijn.

Ze hebben één ding gemeen: ze hebben het over een klus die ze verpest hebben en de politie die achter ze aan zit. Beiden schieten ze op diezelfde politie en jij krijgt als versufte medereiziger een shotgun in je handen gedrukt. Veel hoef je in die snelle achtervolgingsscène niet te doen. De game legt kort uit hoe je moet schieten, maar voor de rest moet je gewoon om je heen kijken, genieten van de beelden en vooral de dialoog tussen de gangsters volgen. Daarna crasht de auto, is één van de gangsters al wijlen en heeft de andere zijn been gebroken. Dan begint het avontuur voor Jackie Estacado, een 21-jarige ‘hitman’ in dienst van Ome Paulie.

Als je eenmaal de controle krijgt over Jacki vallen bijna direct de kleine details op. Je loopt tegen een muur aan en Jackie houdt zijn geweren omhoog. Je loopt tegen een deur met een gat en Jackie zal één van zijn geweren door dat gat richten. Het was iets waar de jongens van ontwikkelaar Starbreeze (bekend van The Chronicles of Riddick) zich al jaren aan stoorden. Stel je staat in matige shooter A tegen een muur. Je drukt een keer op de trigger en je personage schiet zomaar een kogel in diezelfde muur. Dat is iets wat gewoon nooit in het echt zou gebeuren en dus past de hoofdpersoon van The Darkness de stand van zijn wapens aan zijn omgeving aan. Dat betekent dus ook dat je om hoekjes kunt schieten en bijvoorbeeld over een kist waarachter je schuilt.

Die kleine details worden niet alleen ingezet omdat de ontwikkelaars zich toevallig ergeren aan bepaalde standaarden, ze worden ook gebruikt om de spelers verder de spelwereld in te trekken. Denk aan kleine televisies die een nieuwsuitzending afspelen waarin jij een gebouw onveilig maakt. Of denk aan een metrostation in New York waar mensen tegen je praten, waar zwervers op een bankje slapen of waar je een oude bekende tegenkomt die verder weinig met het verhaal te maken heeft. The Darkness zal bovendien naast de surrealistische inslag rondom de speciale krachten, ook een geloofwaardig verhaal bevatten waarin de hoofdpersoon rekening moet houden met zijn goedgelovige, schattige en vooral onschuldige vriendin Jenny.

Aan de ene kant hebben we dus een film noire-achtige shooter vol personages en thema’s. Aan de andere kant zijn daar de Darkness-krachten. Jackie was nog jong toen zijn vader overleed, maar hij heeft nooit geweten hoe dat heeft kunnen gebeuren. Op zijn 21ste verjaardag, de dag dat de game begint en Ome Paulie een moordaanslag op Jackie’s leven pleegt, komt hij erachter. Elk mannelijk lid van Jackie’s familie wordt op zijn 21ste verjaardag bezeten door een demoon die leeft van de duisternis en allerlei speciale krachten met zich meebrengt. Deze krachten spelen de grootste rol in de hele comic-reeks van Top Cow. De game probeert juist uit te leggen hoe deze demoon bij Jackie is gekomen en vooral wat deze te maken heeft met zijn familie en waar het ding vandaan komt. Dat is de rol van de Otherworld, een speciale locatie die nogal op de Eerste Wereldoorlog lijkt en die nooit terug gekomen is in de comics.

Een deel van de game speelt zich af in de Otherworld en het zorgt voor een prettige variatie. Je kunt als speler namelijk wel tien uur door een grauw New York lopen, af en toe wat afwisseling is nooit weg. In deze wereld zijn de vijanden niet dood te schieten, maar moet je ze van hun harten beroven. Met die harten speel je nieuwe Darkness-krachten of soorten Darklings vrij voor de rest van de game. Dit wordt je in deze duistere wereld allemaal uitgelegd door de Darkness zelf, geniaal ingesproken door Mike Patton (zanger van Faith No More). Het mooie is dat de Otherworld details onthult over Jackie’s familie die de fans van de comic-reeks nog niet weten. Daarom is het ook niet zo gek dat van de game ook weer een comic is gemaakt. Tenslotte houdt niet iedereen van het spelen van games.