Brothers in Arms: Hell's Highway

Tijdens de E3 riep ik dat de Ubisoft-stand een walhalla voor de serieuze gamer was. Met games als Assasin’s Creed, Splinter Cell Double Agent en Haze maakte de uitgever indruk. Het meest enthousiast was ik nog over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Ik ben namelijk een kleine Brothers in Arms-fanaat en was erg gecharmeerd van de visuele prestatie. Bovendien is het gewoon heel vet om straks een oorlogspel te spelen dat zich lekker afspeelt in het Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, inclusief niet-gejatte fietsen. Brother’s in Arms was dan ook mijn persoonlijke favoriet van de E3.

Na de E3 werd het echter heel erg rustig. We kregen op de Leipzig Games Convention nog een keer dezelfde presentatie te zien en dat was het. Was er iets mis met de game? Was er ruzie met de uitgever? Nee, het was gewoon een heerlijke stilte voor de storm. Want op de Ubidays werd een nieuw level van de game getoond en die liet eigenlijk iedereen stijl achterover slaan!

Je kunt in Hells Highway namelijk heel veel dingen slopen. Niet alleen voor de lol, maar vooral omdat het nuttig is. In de demo zagen we dat er een aantal soldaten achter wat zandzakken zat. Hun afschieten was erg lastig. Niet alleen omdat ze niet snel hun hoofd lieten zien, maar ook omdat kogels niet door de zandzakken heen gaan. Wat doe je dan als volleerd teamleider? Nou, je zorgt ervoor dat je fire-team de vijanden onder vuur neemt en zet vervolgens het bazookateam in om de klus te klaren. Met een raak schot vaag je de zandzakken weg en dood je de vijand zeer waarschijnlijk ook.

Je bazookateam is dus in één klap een belangrijk onderdeel van je strategie geworden, maar het is volgende de makers geen kwestie van je bazookateam alles laten uitroeien. Ze hebben dan wel oneindig munitie, maar je moet er altijd voor zorgen dat de vijand geen kans krijgt om ze onder vuur te nemen. Het bazookateam is namelijk zeer kwetsbaar. Ook mist het bazookateam soms, waardoor de vijand een kans krijgt om terug in positie te komen en met een beetje pech jou uitschakelt.

Dit zijn overigens niet de enige explosies die je in de game te zien krijgt. Er zijn namelijk ook gewoon granaten waarmee Baker en zijn mannen van zich af kunnen bijten. In de demo viel het mij op dat de granaten als een los object in het outfit werden gedragen. Je ziet de granaten van andere soldaten een beetje los van het uniform bewegen. Eigenlijk een zeer klein detail, maar wel een detail die je een groter gevoel van realisme geeft.

Ik dwaal nu wel een beetje af. In eerste instantie wilde in namelijk even vertellen dat het gooien van een granaat en de daarop volgende ontploffing een zeer fijne slow-motion actie oplevert, waarbij je de ontploffing en de daarop rondvliegende soldaten op je gemak kunt bekijken. Waarom dit er in zit? Nou, omdat het gewoon vet is! En los daarvan is het een beloning voor de prestatie die jij met je mannen daarvoor hebt geleverd.

De strijd in Hells Highway is bikkelhard. Operatie Market Garden was historisch gezien een militaire tegenslag voor de geallieerde troepen en je zult dan ook voor heel wat hete vuren te komen staan. Het hoogtepunt in de demo was het moment dat Baker langs een houten tuinhekje liep. Niet heel spannend, totdat het vuur vanuit een nabijgelegen kerktoren op Baker werd geopend. In de vorige BiA zou er dan niks aan het handje zijn, maar in Hells Highway werd het hek helemaal aan flarden geschoten! Ja, zelfs onze mooie Hollandse witte tuinhekken moeten er aan geloven.

Hoe hard de strijd ook is, er is altijd een oplossing. In het geval van de toren lag jouw lot wederom in de handen van het bazookateam. Zoals gezegd zijn die jongens wel zwak en het was vanaf de plek die je stond niet mogelijk om de schutter in de toren te surpressen. Wel kan de schutter afgeleid worden. Dit doet Baker door van achter een muurtje in het open veld te springen en daarna weer terug te rennen. Wanneer de vijand Baker ziet, gaat hij zich op hem concentreren en in dat korte moment kan het bazookateam beter in stelling worden gebracht. Het hoogtepunt binnen dit hoogtepunt was een raket die de toren raakte, waarna de vijand werd gedood en levenloos van het dak naar beneden rolde.

Het verhaal is in Hells Highway wat centraler gezet. Op vaststaande momenten verspringt het spel van een first-person view naar een third-person view en krijg je de gedachten van Baker te horen. Dat was in de vorige twee delen al aanwezig, nu worden de gedachtes meer begeleid met beelden. Beelden waarbij hij denkt aan de gevallenen soldaten aan zijn zijde. Denk maar aan Legget, die in het eerste deel op dramatische wijze omkwam. We zagen hem daaraan denken toen hij een huis binnen ging en een bril op tafel zag. Een bril die erg op die van Legget leek, waarna er een prachtige snelle flashback uit de hoge hoed wordt getoverd. Die niet van lange tijd is, want voordat je het weet wordt het huis weer door Duitsers bestormd en niet veel later eindige de demo.

Het heeft zoveel indruk op me gemaakt dat ik de presentatie zelfs voor een tweede keer ben gaan kijken. En ook die keer zat ik een minuutje of twintig in trance. Er zijn zoveel verbeteringen toegevoegd, het ziet er visueel zeer indrukwekkend uit en het verhaal lijkt dieper dan in de voorgangers te gaan. Voor mij is het dan ook duidelijk: Brothers in Arms: Hells Highway gaat met gemak bij de tien beste games van dit najaar horen. En als je bedenkt hoeveel vette games er nog gaan uitkomen, dan weet je eigenlijk al wel genoeg over de kwaliteit van dit derde deel uit de Brothers in Arms serie.