E3: Super Mario Galaxy

We hebben het allemaal wel een keer meegemaakt: je speelt een game op de Wii, maar bent continu aan het bedenken hoe je de Wiimote moet richten, hoe je bepaalde acties uitvoert en vooral waar die verdomde cursor is gebleven. Na een paar uur wennen is dat gevoel over en zit je helemaal in de game, maar iedereen zal vast ook wel mensen kennen die al eerder afgehaakt zijn. Denk bijvoorbeeld aan Red Steel, een game die zeker in de multiplayer-modus daardoor minder is gespeeld dan we hadden gehoopt. Vandaar dat we tijdens de afgelopen E3 met vragende ogen naar Nintendo keken en ons afvroegen hoe zij de innovatieve besturing zouden toepassen op enkele topgames. Super Mario Galaxy is het antwoord van de Japanse gigant.

Elke Nintendo-spelcomputer wordt overspoeld door games waar Mario in meedoet. Dat wekt de gedachte dat de Mario games nogal melkproducten zijn, maar als we heel goed kijken, kunnen we concluderen dat er op Nintendo 64 maar één échte Mario-titel verscheen (Super Mario 64) en hetzelfde gold voor de GameCube (Super Mario Sunshine). Deze games zijn dus eigenlijk vrij schaars, maar wel altijd erg goed. Hoewel, Sunshine viel toch een beetje tegen en kon absoluut niet opboksen tegen de revolutie die Mario 64 jaren daarvoor in werking had gezet. Super Mario Galaxy lijkt wel tegen die revolutie opgewassen te zijn en doet er zelfs nog een schepje bovenop.

Het allergrootste pluspunt aan Super Mario Galaxy is namelijk dat de in de eerste alinea beschreven problemen met de Wiimote voor deze game niet op gaan. Demo’s spelen op een beurs is nooit makkelijk. Je weet vaak niet wat de besturing is, er staan ontwikkelaars in je nek te hijgen of dikke Amerikanen te dringen dat zij nu eindelijk een keer willen spelen. Bij Super Mario Galaxy vergeet je echter de omgeving en – nog belangrijker – je vergeet dat je een Wiimote en Nunchuck in je hand hebt. Op één of andere manier legt Nintendo met deze game steeds de nadruk op wat je in de game doet. Dat je vervolgens wat speciale handelingen met de Wiimote moet doen, is van ondergeschikt belang en gaat als vanzelf.

Want hoe zit het nou eigenlijk met die besturing? Uiteraard kun je met de analoge stick op de Nunchuck Mario laten bewegen, met de A-knop springen, met de Z-knop aanvallen uitvoeren en met de B-knop sterren schieten. Dat klinkt alsof de game makkelijk op de GameCube uitgebracht had kunnen worden. Doordat je echter speciale aanvallen kunt uitvoeren door de Wiimote te schudden en met de Wiimote ook kunt mikken op dingen om daarheen te springen, voelt dit toch echt wel anders aan dan normale Mario-titels. Het is dan ook een combinatie tussen jezelf uitleven met de bewegingssensoren en het traditioneel gebruik maken van knoppen voor de echte platformactie. Misschien wel het enige nadeel aan de besturing is dat Mario zichzelf nogal langzaam voortbeweegt. We zijn er nog niet over uit waar dat aan ligt. Het kan zijn dat Nintendo het beter vindt voor de gameplay, maar het kan ook zijn dat het komt door zwaartekrachten op de planeten waar de game zich afspeelt.

Die planeten zijn het tweede grote pluspunt aan Super Mario Galaxy. In Super Mario Sunshine waren volgens de fans de beste levels de bonusgames waarmee je sterren kon verdienen en die echt teruggingen naar de oorsprong van de Mario-serie. Galaxy zit vol met de actie die je in die bonusgames tegen kwam, maar het speelt zich allemaal af op kleine, smalle planeetjes, waarbij je op moet passen dat je er niet vanaf dondert. Omdat je 360 graden over de planeetjes kunt bewegen en tussen planeten kunt reizen, voelt de game heel bijzonder aan terwijl de gameplay eigenlijk toch heel dichtbij een typisch Mario-spel staat. Een knappe combinatie die misschien heel even wennen is en er zeer ingewikkeld uitziet, maar vooral erg tof is en toch vernieuwing introduceert.

Voor een gebrek aan vernieuwing hoeven we overigens toch niet bang te zijn. We hebben op de E3 een aantal extra levels gezien ten opzichte van vorig jaar. In één van de levels heeft Nintendo het bijenpak geïntroduceerd. Door een geelzwarte – hoe kan het ook anders – paddenstoel op te pakken, verandert Mario deels in een bij. Dit heeft veel weg van wat we in Super Mario Bros 3 hebben gezien. Als bij kun je kleine afstanden vliegen en door rond te fladderen dus eerder onbereikbare plaatsen toch bereiken. Dit sluit aan bij het feit dat je op de diverse, zeer gevarieerde planeten steeds een aantal missies hebt, die bij voltooiing sterren opleveren. Je hoeft hierbij niet alles te voltooien om de eindbaas te halen, zo liet Miyamoto in een roundtable op de E3 weten.

Diezelfde Miyamoto liet overigens weten dat het zomaar mogelijk kan zijn dat Mario in nog veel meer dingen kan veranderen dan alleen een bij. Daarnaast zit er een coöperatieve spelmodus in de game, waarbij de eerste speler Mario bestuurt en de tweede speler de cursor in zijn macht heeft. De tweede speler kan de cursor gebruiken om vijanden te bevriezen of objecten op te pakken, maar hij kan de eerste speler ook flink dwars zitten. We hebben eerlijk gezegd nog niet de absolute clue van deze modus te pakken, want gaat dit wel leuk worden als alleen de tweede speler irritant kan zijn? Daarnaast vragen we onszelf af of het sowieso wel leuk is om met twee spelers door de Mario-werelden te lopen, al kan het concept met ondersteuning van de soms geniale Miyamoto zeker tot een succes leiden. Fingers crossed dus.

Wat we op de E3 nog meer hebben gezien, waren vooral grotere planeten en planeten met meer elementen zoals water waardoor je het bijenpak kunt verliezen. Bovendien zijn de planeetjes soms klein, maar als je ze allemaal in één level bij elkaar telt, kom je uit op gigantische, bijna episch aanvoelende omgevingen. Miyamoto heeft aangegeven dat er ongeveer 40 van dat soort levels in de game zitten en dat je in totaal 120 sterren kunt verzamelen. Super Mario Sunshine probeerde nieuwe elementen toe te voegen, maar slaagde juist door die elementen niet in het overtreffen van Super Mario 64. Super Mario Galaxy is een stuk verfijnder en daardoor ook veel beter. Of het Super Mario 64 van de troon kan stoten, lijkt ons niet, maar dat de game qua gameplay en nieuwe mogelijkheden enorm veel potentie heeft, mag duidelijk zijn. Wat ons betreft maakt Nintendo alleen al met deze titel het Wii-najaar helemaal goed.