GC: StarCraft II

Vader, ik heb gezondigd. Jarenlang dacht ik dat ik een gamefan was en dat ik alle goede games zeker had geprobeerd. Vader, ik had het verkeerd. Vandaag heb ik de game der verlichting gevonden. Het pad was zwaar om over heen te lopen, dankzij alle andere gelovigen die in grote getalen waren opgekomen. Zij, de adepten, wisten immers al dat het licht op de Games Convention aanwezig zou zijn. Maar Vader, ik heb het gevonden en na een korte ervaring ben ik bekeerd. Vader, ik geloof in de God Blizzard en zijn Zoon die naar de aarde is gekomen om ons ongelovigen de ogen te doen openen. StarCraft II zullen we aanbidden en liefhebben.

StarCraft II is namelijk een RTS die enorm goed is uitgewerkt. De manier waarop je resources verzamelt, hoe je je basis opbouwt en hoe je toegang krijgt tot nieuwe eenheden voelt enorm natuurlijk aan. Ik, als Command & Conquer fan, kon binnen de kortste keren een aardig legertje van Marines op poten zetten, zonder dat ik een tutorial hoefde te doorlopen.

En dat is maar goed ook, want op de Games Convention was enkel de multiplayer-modus speelbaar. Dit gebeurde in twee versus twee gevechten en daarin nam ik het mijn collega Frans van Gamer op tegen twee Duitsers. En net als bij voetbal zorgen de Oosterburen er in StarCraft II voor dat ik ze echt enorm graag in de pan wilde hakken. Frans dacht daar hetzelfde over en daarom spraken we een tactiek af. Frans was namelijk bekend met het origineel en wist daardoor snel een redelijk legertje tanks op te bouwen. Ik had er zoals gezegd geen kaas van gegeten en ging me daarom puur concentreren op de infanterie. Ik bouwde Marines, een aantal Medics en dankzij wat nieuwe uitgevonden technologieën waren ze iets sterker en konden ze wat meer schade opvangen.

Het leger van een stuk of twintig man werd op de vijand afgestuurd. Het leuke aan de speelsessie was dat je recht tegenover elkaar zat. Bij de ontdekking van mijn leger zag ik de angst in de ogen van de Duitser die werd aangevallen en wist ik genoeg. En ja hoor, mijn verwachting kwam uit. De Duitser had zich veel te veel bezig gehouden met het bouwen van een basis in plaats van een effectief leger op poten te zetten. Binnen de kortste keren veegden Frans en ik de vloer met hem aan, waarbij Frans de gebouwen onder handen nam en ik me bezig hield met zijn zielige poging om wat terug te doen, door middel van het snel bouwen van een aantal Marines.

Zelfs de hulp van zijn medespeler mocht niet baten. Wel liet de hulppoging zien dat hij wel wist waar hij mee bezig was, aangezien hij met een aantal dikke vliegtuigen kwam aanzetten. Deze aanval zorgde er voor dat wij snel moesten omschakelen en al onze vuurkracht op de vliegtuigen moesten richten. We liepen heel wat schade op, maar we wisten de aanval te overleven, waarna we onze klus konden klaren en de Duitser met een zuur gezicht van de tafel wegliep.

Snel daarna verzamelden we onze troepen om de veldslag beslissend te beëindigen. De bouw van de vliegtuigen was een zware kostenpost voor de tweede Duitser en het was te verwachten dat hij redelijk op zijn gat lag. Helaas hebben we nooit kunnen kijken of die verwachting uit zou komen, want na een kwartier in trance te hebben gezeten, gaven de adepten in de blauwe Blizzard shirts aan dat het tijd was om afscheid te nemen van het heiligdom.

Het was een goede kennismaking die absoluut naar meer smaakte. De gameplay is snel, maar zeer tactisch en superstoer. De opmerkingen die de verschillende eenheden maken zijn overtuigend in plaats van irritant, zoals je in veel andere RTS-games ziet. Ja, StarCraft II gaat hard rulen. Binnenkort meer over de verschillende klassen en hopelijk voor het einde van 2007 nog iets over de singleplayer-modus!