Sunage

In mei schreef Korneel al over Sunage, een oldschool RTS. Want waar zo’n beetje elke RTS vandaag de dag 3D is en een uniek resource verzamelsysteem probeert neer te zetten, doet Sunage het op de ouderwetse manier. 2D en gewoon mineralen verzamelen om vervolgens gebouwen en units van te maken.

Sunage is pure nostalgie, maar dan op een positieve manier. Want na RTS-games als World in Conflict en Company of Heroes is het eigenlijk wel weer eens leuk om een fantastische basis neer te zetten, een leger op te bouwen en de vijand proberen te verslaan. In Sunage krijg je te maken met vier verschillende resources, simpel te herkennen aan de kleuren rood, geel, groen en blauw, die je met je harvest-achtige eenheden moet verzamelen. De kosten van elk gebouw of eenheid die je vervolgens maakt zijn gekoppeld aan deze resources. In het begin heb je genoeg aan enkel de blauwe en de groene delfstof, maar als je later in de het spel de echt vette dingen wilt maken heb je van elke soort een hoop nodig.

Daarom is het belangrijk je basis zo snel mogelijk uit te breiden. In Sunage is energie daarbij van levensbelang. Alles wat je bouwt moet aangesloten zijn op het energie-net. Doe je dat niet, dan zitten ze simpelweg zonder stroom en kun je bijvoorbeeld geen soldaten produceren. De generatoren zijn in Sunage dan ook jouw beste vriend. Deze gebouwen kunnen namelijk de energie van je hoofdbasis op afstand opvangen en als dat gedaan is kunnen er om die generator nieuwe gebouwen worden gebouwd. Qua tactische mogelijkheden kan er dan gedacht worden aan een aantal turrets, maar ook kan de generator er voor zorgen dat er een klein harvestkamp bij een resource bron wordt neergezet.

Tijdens mijn speelsessie in Den Haag, waar een eventje was georganiseerd, heb ik me alleen maar geconcentreerd op de multiplayer-modus en die was zeer vermakelijk. De kracht van Sunage zit hem volgens mij in zijn simpelheid en duidelijkheid van de eenheden. Zonder lang na te hoeven denken had ik een aantal gebouwen ge-upgrade, waardoor ik sterkere eenheden kon maken. Samen met die rakkers en een aantal grondtroepen probeerde ik de vijand vervolgens aan te vallen en werd ik redelijk in de pan gehakt. De tegenstander had namelijk al een redelijke basis opgebouwd, gevuld met heel wat geschutstorens. De les die ik daaruit kreeg is dat een sterke basis een groot voordeel op kan leveren en de tijd die in de basis wordt gestoken zich ook uitbetaald.

Ik heb me in de korte speelsessie goed vermaakt met de game, maar om nou te zeggen dat ik er echt naar uitkijk, nee. Sunage kent ook zijn beperkingen. Visueel komt het niet in de buurt van wat we vandaag de dag gewend zijn, wat te maken heeft met de stijl die de ontwikkelaar heeft gekozen. Sunage probeert een RTS te zijn die interessant is voor de mensen die nog steeds Starcraft spelen. En ja, zo’n game is op zich best wel eens fijn, maar tegelijkertijd is het wel een stap terug in de tijd. Ik houd dan ook een redelijk dubbel gevoel aan Sunage over. Aan de ene kant kan ik de stijl waarderen, maar aan de andere kant vind ik het ook weer erg simpel. De game moet eind oktober uitkomen en misschien wordt het na meer spelen echt duidelijk of het een game is die onze centen verdient.