Kane & Lynch: Dead Men

Toen Kane & Lynch: Dead Men werd aangekondigd zag ik het wel zitten met deze game. Het hele concept van psychopaat en huurmoordenaar die tot elkaar veroordeeld zijn klonk mij prima in de oren. Desalniettemin is de game door de overdaad aan grote titels een beetje van mijn radar verdwenen. Onterecht, weet ik nu.

Onlangs heb ik namelijk samen met Jelle een paar missies van deze misdaad-shooter doorgespeeld en wat we zagen beviel mij heel erg. In de eerste missie van het spel zitten Kane en Lynch allebei in een gevangenenbus. Ze worden door maten van Lynch uitgebroken en Kane besluit met hen mee te gaan. De game gaat meteen over in een heftige shoot-out. Jij rent achter de groep aan, schiet de sterke arm der wet overhoop en gooit rook- en traangasgranaten terug. De politieagenten zijn daarbij trouwens niet bijster slim. Ze schuilen wel achter objecten en gooien granaten, maar met intelligentie heeft dat weinig te maken. Het zijn namelijk van die figuren die gewoon steeds op dezelfde plek om het hoekje kijken, of gewoon keihard in je line of fire rennen. Daar staat dan weer wel tegenover dat er erg veel politieagenten rondlopen. Dat maakt wat mij betreft altijd een hoop goed.

Ondanks hun matige intelligentie weten de vele agenten wel hoe ze een pistool en granaten moeten gebruiken. Zomaar de actie in rennen is daarom geen goed idee. Zoals in zoveel games tegenwoordig moet je in Kane & Lynch altijd op zoek naar objecten om achter te schuilen. Als je tegen een object aanloopt gaat je personage er vanzelf tegenaan staan. Als je je wapen afvuurt gaat je personage blind schieten, om te mikken moet je langs je wapen kijken met de linker trigger. Eigenlijk werkt het systeem van cover zoeken en schieten dus ongeveer net zo als in Gears of War. Het grote verschil is dat je niet automatisch van cover naar cover kunt springen en dat je automatisch tegen cover aan gaat zitten. Jammer genoeg werkt dit laatste niet perfect doordat de schuilplaatsen niet genoeg “plakken”. Te snel loop je per ongeluk achter de cover weg en het duurt soms te lang voordat je er goed tegenaan staat. Dit is een klein minpuntje waarvan ik wel hoop dat de ontwikkelaars het nog oplossen.

Op het coversysteem na speelt de game erg lekker weg en schiet je jezelf snel een weg naar de vrijheid. Echte vrijheid blijkt Kane echter niet gevonden te hebben. Na de succesvolle ontsnapping van de misdadigers blijkt namelijk dat hij erin geluisd is. Er is een hoop geld verdwenen na een klus die de huurmoordenaar heeft. Zijn opdrachtgevers houden hem verantwoordelijk en gijzelen zijn vrouw en zoon. Als hij het geld niet terugkrijgt gaan zij eraan. Op deze manier moet je dus toch een beetje medeleven krijgen met het hoofdpersonage. Medeleven met Lynch zul je daarentegen niet heel snel krijgen, want die gast is gewoon compleet gestoord. Voorbeeldje: In het tweede level dat we speelden moesten we een bank overvallen in Tokio, Lynch moest hierbij de mensen in de lobby gijzelen. Gijzelen deed ie echter niet, iedereen helemaal overhoop schieten wel. De hele lobby lag bezaaid met lijken en in het midden stond een doorgedraaide Lynch.

Maar goed, tientallen doden extra is natuurlijk maar een kleine prijs in het gevecht om het leven van je vrouw en kind. Daarom gaat het spel gewoon verder met een ontsnapping uit de bank en dat is een spectaculaire scène. Overlevenden rennen namelijk gillend weg uit de bank en worden ondertussen neergemaaid door zowel de politie als door jou en je handlangers. Je schiet, je wordt beschoten en burgers vallen bij bosjes neer, de chaos is compleet. Wanneer je vervolgens de bank uitkomt en de straten in rent doet de actie denken aan de brute shoot-out op de straten in de misdaadfilm Heat. Ik kreeg wel vaker het gevoel dat Heat een belangrijke inspiratiebron was voor Kane & Lynch. Lynch lijkt bijvoorbeeld qua karakter en uiterlijk ook behoorlijk op Waingro, een personage uit Heat dat ook behoorlijk gestoord is.

Dat de game aan Heat doet denken is alleen maar een compliment. De game voelt heerlijk filmisch aan en de shoot-outs zijn vaak erg intens. Je voelt je namelijk nooit echt veilig. Dit komt doordat de politie van meerdere kanten komt, ze met granaten gooien, maar ook vaak met sluipschutters werken. Tijdens een potje co-op werden wij regelmatig door een sniper neergeschoten. Als één van de handlangers wordt neergeschoten moet deze in korte tijd weer op de been geholpen worden met een shot adrenaline. Dit is echter erg lastig als je daarmee in het zicht van een sluipschutter komt. De game biedt dan ook een behoorlijke uitdaging, en dat is wel weer eens een keer lekker.

Al met al ben ik zeer te spreken over Kane & Lynch. Zoals ik in de inleiding al zei was ik de game eigenlijk alweer een beetje vergeten, maar deze speelsessie heeft me helemaal warm gemaakt om de game door te spelen in co-op, want net zoals met zoveel spellen is ook Kane & Lynch het leukst met zijn tweeën. Nog een topper om naar uit te kijken dus, alsof de lijst nog niet lang genoeg was…

Geplaatst op 22 oktober 2007 om 10:16 door Youri Dechesne