Super Smash Bros. Brawl

Ik heb het meer dan twee jaar lang bijna elke dag wel even gespeeld. Voordat we Phantasy Star Online of Final Fantasy: Crystal Chronicles in de Cube gooiden, even snel een paar korte potjes. En zo waren er over de hele wereld meerderen met mij. Ook members van InsideGamer en een aantal van mijn collega’s van de redactie zijn fan van het spel. Ik heb het uiteraard over Super Smash Bros. Melee. Wij ‘echte’ fans vonden natuurlijk dat Melee al een enorme replaywaarde had, maar wie de officiële website van het vervolg - Super Smash Bros. Brawl - heeft gevolgd, is erachter gekomen dat Nintendo misschien wel twee keer zoveel content in Brawl heeft gestopt! Hoewel wij helaas nog een aantal maanden moeten wachten op dit veelbelovende vervolg, heb ik godzijdank al de mogelijkheid gehad om eens flink los te gaan met de Japanse versie.

Maar waar begin je mee als er zoveel is om over te vertellen? Laat ik voorop stellen dat de nieuwe personages een verademing zijn om mee te spelen en voor zover ik gemerkt heb prima uitgebalanceerd zijn in vergelijking met de oude personages. Personages als Meta Knight en Pit zijn lekker snel en laten zich soepel bedienen. Daarnaast heb je natuurlijk de stoere Snake, een wat langzamer personage, maar met zijn signature moves is hij vooral voor Metal Gear Solid-fans echt een feest om mee te spelen. Eigenlijk voelen alle nieuwe personages (zelfs Olimar, die met zijn verschillende Pikmin een aparte manier van spelen vereist) als volwaardige toevoegingen op het al bestaande aanbod van personages. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vette personages die nog vrijgespeeld moeten worden.

Ook zijn er weer een hoop vette stages waarin je de hectische potjes uitvecht. Leuk is dat er een aantal bekende stages uit de eerdere delen in zitten (zoals het populaire Hyrule Temple), maar ook de nieuwe stages zitten prima in elkaar. Wel had ik het idee dat er bij de nieuwe stages een hele hoop tussenzaten waarin chaos voortdurend aanwezig was. Kastelen die instorten, een denkbeeldige pictochat-tekenaar die je het leven zuur maakt, Metal Gears die de boel aan gort schieten en als toppunt een stage gebaseerd op Wario Ware, waarbij de stage elke 20 seconden verandert naar een bekende Wario Ware-minigame en er echt van álles op je afkomt. Smashpuristen, wees gerust; ook Final Destination zit er weer in, en het mag gezegd worden: de achtergronden in dat level zien er echt ge-wel-dig uit.

Als we het lijstje dan toch aan het afwerken zijn, dan kan ik de nieuwe items natuurlijk niet vergeten. Belangrijkste nieuwe item is absoluut de Final Smash-ball. Wanneer deze felgekleurde bal het level doorvliegt, is het belangrijk deze zo snel mogelijk te vernietigen. De speler die dit namelijk doet, heeft vanaf dat moment de beschikking over zijn ‘Final Smash’, een enorm krachtige aanval die vijanden enorm veel schade toe kan dienen. Deze special moves zijn soms echt oogverbluffend, en het is leuk om te zien wat de ontwikkelaars bij elk personage bedacht hebben. Zo roept Fox bijvoorbeeld een reusachtige Landmaster Tank op, die over tegenstanders heen kan rijden en enorme lasers kan vuren. Sonic verandert in zijn goudgekleurde supervorm waarna je in sneltreinvaart het hele level door kunt vliegen, daarbij alles op je pad vernietigend. Mario schiet een reusachtige vuurbal, Pit krijgt hulp van talloze engelen, Captain Falcon jaagt over je heen met zijn F-Zero racer; stuk voor stuk effectief op hun eigen manier en daardoor geeft het je echt een gevoel van ‘macht’ als je in het bezit bent van een final smash. Sommige final smashes, zoals die van Snake, activeren zelfs een minigame. Zo springt Snake het level uit, om vervolgens vanaf een touwladder vlak voor het beeld te verschijnen met een grenade launcher. De speler kan dan door middel van een vizier meerdere granaten op zijn tegenstanders afvuren.

‘Meer dit, meer dat, meer zus, meer zo’… allemaal hartstikke leuk natuurlijk, maar echte vernieuwingen zijn het nog niet. Wat daar een stuk dichter bij in de buurt komt, is een compleet nieuwe singleplayer story modus, die tevens in co-op te spelen is. Zeggen dat je de game alleen al voor de singleplayer zou moeten kopen gaat me wat te ver, maar dat er liefde en aandacht in is gestoken is duidelijk merkbaar. Het verhaal gaat over verschillende legendarische Nintendo-badguys die een geweer hebben gevonden dat mensen in trophies kan veranderen. Erg diep gaat het niet, maar de opzet is wel een prima reden om de talloze verschillende gamespersonages waar we in de loop van de jaren zo van zijn gaan houden de handen ineen te laten slaan. Denk aan Kirby en Zelda die het vliegschip van Meta Knight achtervolgen, Mario die door Pit bijgestaan wordt in een strijd tussen de wolken, en Diddy Kong en Fox die de jungle vrijwaren van koopa’s en goomba’s. Daarnaast zijn er tussen de levels door supervette cutscenes, die me bij vlagen deden denken aan Kingdom Hearts en de nostalgische persoon in mij deden opleven. Na acht uur spelen hadden we 70 procent van de game gehaald, dus met singleplayer ben je sowieso wel tien uurtjes zoet.

Als het op besturingsmanieren aankomt, wordt de speler echt compleet in de watten gelegd. Ten eerste zijn er maar liefst vier verschillende manieren om het spel te spelen. Met de oude vertrouwde Cube-controller (wat mij betreft nog steeds de beste manier), met de Wiimote los of met nunchuck en tot slot met de Classic Controller. Die laatste heb ik nog niet geprobeerd, maar spelen met de Wiimote en nunchuk werkt na enige gewenning eigenlijk hartstikke goed. Oké, bepaalde acties zoals grabben werken net iets omslachtiger dan met een Cube-controller, maar over het algemeen kun je binnen de kortste keren prima rennen, rollen, springen en aanvallen. Mensen die met hun spaarcentjes nog maar net de game kunnen aanschaffen, hoeven dus niet per se Cube- of Wii-controllers aan te schaffen in de angst dat het anders voor geen reet speelt. Ben je zelfs dan nog niet helemaal tevreden met de besturingsmanier, dan kun je functies van verschillende knoppen zelfs nog naar eigen wens aanpassen.

Ik moet oppassen dat ik nog wat informatie voor de uiteindelijke recensie bewaar, aangezien ik natuurlijk al de complete versie heb gespeeld. Dat moet echter wel lukken, aangezien ik me nog geeneens bezig heb gehouden met de events, de homerun contest, de verschillende trophies, het stickerboek, de foto-modus en natuurlijk het spelen via WiFi. Wel ben ik er nu al van overtuigd dat het niet meer mis kan gaan met deze game. De gameplay staat nog steeds als een huis, de enorme hoeveelheid nieuwe content zal zelfs Melee-veteranen weer uren plezier bieden en met het oog op de mogelijkheid om online te knokken moet dit gewoon wel een toppertje gaan worden. Al blijft de game natuurlijk het tofst als je het gewoon lekker op de bank naast elkaar speelt. Als jullie mij dan nu willen excuseren, ik ga mijn Wii even afstoffen...