Battlefield: Bad Company

Frontlines: Fuel of War heeft de Battlefield-serie het vuur flink aan de schenen gelegd en dus is het aan Battlefield om keihard terug te slaan. Dit moment dient zich aan met Battlefield: Bad Company, een game die alleen zal uitkomen voor de PlayStation 3 en de Xbox 360. De serie staat natuurlijk vooral bekend om zijn sublieme multiplayer-modus, maar dit keer heeft ontwikkelaar DICE hoog ingezet op de singeplayer. Getuige de trailers die reeds op internet staan, voert de humor hierin de boventoon, maar het is nog even de vraag of dit genoeg gaat zijn om te kunnen genieten van het verhaal. Daarom was het hoog tijd om senior producer Karl Magnus Troedsson eens even aan de tand te voelen en de game uitvoerig te spelen. Bij de speelsessie bleek echter dat de singleplayer niet de aandacht trok, maar juist de online multiplayer.

Voordat de multiplayer geheel de aandacht opeist, behandelen we eerst de singeplayer. Zoals je wellicht al weet is het verhaal van Bad Company losjes gebaseerd op dat van Three Kings. In deze film verzaken George Clooney en zijn maten hun legerplicht om voor eigen gewin te gaan. Er blijkt goud te halen in het oorlogsgebied en dat laten de deserteurs niet aan hun neus voorbij gaan. In Bad Company speelt er een zelfde soort plot, aangezien een groep van vier ook in dienst van het Amerikaanse leger is, maar vervolgens besluit om zelf goud te zoeken. Alleen de locatie is dit keer anders, want er wordt met name op goud gejaagd in Rusland, al doe je verschillende landen tijdens het avontuur aan. Jij speelt zelf de ‘new guy’ die is toegevoegd aan de groep van drie heren die we kennen uit de trailers. Verwacht zeker in het beginstadium van de game een afstandelijke houding van het drietal, ze zullen je proberen te dissen, maar naar verloop van tijd win je hun vertrouwen. Toch wist het verhaal nog niet te overtuigen en het zou goed kunnen dat het een beetje oppervlakkig blijft. Het hangt een beetje af van de sterkte van de humor, maar daar is nog te weinig over te zeggen momenteel.

Het avontuur bestaat uit verschillende levels, waarin je met jouw team verschillende missiedoelen dient te behalen om dichter bij het goud te komen. In de vrij grote open omgevingen zie je aan een pijl waar je moet zijn, waarna een nieuw stukje van het verhaal getriggerd wordt. Daarnaast liggen in de niet geheel lineaire omgevingen verschillende kratten met goud te wachten om opengebroken te worden en deze zijn te traceren op de mini-map zodra je in de buurt van een krat bent. Het is echter geen verplichting om ze te openen, maar hoe meer goud je verzamelt, hoe meer bonusmateriaal je vrijspeelt. Je pikt het goud echter niet zomaar op, want het wordt goed verdedigd door de vijand. Hoe je de vijand benaderd is aan jou, er zijn verschillende methodes en verschillende wegen om je doelen te bereiken. Verwacht echter niet dezelfde vrijheid die bijvoorbeeld Far Cry 2 wel zal hebben. De essentie van het verhaal blijft een lineaire bedoening, ook al omdat DICE de vaart in de game wil houden.

Toch zal het vooral de online multiplayer opnieuw gaan worden, die van Battlefield een topgame maakt. Er is een nieuwe spelmodus toegevoegd die bijzonder vermakelijk is, omdat het eens een keer niet alleen gaat om het elkaar afknallen. Natuurlijk hoort dat er wel bij, maar het gaat in deze modus (die overigens Goldrush heet) net als in de singleplayer, om goud. Twee teams strijden tegen elkaar, waarbij het ene team het goud moet zien te veroveren en het andere dient het goud te verdedigen. Er liggen strategische punten op de map die eerst veroverd moeten worden, voordat je de tegenstand dwingt terug te trekken. De verdedigende kant moet er voor zorgen dat de aanvallers daarin niet slagen. Dit zorgt voor intense taferelen, waarbij beide partijen tot het uiterste gaan om in hun doelen te slagen. Het creëert een enorm verantwoordelijkheidsgevoel bij de speler om zijn of haar team zo goed mogelijk te vertegenwoordigen, samenwerking is essentieel als je wilt slagen. Het beste is om in een team te zitten waarbij de spelers verschillende klasses hebben. Er zijn er vijf en elke klasse heeft unieke wapens. Zo richt een Assault zich echt op het standaard knalwerk om de linies te kunnen doorbreken en een Recon is bijvoorbeeld meer van het snipen. Een Medic zorgt er dan weer voor dat het team gezond blijft, al moet deze dan wel in de buurt zijn. Je kunt ten alle tijden switchen van klasse, zodat je de klasse vindt die voor jou het meest geschikt is.

Tijdens het spelen word je bij verschillende acties beloond met punten en naar verloop van tijd verkrijg je met deze punten een nieuwe rank. Dit geeft je weer toegang tot nieuwe wapens, al zal het spel er wel voor zorgen dat de balans tussen spelers niet kromgetrokken wordt. Troedsson zegt dat DICE zich altijd focust op één spelmodus en die liever perfect uitwerkt, dan tien verschillende modi die allen niet optimaal werken. Er is geen sprake van kleine maps, want zelfs de kleinste maps hebben al een behoorlijke oppervlakte. De echt grote maps zijn met name geschikt voor de grote veldslagen met voertuigen, waarin maximaal met 24 man kan gestreden worden. In de kleinere maps kan dit ook, maar daar zul je de voertuigen sneller laten staan.

Hoewel het even wennen is aan de besturing en aan de spelfuncties, groei je er al snel in en niet veel later kom je er achter dat de game heerlijk wegspeelt. Op het moment dat je weet hoe Goldrush ongeveer werkt, wordt het echt genieten geblazen. De actie vliegt je om de oren en je weet precies wanneer je welke actie moet uitvoeren om jouw team naar de overwinning te leiden. Een ander iets waar je aan moet wennen, is het health-systeem. Zodra je teveel kogels opvangt, moet je een spuit in je hart steken om weer enigszins fatsoenlijk te kunnen functioneren. Je hebt een oneindig arsenaal van deze spuiten op zak en dit is misschien onrealistisch, maar het werkt wel prima. Het zorgt ervoor dat je tactisch te werk moet gaan en niet als een dolleman moet gaan rond schieten. Je kunt namelijk niet schieten op het moment dat je jezelf loopt te healen en dit zorgt ervoor dat je kwetsbaar bent.

Je bent eigenlijk nergens veilig in Bad Company, want alle gebouwen kunnen aan puin geschoten worden. Eerlijk is eerlijk, niet alles kan kapot, maat toch gaat het hier verder dan in andere games waarbij ‘alles’ kapot kon. Zo is het met name handig om met je bazooka een shortcut te creëren door een gat in een gebouw te schieten. Doordat iedereen met raketten en granaten loopt te knallen, wordt het gevoel van oorlog prima overgebracht. Toch is het jammer dat de multiplayer vooralsnog meer weet te overtuigen dan de singleplayer. Troedsson heeft ons nauw op het hart gedrukt dat de singleplayer een geslaagde ervaring gaat worden die ongeveer tien uur duurt. Helaas zegt hij ook dat een vierspeler coöpmodus niet mogelijk is, omdat het de humor van het verhaal zou wegnemen. Op zich is daar wel iets voor te zeggen, maar toch is het een lichte teleurstelling. Tegenwoordig hebben alles FPS-games wel een coöpmodus. Gelukkig hebben de drie mede-soldaten wel een goede AI, zodat ze niet gaan irriteren. Om niet negatief af te sluiten kan er zeker gesteld worden dat de nieuwste telg van Battlefield de moeite waard gaat worden en mocht de singleplayer teleurstellen, dan is er altijd nog die moddervette online multiplayer.