Fable 2

Peter Molyneux wordt al jaren in talloze lijsten genoemd als één van de meest bekende en invloedrijke game-goeroe’s uit de industrie. En terecht; als je hem vol passie en lof over zijn nieuwe ideeën en projecten hoort praten dan weet je dat je met een visionair te maken hebt. Toch heeft Molyneux zijn bekendheid de laatste paar jaar ook een beetje te danken aan het feit dat hij zijn eigen games soms iets tè veel wil hypen. Het beste voorbeeld daarvan is nog wel Fable voor de Xbox. Deze game werd met een hoop bombarie en trompetgeschal aangekondigd en zou een revolutionaire stap gaan zetten binnen het RPG-genre. Uiteindelijk bleken een hoop aangekondigde mogelijkheden vlak voor de release geschrapt te zijn en bleef er een erg vermakelijke doch redelijk degelijke RPG over met slechts enkele écht vernieuwende elementen.

‘Nieuwe generatie spelcomputers, nieuwe kansen’, zo moet Molyneux gedacht hebben, want inmiddels is Fable 2 al weer geruime tijd in ontwikkeling. Met deze game willen Molyneux en zijn Lionhead Studios de game maken die de originele Fable had moeten worden. En eerlijk is eerlijk, het blijft inspirerend om een enthousiaste Molyneux over de game te horen praten, zoals onlangs tijdens zijn presentatie op de Game Developers Conference. Wat hij tijdens die presentatie liet zien, daar kom ik straks op terug. Eerst even een korte recap van wat er al bekend was over Fable 2.

Fable 2 is een direct vervolg op de eerste game maar speelt zich enkele eeuwen later af. Waar je de eerste game als een middeleeuwen-setting zou kunnen bestempelen, lijkt Fable 2 zich meer af te spelen tijdens het tijdperk van de industriële revolutie (al speelt de game zich natuurlijk wel af in een fictieve wereld). Belangrijkste punt in de hele game is ‘emotie’, en de manier waarop Molyneux dit uitlegt is weer typisch zo’n vooruitstrevende visie van hem. Fable 2 moet je op zodanige manier in de spelwereld opzuigen dat je je oprecht gaat hechten aan de personages en de wereld om je heen. Hoe hij dat wil bereiken? Door een aantal nieuwe elementen toe te voegen.

Zo zul je in Fable 2 niet langer alleen op pad zijn. Je hebt namelijk een trouwe viervoeter aan je zijde, die vijanden afschrikt of aanvalt, opvallende zaken in de spelwereld aan kan wijzen of je naar geheime locaties leidt. Deze hond is ook een weerspiegeling van jouw karakter. Maak je van jouw avontuur een grote bloederige queeste waarbij niets en niemand het ontbeert, dan zal ook jouw hond in een vals rotbeest veranderen, en vice versa natuurlijk. Maar je hond is natuurlijk niet onsterfelijk en dus zul je hem naar huis moeten sturen als hij zwaar gewond is.

Uiteraard heb je niet alleen op je hond invloed, maar ook in grote mate op de wereld om je heen. Waar het in Fable mogelijk was om een vrouw (of man) te trouwen, kun je in dit deel zelfs kinderen krijgen (en maken natuurlijk). Leukste hieraan is nog wel dat je ook de mogelijkheid hebt om met een vrouwelijk personage te spelen, waardoor het ook mogelijk is om met een dikke buik door de spelwereld te lopen. Heb je eenmaal een gezin gesticht, dan zullen ze realistisch reageren wanneer jij thuiskomt na een lang avontuur. En net als bij je hond zal ook je kind door jou beïnvloed worden. Hang je de nobele held uit, dan krijg je een poeslief kindeke, slacht je alles dat los en vast zit, dan wordt het een ettertje om trots op te zijn.

Alleen die elementen maakten mij al nieuwsgierig naar Fable 2, maar toch was er naar mijn mening - ongeacht de beloofde elementen die deel 1 nooit gehaald hebben - een nòg groter minpunt aan Fable. Tijdens het productieproces van Fable 1 werd er zo heel af en toe gehint naar een coöperatieve modus, maar die is nooit verschenen. Opgelucht en enthousiast was ik dan ook toen Molyneux op de GDC een al heel degelijk uitziende coöp-modus onthulde. Op het podium nodigde hij een collega uit waarna zijn personage werd ingeladen in de spelwereld van Molyneux. Volgens Molyneux krijg je in RPG’s niks terug voor de ervaring die je krijgt in de spelwereld van een ander. Hier is dat anders. Al het geld dat je verdient, de experience points die je verwerft, en elke andere vorm van ontwikkeling neem je mee terug naar je eigen spelwereld.

Maar het belangrijkste komt nog. Om maar even terug te komen op de tweede alinea; emotie is het woord dat beschrijft wat Molyneux wil bereiken met Fable 2. De vrienden die je uitnodigt in je spelwereld kunnen, net als jij zelf, invloed op de spelwereld uitoefenen. Op het podium werd dit prachtig uitgebeeld toen Molyneux en zijn collega een bezoekje brachten aan zijn gezin. Molyneux’ zoontje kwam schattig op hem afrennen om te vertellen hoe zeer hij zijn moeder had gemist. Toen ze Molyneux’ man echter opzochten, schoot de andere Lionhead-medewerker deze dood. En dood is dood. Ik ben gaan nadenken over de mogelijkheden die dit met zich meebrengt. Stel je voor dat je samen speelt met iemand die er alles aan gedaan heeft om een perfecte held neer te zetten, om vervolgens in koele bloede een hele schare gelukkige dorpelingen af te slachten. Geweldig toch?

Toch heeft de geschiedenis wel bewezen dat je bij games van Molyneux altijd sceptisch moet blijven, en dat zal ik ook zeker blijven tot ik zelf kan spelen met die game. Maar dat de mogelijkheden veel goeds beloven is een feit, dus laten we hopen dat Molyneux van zijn fouten geleerd heeft en niet weer op de proppen komt met een game die het ‘net niet’ is.