De Blob

Bijna een jaar geleden kreeg ik één van de grootste verrassingen voor mijn kiezen in mijn prille bestaan als gamejournalist. Midden in het hartje van New York kreeg ik namelijk als één van de eersten het spel de Blob te zien: een Wii-game, waarvan het concept oorspronkelijk bedacht is door Nederlandse studenten. Nu is er eerlijk gezegd aan de ontwikkeling van de Blob nog maar nauwelijks iets terug te vinden van Nederland. Zo is het oorspronkelijke level van Utrecht eruit gesloopt en is de ontwikkeling in handen van een stel kangaroo-ontwikkelaars uit Australië. Toch volg ik de game nog steeds op de voet, want elk Nederlands tintje of luchtje in de game-industrie moet je natuurlijk koesteren.

En dus speelde ik afgelopen maand in Londen er weer vrolijk op los met de Blob. Wii-games waren tot voor kort absoluut niet mijn ding, maar doordat steeds meer spellen voor Nintendo’s console zich waar maken als meer dan een minigame, verlang ook ik de laatste tijd soms naar een Wii-mote in mijn handen. De Blob is gek genoeg zo’n spel dat dat voor elkaar weet te krijgen. Vreemd, omdat de kleurrijke rol-en-verf-game toch eigenlijk bedoeld is voor de wat jongere gamertjes.

De opzet van de Blob lijkt veel op die van Katamari, een serie die ook populair is bij het oudere (Japanse) publiek. De sponsige Blob kan namelijk ook door levels heen rollen, wat in de praktijk uitstekend blijkt te werken door de besturing met de Nunchuck. Door de Wii-mote omhoog te wippen kan hij bovendien nog eens springen. Naast rolbewegingen kan de Blob tevens verf absorberen, wat maar goed ook is. De wereld van de Blob is namelijk in de macht gekomen van de INKT Corporatie, die alle kleuren uit de samenleving willen verbannen (“Kleur is misdaad!”). De Blob besluit daarop om zijn absorptietechnieken te gebruiken tegen het kwaad en alle steden weer te voorzien van kleur en vrolijke patroontjes. Het oververven van alle grauwe gebouwen is in wezen niet zo moeilijk: door tegen muren aan te springen kleurt een gebouw vanzelf in de kleur die jij als de Blob bent.

Het ‘inkleuren’ van een wereld gaat niet zo makkelijk als je wellicht van tevoren zou denken. Sommige gebouwen zijn namelijk lastig te bereiken, waardoor je niet alleen moet puzzelen, maar tevens flink moet bewegen met de Wii-mote. Er zijn drie elementen in de Blob die mij vooral aanspreken. Op de eerste plaats is dat de humor van de game, die veel weg heeft van een parodie op het oude communistische bewind van Rusland (ten tijde van de Sovjet-Unie). Zo is er in de wereld van de Blob een verbod gelegd op het uitzenden van media. Het veroveren van grote satellietschotels vormt een belangrijk doel in het spel, net zoals het uitzenden van televisiebeelden met geverfde gebieden.

Niet alleen de ironische knipoog naar het communisme zorgt voor plezier. De interactieve muziek mag hier zeker bijgenoemd worden. De acties van de Blob hebben namelijk impact op het verloop van de constante riedeltjes. Lukt het je om een goede springcombinatie te maken tussen gebouwen, dan zal een riedeltje ook verlengd en gecombineerd worden met nieuwe deuntjes.

Tenslotte is er het doordachte puzzelelement van het mixen van verfkleuren. De Blob is namelijk niet altijd ‘vrij’ in het bepalen van de verfkleuren. Bepaalde gebouwen moeten bijvoorbeeld rood geverfd, terwijl anderen weer paars gedaan moeten worden. Maar wat nu, als er geen paarse verf in de buurt is? Juist ja, dan zul je de kleuren rood en blauw moeten vinden en mixen. De Blob zal dan eerst rood moeten zijn en vervolgens de blauwe kleur absorberen. Geel en rood maken oranje, groen wordt daarop weer gevormd door bijvoorbeeld geel en blauw. Het klinkt wellicht erg eenvoudig allemaal, maar in combinatie met de strakke besturing, anticommunistische humor en vrolijke muziek is de Blob nu al een game waar iedere nuchtere Hollander stiekem trots op mag zijn.