Grand Theft Auto IV - De multiplayer

In maart kwamen er nog een heleboel leuke games uit, maar dat is voorlopig even voorbij. Alle uitgevers zetten hun werk stil in afwachting van “the one game to rule them all”. De grootste release van het jaar is bijna gearriveerd: binnen een paar weekjes speelt de helft van de gamende wereld Grand Theft Auto IV. Zelfs op de Call of Duty 4-servers zou het wel eens rustig kunnen worden, want een multiplayer-modus zoals die van GTA IV heb je nog nooit gezien.

Het allereerste dat opvalt wanneer je voor het eerst een multiplayer-potje opstart is de mate van customization-opties. Ten eerste kan de speler bepalen hoe zijn personage eruitziet. Je moet eerst kiezen uit het geslacht van het personage, elk geslacht heeft vervolgens een aantal gezichten, kledingstukken en accessoires. Ik liep er tijdens de multiplayer-sessie bij als een stoer wijf met geel topje, blauwe pet, veel te grote zonnebril en nog grotere haklaarzen. Aanvankelijk zijn er niet bijzonder veel opties, maar tijdens de singleplayer-modus worden er meer vrijgespeeld. Het zijn vooral de server-opties die opvallen. Ten eerste is er natuurlijk de locatie van de strijd. Dat kan heel Liberty City zijn, één van de drie grote eilanden, of één van de kleine eilandjes. De gebieden gaan van klein naar enorm. Naast de locatie kun je onder andere het dagdeel selecteren, de weersomstandigheden, of er politie aanwezig en welke wapens er beschikbaar zijn.

Mijn eerste stappen in de wereld van GTA IV Team Deathmatch deed ik met alle wapens. Op het kaartje linksonder in het scherm zie je wapens liggen en tegenstanders lopen. Dat moet ook wel, want als de radar er niet was zou je uren kunnen zoeken zonder elkaar te vinden. En dat zou jammer zijn, want je komt echt debiele situaties tegen in die multiplayer. Zo vond ik mezelf erg stoer toen ik met mijn sniper-geweer een stilstaande collega van grote afstand naar het hiernamaals schoot. Jammer genoeg had ik niet goed gekeken waarom hij stilstond. Hij was namelijk ook aan het aanleggen… met een raketwerper. Nog kijkend door mijn vizier zie ik dus een enorme raket op mij afsuizen. Ik probeer nog weg te springen, maar wordt weggeblazen door de ontploffing.

Raketwerpers zijn zonder twijfel de meest spectaculaire wapens in Grand Theft Auto IV. Daarom is er ook een modus waarin je alleen met deze wapens kunt spelen. Locken is niet mogelijk met een raketwerper, waardoor schieten met deze wapens een echte uitdaging wordt. Van de andere kant hoeft iemand niet vol in z’n gezicht geraakt te worden met een raket om dood te gaan. Als iemand dicht bij de ontploffing staat kan hij het bijvoorbeeld vaak al vergeten. Soms wordt een speler echter weggeknald door de ontploffing, maar sterft hij niet. De speler wordt de lucht in geslingerd en kan terechtkomen op een dak dat normaal gesproken onbereikbaar is. Het is dan ook zeker niet ondenkbaar dat teamgenoten elkaar op deze manier op hoge gebouwen schieten (als Friendly Fire uitstaat uiteraard). Ik heb ook gehoord dat piloten op deze manier uit hun helikopter geschoten kunnen worden. Op het Rockstar-kantoor ging er een verhaal van een journalist die mikte op een helikopter, maar miste en het gebouw er vlak naast raakte. Door de luchtdruk van de ontploffing werd de piloot echter uit de helikopter gelanceerd en helikopter en piloot stortten beide ter aarde. Dat heb je zeker nooit ergens anders gezien.

Een ander uniek element is het feit dat je altijd en overal een auto of ander voertuig kunt jatten om te zorgen voor problemen. Je kunt natuurlijk in je eentje in een auto stappen, maar ook met zijn vieren. Mikken en schieten is best moeilijk tijdens het autorijden, maar bijrijders schieten gewoon zoals ze dat te voet ook zouden doen. Samen vorm je dan een krachtig doodseskader (totdat er iemand met een raketwerper komt opdagen). Daar heb ik wel een belangrijk pluspunt van de multiplayer te pakken: samenwerken is vet en heel erg belangrijk.

Dat is bijvoorbeeld goed te merken in de modus Team Mafia Work. In die modus krijgt elke speler op hetzelfde moment een telefoontje van ene Petrovic die een opdracht voor je heeft. Vervolgens racen alle spelers zo snel mogelijk naar het doel. Soms moeten er een aantal mensen worden omgelegd, andere keren moet iemand ergens naartoe gebracht worden of Petrovic wil dat een beveiligde vrachtwagen ergens naartoe gereden wordt. Tijdens de race naar de objective kom je geheid mensen tegen van het andere team en dan is samenwerken echt heel belangrijk. Ik racete met een noodgang naar het doel en een teamgenoot zat naast me in de auto. Toen we een paar achtervolgers hadden, stapte hij uit en schoot met een raketwerper zichzelf met de tegenstanders naar de filistijnen. Hij offerde zichzelf op zodat ik mijn ding kon doen (hartverscheurend).

Het ultieme voorbeeld van samenwerken zit echter in de vetste modus die ik bij Rockstar gespeeld heb: Cops ’n Crooks. Wij speelden met acht man, dus twee teams van vier die steeds wisselen tussen Cops en Crooks. De Crooks hebben drie criminelen en een baas die naar een bepaalde plek gebracht moet worden. Het is dus belangrijk voor de criminelen zo snel mogelijk een vluchtauto te vinden, want ze weten nooit hoe dicht de politie ze op de hielen zit. De politie begint met vier man in een politiewagen en heeft daardoor al een klein voordeel. Het grootste voordeel dat de politie heeft, is dat ze de criminelen altijd zien op de radar terwijl dat andersom niet het geval is. We hebben hier dus te maken met een spannend spelletje kat en muis waarin je kunt spelen met verschillende tactieken. Zo ontdekten we al snel dat je een makkelijk doelwit bent als je met vier Crooks in één wagen gaat zitten. Maar als je weer alle vier in een andere wagen gaat zitten laat je de Boss wel erg onbeschermd. Een tactiek die werkte was er keihard vandoor scheuren met twee man en de Boss in een auto, en de vierde crimineel in een andere. Deze kan dan achter het team blijven rijden en de politie zoveel mogelijk afremmen. De politie kan hier natuurlijk op inspelen door zelf de krachten ook te verdelen. Kortom, Cops ’n Crooks is een zeer spannend spelletje kat en muis waarin samenwerken helemaal centraal staat. Heel erg vet!

En dan zijn er nog twee modi die ik wel gespeeld heb. De eerste is GTA Race. Je racet een beetje a la Midnight Club van checkpoint naar checkpoint. Je voertuig selecteer je uit een groep die de door de host is bepaald ( SUV’s, motoren, sportwagens en anderen). Het mooie is echter dat de auto waarin je start zeker niet de auto hoeft te zijn waarmee je finisht. Heb je een rotauto, dan kun je uitstappen en bijvoorbeeld een passerende motor jatten. Soms is er geen keus, als de banden van je auto zijn lekgeschoten bijvoorbeeld. Als je helemaal geen kans meer ziet tot winnen kun je ook ergens op het parkoers gaan staan met een raketwerper. Wat begint als een race eindigt dan ook vaak als een grote chaos.

In Hangman’s Noose speel je een aantal coöpmissies tegen computergestuurde tegenstanders. Je moet een (eveneens computergestuurde) VIP in een bepantserde bus zien te krijgen en vervolgens te vluchten, terwijl hele legers aan politieagenten hem en jou proberen neer te schieten. Een leuke afwisseling van de “gewone” multiplayer-actie, maar de houdbaarheid hiervan is natuurlijk een beetje afhankelijk van het aantal coöpmissies die GTA IV zal bevatten.

De multiplayer-modus van Grand Theft Auto IV is uniek. Zoiets als dit heb je nog nooit gespeeld. Het vette is dat je in de meest gestoorde situaties komt. Door een stuurfout kun je met een auto per ongeluk in een soort bouwput vallen om daar een tegenstander per ongeluk te pletten. Met een teamgenoot achterop je motor kun je een sprong maken compleet met salto om vervolgens weer op je banden terecht te komen en verder te scheuren. Je komt ogen te kort om de actie in je omgeving in de gaten te houden. De multiplayer van GTA IV gaat vaak niet alleen om winnen, maar vooral om het hebben van zoveel mogelijk lol. Dat het mogelijk is de vetste lol te hebben terwijl je verliest is natuurlijk geweldig!

Geplaatst op 8 april 2008 om 19:00 door Youri Dechesne