E3: Killzone 2

Nederlandse glorie in het zonnige Los Angeles, dat is Killzone 2. Deze keer geen aparte borrel aan de vooravond van de E3 en ook geen grote afsluiting tijdens de persconferentie. Is Sony bang dat de game de verwachtingen niet waar gaat maken? Nee! Na het spelen van de game en het aanschouwen van de multiplayer-modus denk ik dat ze eerst andere titels ruim de aandacht willen geven en pas vanaf het einde van het jaar de nadruk op Killzone 2 gaan leggen.

Toch wil ik daar niet op wachten. Killzone 2 is een game die ik al heel lang volg. Dolgelukkig was ik dan ook toen de game doodleuk openbaar speelbaar bleek te zijn, hier op de E3 van 2008. Nadat ik een minuut of vijf een Duitser met een Nintendo Wii-shirt met de besturing had zien klooien en hem gedesillusioneerd weg zag lopen, was het mijn beurt om met de Hellghast af te rekenen. Het E3-demo level begon met een Omaha Beach-achtige bestorming, die we kennen uit onder andere Medal of Honor. Jij zit samen met een aantal medestrijders in een dropship dat onder vuur wordt genomen door de Hellghast en neerstort. Er ontstaat chaos en in die chaos doe je er verstandig aan om zoveel mogelijk kogels richting de vijand af te vuren en te hopen dat je wat raakt, zodat je op tijd dekking kunt zoeken.

Wanneer er een veilige plek is gevonden, merk je hoe intens het slagveld is. Op de achtergrond zie je explosies die voortkomen uit andere gevechten, gebouwen staan verderop in de fik en waar jij je bevindt, krioelt het van de Hellghasts. Zij zitten verscholen achter muurtjes en openen van daaruit het vuur, ze rukken in groepjes van drie a vier man op en doen er alles aan om jou te doden. De intelligentie valt daarbij in positieve zin op, alhoewel er nog wel foutjes te vinden zijn. Hellghast die vanuit een beschutte plek lomp over een railing springen en zodoende zichzelf tot schietschijf bombarderen voelt een beetje gek. Gelukkig vergeet je dit snel als je hem met lood volpompt en je zijn lichaam heerlijk op ritme van de inslaande kogels ziet spartelen.

Het E3-demo level liet ook zien wat er qua gameplay-variatie in Killzone 2 zit. Het ene moment ben je met een man of vijf in een dikke shootout terecht gekomen, terwijl je daarna een heldenrol moet vervullen door een bazooka op te pakken en een brug op te blazen. Verder zijn er nauwe gangen te vinden, die leiden naar open ruimtes, waarbij je vanuit een dekkingspositie de vijand moet afmaken. De controller waarmee ik speelde was de Dualshock 3, die lekker vibreerde en echt een meerwaarde biedt. Voor de SIXAXIS-liefhebbers zitten er ook bewegingsfunctionaliteiten in. Op een gegeven moment moest er een enorme deur geopend worden en dat deed je door jouw handen met de L1- en R1-knop op een draaiwiel te plaatsen, de SIXAXIS-controller naar links te kantelen en dat proces meerdere keren te herhalen. Absoluut een leuke afwisseling.

Killzone 2 zit verder in een mooi visueel jasje, maar is niet meer zo indrukwekkend als een jaar geleden, wat vooral komt door de eentonige grauwe grijstinten. De game is een beetje stil blijven staan en als ik mijn speelsessie vergelijk met hetgeen wat ik van bijvoorbeeld Resistance 2 heb gezien, dan is Insomniac Guerilla voorbij gestreefd. Killzone 2 is niet langer meer de game die de visuele lat hoger legt, maar is de game die er ‘gewoon’ erg goed uit ziet en daar zijn we erg blij mee.

Naast de speelsessie op de beursvloer, kreeg ik ook de mogelijkheid om een presentatie bij te wonen, waarin de ontwikkelaars van Guerilla de multiplayer-modus uit de doeken deden. Killzone 2 kan online met 32 man online gespeeld worden en wordt een snufje Call of Duty 4: Modern War, een korreltje Battlefield en dat gemixt met een aantal nieuwe ideeën. Hoe meer je speelt en hoe meer kills je maakt, des te meer experience points je verzamelt. Hiermee stijg je in rang en gaan er nieuwe deuren open. Het maken van een clan is er bijvoorbeeld pas als je de vierde rang hebt gehaald. In totaal zijn er twaalf verschillende rangs en alsof dat nog niet genoeg is, kun je ook nog 46 ribbons en medailles in de game verdienen, waarmee weer andere toffe dingen vrij worden gespeeld.

Het Battlefield-element zien we terug in de verschillende classes waaruit je kunt kiezen. In Killzone 2 heten deze Badges. De zes Badges, onder andere een Medic, Engineer en een Sniper, hebben allemaal twee verschillende vaardigheden, die het personage uniek maakt. Met een Sniper is het mogelijk tijdelijk onzichtbaar te worden, terwijl de Medic spelers weer tot leven kan wekken. We hebben het allemaal al eens gezien. Wat Killzone 2 echter uniek maakt is de mogelijkheid om twee verschillende Badges te combineren. Daarbij mag je van elke Badge één vaardigheid uitkiezen om zo een uniek personage te maken. Mij lijkt het heel erg tof om een Sniper en een Medic te combineren en zo een onzichtbare genezer te creëren.

Qua speelmodi biedt Killzone 2 vijf verschillende varianten. Dat is uiteraard niet heel speciaal, maar de vernieuwing is te vinden in de manier waarop de modi naar voren komen. Je kiest niet standaard een Capture The Flag-variant. Je begint een potje en terwijl je speelt zijn er verschillende missie-opdrachten. Deze hoef je niet te doen, maar dan mis je wel de broodnodige punten. Wie het eerst het aantal benodigde punten heeft, die wint. Het is een verfrissende insteek, die mij zeer interessant lijkt.

En tot slot was er veel aandacht voor de community. Guerilla wil er alles aan doen om de spelers thuis te laten voelen. Ze knallen in de toekomst een website online, waar je gruwelijk veel statistieken kunt terugvinden en afspraken kunt maken met andere clans om te gaan vechten. In deze zogenaamde toernooigevechten kunnen clans weddenschappen afsluiten, waarbij zij zogenaamde ‘Valor’-punten kunnen inzetten. Deze punten zijn gekoppeld aan de score van de clan, waarmee een rang op de wereldlijst wordt ingenomen. De winnaar van de wedstrijd gaat er uiteindelijk met alle Valor-punten vandoor.

Deze E3 heeft er dan ook voor gezorgd dat een mogelijke twijfeling over Killzone 2 is weg genomen. De singleplayer-modus is intens en voelt aan als een ouderwetse achtbaanrit. En als je aan het einde van de rit klaar denkt te zijn, blijkt de achtbaan tot in het oneindige door te gaan in de multiplayer-modus. Deze biedt een aantal toffe nieuwe dingen, die perfect gecombineerd lijken te worden met succesvolle ingrediënten uit top FPS-games.