WALL-E: de film en de game

Jeffrey noemde de filmgame WALL-E al eerder een perfecte game voor kinderen, en laatst kreeg ik de kans om te kijken of hij gelijk had. Op uitnodiging van THQ begaf ik met naar het hoofdkwartier van Walt Disney, gelegen in Hoofddorp. Hier kon ik niet alleen aan de slag met de PlayStation 3-versie van WALL-E, maar kreeg ik gelijk de kans de film eens flink onder de loep te nemen.

Laat ik maar beginnen bij de film - het meest recente project van de gerennomeerde Pixar-studio - welke het verhaal vertelt van WALL-E, een afvalverwerkingsrobot op een vervuilde en verlaten planeet Aarde. De mensheid vond het namelijk nodig de planeet te vervuilen en heeft de planeet halsoverkop verlaten toen de puinhopen zich bleven opstapelen. Terwijl zij een 'luxueus' leven leiden in de ruimte is het de taak van WALL-E de planeet weer bewoonbaar te maken.

Door de absolute eenzaamheid begint WALL-E een karakter te ontwikkelen, een karakter dat de hele film door de meest rare fratsen uithaalt en verzeild raakt in een hartstochtelijke liefdesrelatie met de door de mensen gestuurde verkenningsrobot EVE. De manier waarop de eenzaamheid en romantiek worden neergezet is ijzersterk. Met humor, spanning en dialogen die niet verder gaan dan het uitspreken van de naam EVE en WALL-E werd ik meegezogen in het nieuwste Pixar-spektakel. Ik durf hier keihard te beweren dat WALL-E de beste film van het jaar en één van de beste films ooit is en dat iedereen die film moet gaat zien.

Maar InsideGamer is en blijft natuurlijk een website over computerspelletjes, dus met alleen een korte vertelling over de fantastische film komen we er niet vanaf. Bij de game heb ik zo nu en dan mijn twijfels. Er zitten leuke en aardige passages in, maar er zijn ook een aantal zaken waarbij ik mijn wenkbrauwen optrok. Het grootste gedeelte van de game speel je natuurlijk als WALL-E zelf. Als WALL-E baan je je een weg door de afvalhoop die de mens heeft veroorzaakt. Het is springen en puzzelen wat de klok slaat, en hoewel er voor de doorgewinterde gamer weinig uitdaging in lijkt te zitten, steekt het allemaal best aardig in elkaar. Naast het springen en puzzelen met WALL-E, zul je ook flink moeten knallen met EVE. De stukke die ik met de hagelwitte EVE kon spelen waren wel aardig, maar qua afwerking niet altijd even je van het. Zo bleek de besturing vaak niet nauwkeurig genoeg te zijn om de knalgrage robot door de levels heen te manoeuvreren.

De audiovisuele kant van WALL-E blies mij volledig weg...van afstand. Sta je een meter of vier bij het beeld vandaan, dat lijkt de game qua uiterlijk bijna net zo mooi als de anmatiefilm. Sta je echter wat dichter bij het scherm dan is het toch even slikken. De omgevingen in de PlayStation 3-versie bevatten wat kale textures en WALL-E zelf zag er wat kartelig uit. Aangezien de versie die ik speelde al behoorlijk - zoniet compleet - af was, heb ik mijn twijfels of ze uiteindelijke versie nog een kleine poetsbeurt hebben gegeven. Is dat niet het geval, dan zul je gewoon wat verder van het scherm af moeten gaan zitten. Ik heb me in ieder geval vermaakt met de film, en vond het geen doodzonde om he spel te spelen. Voor ons uiteindelijke oordeel zul je moeten wachten op de recensie, die binnenkort zal verschijnen.

Geplaatst op 23 juli 2008 om 12:00 door Joey de Mol