Naruto: Clash of Ninja Revolution 2

Ik, als klein jochie, had nóóit last van misplaatste woede. Het kwam nooit voor dat ik in de crèche iemand aan z’n nek optilde of iemand met een stoel in mijn handen achterna rende op de basisschool. En natuurlijk verkoop ik de kat geen rotschop als ie weer zit te zeuren om blikvoer. Dat soort dingen doe ik gewoon niet, om lekker af te kunnen reageren heb ik vechtgames. Zo heb ik laatst mijn agressie kunnen loslaten op de preview-versie van Naruto: Clash of Ninja Revolution 2.

Naruto: Clash of Ninja Revolution 2 is, zoals gezegd, een vechtgame en exclusief voor de Nintendo Wii. Echt veel goede vechtspellen voor de Wii zijn er niet, terwijl er genoeg leuke dingen mogelijk zijn met de Wii-mote en Nunchuck. In Wii Sports werd boksen bijvoorbeeld al op een leuke manier in een videogame verwerkt. Naruto: Clash of Ninja Revolution 2 heeft wat dat betreft potentie om een interessante speelervaring te bieden, maar momenteel slaat het spel de plank een beetje mis… Toen ik de game aan het spelen was, wist ik geen moment wat ik eigenlijk moest doen. Het enige wat ik deed, was een beetje zwaaien met de Wii-mote en Nunchuck, wat knopjes indrukken en maar hopen dat mijn vechter met een of andere aanval de tegenstander zou verpulveren of iets dergelijks.

Op de zeldzame momenten dat het me op magische wijze lukte om een aanval te produceren, genoot ik er wel van. Héél soms kon ik het personage Kurenai ertoe brengen om een Jutsu, een speciale en sterke ninja-aanval, uit te laten voeren. Deze was ook erg vermakelijk om te zien. Ze maakte een paar handgebaren en liet een boomstronk verschijnen die de tegenstander omwikkelde, om vervolgens zelf achter de tegenstander te verschijnen en hem een flinke trap onder z’n achterwerk te geven. Helaas was dit de enige Jutsu die ik hebgezien in de redelijk beperkte demo die ik heb gespeeld, maar ik neem aan dat de Jutsu’s van de andere personages minstens zo overdreven in beeld worden gebracht.

Wat ook leuke verrassingen oplevert zijn de speelvelden, die uit twee arena’s zijn opgebouwd. Het gevecht kan dus bovenop een berg beginnen en onderaan een waterval eindigen, bij wijze van spreken. Daarnaast zien deze omgevingen, net als de personages, er best aardig uit voor een Wii-game. De kleuren zijn scherp, de animaties kunnen ermee door en bovendien liep de actie over het algemeen redelijk vloeiend. Daarentegen zagen de omgevingen er hier en daar wel een beetje korrelig uit, maar ik neem aan dat daar nog meer dan voldoende aan gesleuteld gaat worden.

Waar ik ook op hoop, is dat de personages meer uitgebalanceerd worden. Ik werd namelijk constant het hiernamaals in gemept door Sasuke, Asuma en die ‘lieve’ kleine Naruto. Het is natuurlijk erg tof dat elke Ninja zijn eigen stijl heeft en gemodelleerd is naar de manga en animé (waarin niet iedereen even sterk is), maar voor een degelijke vechtgame moeten de personages allemaal hun zwakke en sterke kanten hebben. Zoals het er nu naar uitziet, is dit in Naruto: Clash of Ninja 2 niet het geval. Met wat angst en beven kijk ik uit naar dit spel, in de hoop dat de besturing intuïtiever wordt, de personages beter uitgebalanceerd worden en de graphics hier en daar wat verfijnd worden.