GC: The Legend of Spyro: Dawn of the Dragon

The Legend of Spyro: Dawn of the Dragon is een beetje als het wisselbeleid van Guus Hiddink: in principe verandert hij bijzonder weinig, slechts een van de elf vervangt hij. Maar die verandering maakt vaak wel een wereld van verschil. En zo is het ook met de nieuwe Spyro. In principe zijn er twee veranderingen: een nieuwe generatie spelcomputers biedt Spyro de mogelijkheid om zijn vleugels uit te slaan. De andere verandering: co-op. Maar de overige ingrediënten, die kennen we allemaal door en door.

Een beetje vuurballen brallen, een beetje platformen en wat simpele ‘steek-het-sleuteltje- in-het-juiste-gaatje-puzzels’, het zijn weer dezelfde handelingen die in de nieuwe Spyro terug te vinden zijn. Uiteraard hebben ze de ‘next-gen-behandeling’ gehad, wat inhoudt dat de levels er erg kleurrijk uitzien, Spyro nu écht kan vliegen en de eindbazen eindelijk wat intelligent gedrag vertonen. De makers benadrukken maar al te graag dat de nieuwe Spyro een donkerdere sfeer heeft, meer episch, maar in mijn ogen komt dit meer doordat de gekozen visuele stijl door de kracht van de nieuwe generatie spelcomputers beter tot zijn recht komt. Een breed scala aan kleuren spat van je scherm af als nooit tevoren bij een Spyro-spel. . Zo is het lavamonster dat je tegenkomt extra indrukwekkend omdat de donkere grot waarin je deze hete knakker tegenkomt nog een lichtgloed achter zich krijgt door het terugkaatsende licht. Hierdoor voelt de grot waarin het gevecht plaatsvindt daadwerkelijk benauwd, warm en stomend heet.

De visuele update is misschien iets wat velen als een vanzelfsprekendheid zien, maar de keuze om de nadruk op co-op-gameplay te leggen, is dit zeker niet. Samen met Cynder, een al even paars draakje als Spyro, maak je de spelwereld onveilig. Op elk moment kan eenvoudig geswitcht worden tussen de twee vuurspuwers en kan een tweede speler zo meedoen en weer stoppen (offline overigens, een online-modus is er niet). Er zitten kleine verschillen tussen de twee draken, Cynder maakt gebruik van iets duisterdere krachten, terwijl Spyro juist een iets vrolijkere inslag heeft. Maar eigenlijk is dit puur om de draken uit elkaar te houden, want los van het uiterlijk is er nagenoeg geen verschil tussen de draken. Kortom: geen geëmmer en gezeur over wie met Spyro mag spelen en wie met die ‘stomme ander’ aan de slag moet. Fijn is ook om op te merken dat er zowaar een balans lijkt te zitten in de kunstmatige intelligentie van de computer als je eens niet met zijn tweeën speelt en de computer de controle overneemt van een draak. Je partnerdraak rent niet als een achterlijke idioot door de levels heen om vervolgens dood te gaan, maar hij is ook niet zo inactief als een onderbetaalde McDonalds-medewerker.

De stemmen worden wederom ingesproken door de namen die de vorige versies ook inspraken, verwacht dus weer het stemgeluid van onder andere Elijah Wood, Mark Hamill en Gary Oldman. En eigenlijk trek je uit het voorgaande ook de (flauwe) conclusie dat er veel bij hetzelfde is gebleven. Want nog steeds heb je die vervelende onzichtbare muren in de vrij kleine levels, zijn de vijanden weer lekker inwisselbaar voor elkaar en is het gevechtssysteem niet erg diepgaand. Ja, er zijn verschillende moves met verschillende elementen (vier verschillende per draak), maar dat is ook verre van baanbrekend, en op gameplay-gebied doen ze ook niets bijzonders. De ijsstraal die Spyro op een gegeven moment tot zijn beschikking heeft, is niet effectiever tegen het lavamonster dan dat vuur dat is. Maar anderzijds is het ook weer zo: vuur moet je met (draken)vuur bestrijden.

Maar als conclusie moet ik zeggen: ik ben blij met de nieuwe Spyro. En hiernaast ben ik stiekem ook een beetje verbaasd dat de kleine wijzingen zoveel verschil kunnen maken. Spyro is zo'n game die blijft aanvoelen alsof je er niets bijzonders van moet verwachten, maar die door de aanpassingen wel de weg naar boven heeft gevonden ten opzichte van de vorige delen. Dit is echt zo’n game die je voor het grote geweld van de feestdagen gaat spelen en waarmee je een leuke tijd hebt. En als je het samen met iemand anders speelt, dan ga je een érg leuke tijd tegemoet, maar verwacht er niet hetzelfde van als van bijvoorbeeld een nieuwe Mario-platformer of zelfs LittleBigPlanet.