GC: Dragon Ball: Origins

Wie de originele Dragon Ball-serie heeft gezien, weet dat onze held Goku eigenlijk maar een smeerlapje is: een beetje naaktplassen, bij iedereen aan zijn geslachtsdeel voelen om te kijken of het nou een jongen of een meisje is en zonder manieren eten. Eigenlijk zoals elke jongen zou moeten zijn dus. In Dragon Ball: Origins speel je met deze kleine smeerlap zijn jonge jaren na.

Verrassend genoeg is het Game Republic, bekend van onder andere de Genji-games en de Giant Enemy Crab, die deze Adventure-RPG maakt. Wat direct opvalt is dat Game Republic zeer efficiënt met de Nintendo DS-hardware lijkt om te springen. Om eerlijk te zijn, is Dragon Ball: Origins de ‘leukst’ uitziende game die ik op de Games Convention 2008 heb mogen aanschouwen. De manier waarop Goku loopt, waarop zijn haar beweegt, hoe zijn staartje kronkelt, hoe hij zijn magische stok zwaait, hoe hij springt – het is allemaal zo lekker soepel geanimeerd, bijna een genot om alleen al naar te kijken. Op dit gebied is het spel trouw aan de serie, en je kunt zien dat de ontwikkelaars veel aandacht hebben besteed aan de details.

Over details gesproken, het volgende is zeker iets waar Dragon Ball Z-fans van kunnen genieten: Game Republic heeft de tussenfilmpjes met de in-game engine gemaakt, en daarmee worden dus alle bekende scènes uit de originele serie nagespeeld. Je zou denken dat de beperkte technische paardenkrachten van de DS dit niet tot een spektakel maken, maar niets is minder waar. Eigenlijk oogt het allemaal zeer netjes, met degelijke gezichtsanimaties, een lekkere framerate en beeld op allebei de schermen. Bovendien lijkt de voice-acting ook prima, persoonlijk hoop ik dan ook dat de Japanse stemmen ook in de Europese versie zitten.

Goku zelf heeft zijn magische staf tot zijn beschikking waarmee hij puzzels kan oplossen en vijanden kan bevechten. Met de stylus kun je staf (in real-time) rondzwaaien, dit voelt zeer gemakkelijk aan, en het lijkt een plezierige bezigheid te zijn om hiermee vier of vijf tegenstanders van afstand te slaan, of om knoppen aan de overkant van een rivier in te drukken. Zeker omdat ergens dat gevoel zit alsof je het echt hebt gedaan.

Door het spel heen krijgt de kleine, prettig naïeve Goku steeds meer aanvallen tot zijn beschikking, maar vanaf het begin kunnen spelers al meteen kamehameha-en, de bekendste aanval van Goku. De speler moet de aanval uitvoeren door de lettergrepen aan te tikken. Dat zag er nog iets te primitief uit. Voor de rest kun je met simpele knoppencombinaties, combo’s uit Goku’s vuisten toveren.

Dragon Ball: Origins ziet er echt uit als een gezellig spelletje. De sfeer die de originele serie zo amusant maakte, zit er helemaal in verwerkt. Lekker op avontuur gaan en tegen beren, tijgers en slangen vechten en allemaal gekke mensen ontmoeten. Dragon Ball-fans opgelet dus: dit spel kan nog wel eens het best de originele serie nabootsen.

Geplaatst op 27 augustus 2008 om 12:00 door Lauran Beers