GC: Crash Bandicoot: Mind over Mutant

Crash is een oude bekende in gamesland. Al sinds de originele PlayStation draait hij mee en heeft hij velen vermaakt met zijn maffe avonturen. In Mind over Mutant neemt hij het opnieuw op tegen Neo Cortex, die in een weer te belachelijk plot voor woorden (iets met breinen overnemen of zo) de Aarde probeert over te nemen. En we zijn er wel een beetje klaar mee, want de inspiratie lijkt nu echt helemaal opgedroogd te zijn. Maar goed, dat was natuurlijk al een beetje het geval sinds de ontwikkelaar van de eerdere titels, Naugthy Dog er niet meer achterzat en Radical Entertainment het roer overnam.

In Crash: Mind over Mutant kun je net als in het vorige deel Crash of the Titans vijandelijke giganten overnemen en gebruikmaken van hun specifieke krachten. Neem een ijsmonster over en je kunt water in ijs doen veranderen, neem een rollend wezen over en je kan over een soort gigantische knikkerbanen rollen. Dat is best leuk om te doen en het werkt ook wel naar behoren, maar het is te beperkt. Alleen op bepaalde plekken kun je ijs laten verschijnen en op maar een klein aantal plaatsen komt de knikkermutant van pas. Gelukkig is het zo dat elk monster dat je verzamelt, mee is te nemen naar een ander level, zodat je niet elke keer datzelfde rotbeest hoeft kapot te meppen.

Want dat duurt een tijdje. Constant loop je te button bashen om een monster te verslaan. De man die de game ons demonstreerde was heftig aan het drukken op allerlei knoppen, zonder dat de vijand ook maar iets terugdeed. Het voelde bijna aan alsof de vijanden in het spel zitten om de levensduur op te rekken, in plaats van daadwerkelijk ‘vijandelijk’ zijn. De rollende vijand bood nog wat weerstand, maar het was geenszins zo dat er hogere wiskunde aan te pas kwam om deze vijand alsnog te verslaan.

Dat oprekken lijkt ook een beetje terug te komen als je naar de levels kijkt. Nog steeds wordt het gangetje-gangetje-concept niet losgelaten. De ontwikkelaar mocht het dan wel hebben over ‘free platforming’ door de gigantische levels, maar ik kon dat er absoluut niet uithalen tijdens de presentatie. Misschien dat de levels wel opeens heel boeiend zijn door ernaar terug te keren met bepaalde mutanten, maar ik betwijfel of dit echt een toegevoegde waarde heeft.

Crash: Mind over Mutant is echter niet bedoeld voor het hardcore gamingpubliek, maar voor de jongere kinderen onder ons. En voor die doelgroep doet de game wat het moet doen. Van de felle kleuren en ‘vrolijk enge’ vijanden word je spontaan misselijk. Ik vraag me alleen af waarom Mario- en Ratchet&Clank-games; wel leuk zijn voor zowel jongere kinderen, alsook personen van boven de twaalf. Crash is gewoon een gestigmatiseerde game die is blijven hangen in zijn eigen kleine wereldje, waardoor het voor mensen boven de twaalf ongeveer net zo interessant is als het zien groeien van gras.