Gears of War 2

Elk jaar zijn er vlak voor de grote releases een aantal perstripjes. Een perstripje is in principe altijd een feest, maar soms maakt de game waarvoor je naar het buitenland gaat het net even iets specialer. In mijn agenda had ik al heel lang een rood kruis gezet. Het kruis stond voor een afspraak met wellicht de beste game van 2008: Gears of War 2!

Uiteraard bouwt de game verder op hetgeen waar het goed in is. Dat betekent dat de speler overspoeld wordt door een tsunami van actie, waar dekking zoeken nog altijd zeer belangrijk is. Doe je dat niet, dan worden er heel wat gaten in je geschoten. Daarnaast is het een must om gericht te schieten en snel en juist te herladen. Al deze elementen zijn terug en werken net zo goed en hier en daar beter dan in het origineel. Tegelijkertijd zijn er ook echte belangrijke veranderingen te vinden.

Zo is de intelligentie van Dom sterk verbeterd. Waar hij eerst als kip zonder kop op de vijand afrende, zoekt hij nu braaf dekking en schiet hij op de momenten waarop het kan. Daarom is het niet langer nodig om online te gaan en de game samen met een vriend uit te spelen. Uiteraard is dat wel een stuk leuker, want meer zielen zorgen voor meer vreugd. Op elk gewenst moment neemt de tweede speler de rol van Dom over en vechten jullie zij aan zij tegen de Locust.

Het verhaal speelt daarbij een veel belangrijke rol. Uiteraard staat de oorlog tegen de Locust centraal en probeer je de mensheid van de ondergang te redden, maar de manier waarop dat wordt gebracht is interessanter. Al na twee minuten keek ik naar een zeer indrukwekkende scène, waarin de Chairman (soort van wereldpresident) zijn soldaten toesprak. Hij gaf in eerlijkheid toe dat hij had gehoopt de Locust met de operatie uit het eerste deel uit te schakelen, maar in plaats daarvan zijn zij sterker teruggekomen. De mensheid staat aan de vooravond van vernietiging en er zit nog één ding op: de vijand massaal aanvallen en uitroeien.

Het geheel deed een beetje denken aan de grote speeches uit het verleden. Het was alsof Roosevelt na de aanval op Pearl Harbor het Amerikaanse volk toesprak en het was zoals gezegd indrukwekkend. Onder deze strijd zit ook nog een persoonlijk verhaal. Dom is namelijk wanhopig op zoek naar zijn vrouw, waar hij nog altijd zielsveel van houdt. Door die wanhoopd lijkt hij soms een beetje suïcidaal te worden en in zijn woede zoveel mogelijk vijanden te willen doden. Vechten in Gears of War 2 gaat met een achterliggende gedachte.

Goede verbeteringen, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Visueel is de game bijvoorbeeld een stuk beter geworden. Het grauwe uit het origineel is er nog wel, je bent namelijk nog altijd in een soort apocalyptische wereld, maar daarnaast is er ook ruimte voor meer kleur. Al heel snel bevond ik mij in de bergen, waar bomen nog in bloei stonden en de sneeuw op de toppen lag. Het was een prachtig plaatje, maar uiteraard kon het niet lang mooi blijven. De Locust vallen aan terwijl je op een enorm grote tank zit en de actie spat gelijk weer van het beeld.

De scène met de tank liet gelijk zien dat er op gameplaygebied meer variatie te vinden is. Elke scène moet volgens Cliff Bleszinski weer anders zijn, zodat de speler zich geen enkel moment hoeft te vervelen. Ook is er iets meer vrijheid gekomen. Er zijn meerdere paden waaruit valt te kiezen en als je niet tevreden bent met het gekozen pad, dan loop je terug en kies je gewoon de andere. Variatie is ook terug te vinden in de wapens en de vijanden. De Locust komen met nog grotere malloten op je af en dat zorgt voor een aantal nieuwe enorme vijanden, maar ook voor een groot aantal kleinere en snellere jongens. Om met ze af te rekenen heb je de beschikking over een heerlijk sadistische vlammenwerper, een enorm machinegeweer en een schild dat kogels opvangt. Ben je fan van de laatste, maar is die niet beschikbaar, dan pak je als alternatief een halfdode vijand en gebruik je hem als schild.

Er valt zoveel meer te beleven in Gears of War 2, dat de game al over zijn voorganger heen klapt, maar daarnaast is hij ook nog een stuk langer. Hoeveel langer, dat kan Cliff nog niet vertellen, maar goed nieuws is dat uiteraard wel. Bovendien is het replay-gehalte van de game hoog met de online co-op. Zoals eerder gezegd kun je op elke moment een vriend joinen om op elk moment weer de biezen te pakken. Maar wat erg fijn aan het tweede deel is, is dat elke speler met een andere moeilijkheidsgraad kan spelen. Zo ga jij op Insane spelen en doet je vriend het wat rustiger aan op Casual. Het zorgt er voor dat iedereen op zijn eigen niveau geniet van het avontuur.

En dan hebben we nog de aparte online modi. Maak je klaar voor een aantal fantastische vijf-tegen-vijf-potjes, waarin je elkaar afknalt of een Capture The Flag-variant speelt. Tijdens de E3 kregen we de Team Deathmatch-modus te spelen en dat was fantastisch. Toch was het de modus Horde die het meeste indruk maakte. Met zijn vijven neem je het op tegen de Locust in zogenaamde golven. Elke golf is weer iets moeilijker en spannender. Tijdens het persevenement zat ik met drie van mijn collega’s echt samen te werken. We schreeuwden naar elkaar wat we moesten doen en een overwinning zorgde voor een euforisch gevoel. Uiteraard lukte dat niet altijd en gingen we een aantal keer dood. In de spanning die rondom het gevecht hing kreeg onze lieve Heer het er dan ook flink van langs.

Zoals gezegd was de multiplayermodus tegen elkaar niet aanwezig, maar er valt wel iets over te vertellen. Ten eerste is Epic druk bezig geweest de balans terug te brengen om zo te voorkomen dat mensen met shotguns op de vijand afrennen. Wanneer je nu op iemand afrent en door kogels licht geraakt wordt, dan wordt de speler enorm afgeremd, zodat hij een nog makkelijker doelwit wordt voor de tegenstander. Spelers worden gedwongen dekking te zoeken en tactischer te werk gaan. Ook kregen we te horen dat er een modus komt waarin jij het met een teamgenoot opneemt tegen vier andere teams. Kortom, vijf teams van twee man die samenwerken om de anderen af te maken.

Het is jammer dat deze tekst vooral open deuren intrapt, maar dat betekent wel dat de game aan alle verwachtingen voldoet. Er is geen reden om niet enthousiast te worden over Gears of War 2. Het is zeer reëel dat wij eind dit jaar met een prijs naar Microsoft gaan, de prijs van Beste Game van het Jaar 2008.