Far Cry 2

De koude wintermaanden staan voor de deur. Een tijd van erwtensoep, pepernoten, bladeren op de rails, misschien zelfs wat sneeuw en natuurlijk een tijd van verlangen naar de zomer. En wat is er tijdens deze koude maanden lekkerder dan een prachtige, zomerse shooter boordevol actie in Afrika? Want dat is Far Cry 2! Al vanaf de openingsscène spetteren de schitterende graphics van je scherm. Het uitzicht op het Afrikaanse landschap is werkelijk adembenemend en tot in de details uitgewerkt. De wind waait door de groengebladerde bomen, terwijl de zonnestralen in je ogen prikken. Alleen van de looks krijg je het al warm, en je zou zo het vliegtuig instappen om op bezoek te gaan in dit fictieve stuk land. Dit gevoel verdwijnt echter snel, want naarmate je rondleiding in de intro vordert, zie je hutjes in lichterlaaie staan en kom je ontzettend veel soldaten tegen. De toon is daarmee meteen gezet en voor mij was het een teken om het uitgedroogde stuk land waar de hel is losgebroken eens zelf te verkennen.

De hoofdlijn van het verhaal van Far Cry 2 gaat over twee tegen elkaar strijdende facties en een zekere Jackal die beide facties van wapens voorziet. Het is aan jou als speler om met hem af te rekenen. Voordat je dat echter kunt doen moet je eerst een hele lading aan missies en submissies voltooien. Het is overigens aan jou of je met de missies aan de slag gaat, dit is namelijk niet verplicht en je bent dus vrij om te doen en laten wat je zelf wilt. Terwijl ik in mijn brute jeep aan het rondrijden was, gingen mijn gedachtes dan ook uit hoe ik op verschillende manieren de hordes vijanden die ik zou tegenkomen, zou gaan vermoorden.

Maar lang kon ik hier niet over nadenken, want ik werd zelf aangevallen door een stel huurlingen. De mannen stelden het blijkbaar niet op prijs dat ik langs hun zogenoemde scout-point (een soort wegversperring met soldaten) reed. Gelukkig had mijn jeep een mitrailleur op het dak en zonder aarzelen nam ik dan ook plaats achter dit grote wapen. Tijd om het tuig eens een lesje te leren. Ratatata! Kogels vlogen door het raam van mijn achtervolgers. Eerst moest de bestuurder het ontgelden en niet veel later werd de borstkas van zijn handlanger bijna uiteen gereten door een grote hoeveelheid aan kogels. Heftig! Helaas had mijn mitrailleur niet het eeuwige leven en al snel kwamen er vlammen uit de loop van het wapen. Het was tijd om te vluchten maar er kwamen teveel vijanden op me af. Als een ware Rambo, inclusief veel geschreeuw vanachter de Xbox 360, schoot ik met de rocket launcher om me heen. Het enige doel was zoveel mogelijk soldaten ombrengen, maar het werden er gewoonweg teveel. Mijn personage viel dood neer, het beeld ging op zwart en het enige dat ik dacht was: game over. Niets was echter minder waar. Eerder in het spel redde ik namelijk een dame. Zij werd een van mijn zogenoemde buddies. Deze personen geven je missies of voorzien je soms van tips tijdens missies. Ook redden ze je sporadisch uit benarde situaties, zo ook in bovenstaand geval. Mijn personage opende zijn ogen en zag hoe de dame hem oplapte en met de overgebleven vijanden afrekende. Vervolgens gingen ze er samen vandoor.

Mijn eerste aanvaring met de huurlingen was dus een feit en verliep totaal anders dan gepland. Al die drukte en raggen als Rambo is ook niets voor mij, dus ik besloot de game opnieuw te starten en ditmaal met de sniper op pad te gaan. Niet veel later stond ik weer voor hetzelfde kamp, met het vizier gericht op één van de huurlingen. Het enige wat me nog restte was het overhalen van de trekker en precies op het moment dat ik dat deed, zette de soldaat een paar stappen opzij. Shit!

Er werd meteen naar dekking gezocht door de mannen, maar toen ze doorhadden dat er niet meer geschoten werd, begon er een klopjacht om me te vinden. Vervolgens zag ik ook nog eens een jeep met badguys de basis verlaten. Het werd me iets te heet onder de voeten en ik besloot het op een lopen te zetten. Verderop stond mijn schrale auto, maar de vijand had me al gezien. Het duurde dan ook niet lang voordat ze me hadden ingehaald en ze hun wapens leegschoten op mijn bolide. De auto verloor in rap tempo aan snelheid maar wist nog net de top van een heuvel te halen en vervolgens in sneltreinvaart naar beneden te rollen. Mijn personage had nog maar een klein beetje health over, en dat betekent jezelf oplappen of sterven terwijl je doodbloedt. Inmiddels stond de auto bijna stil. Mijn personage sprong eruit, tilde zijn knie op en haalde er (inclusief geluid van sappig vlees) een kogel uit. Daarna spoot hij zijn pols vol met medicijnen en kon hij er weer tegenaan. De vijanden waren nog steeds niet afgeschud en terwijl zij mijn auto aan het controleren waren, zat ik al veilig aan de overkant van de rivier op een rots op adem te komen. Wederom trok ik de sniper en toen ik rondkeek zag ik dat er dicht bij de mannen twee olievaten stonden. Drie, twee, zucht, één. Boem. Explosie. Wraak! Eén van de huurlingen overleefde de explosie ternauwernood en probeerde weg te strompelen, maar na een snelle reload kon ik alsnog mijn zo gewilde headshot maken. Nadat de mannen waren afgeranseld pakte ik de boot en voer ik weg naar mijn volgende avontuur.

En dit was maar een van de vele dingen die ik in de grote open wereld van Far Cry 2 meemaakte. Hoewel, eerlijkheid gebied te zeggen dat het ‘open-gehalte’ wel zijn beperkingen kent. De eerder genoemde scout-points vind je namelijk op iedere kruising en T-splitsing, en dat zijn er heel wat. Je kunt niet zomaar langs een scout-point rijden want de huurlingen schieten gegarandeerd op je. Als je al wat snelheid hebt, kun je wel door één zo’n versperring heen rijden, maar niet veel later kom je alweer bij de volgende en dan overleeft je auto het niet meer. Ook buiten de wegen om wordt het lastig, want vaak maken al die bomen het autorijden onmogelijk. Wel is het mogelijk om je wagen achter te laten en via een andere manier langs de versperring te gaan, maar dan mag je wel een heel eind lopen op zoek naar een volgende auto. Kortom, je speelt wel in een open grote wereld, maar je kunt niet zomaar zonder problemen van punt A naar B rijden zoals in GTA-games bijvoorbeeld wel het geval is. Maak je borst dus maar nat voor een hoop shoot-outs.

Tot slot kent Far Cry 2 ook nog een erg uitgebreide map-editor voor zowel de PC als consoles. Ik ben aan de slag gegaan met de Xbox 360-versie en moet eerlijk toegeven dat het prima werkt. De editor werkt zeer intuïtief en binnen no-time tover je bergen, bomen en gebouwen uit de grond. De mogelijkheden zijn eindeloos. Bergen kun je bijvoorbeeld met een grote diversiteit aan tools bewerken, flora en fauna gooi je neer met een simpele druk op de knop en ook heb je de keuze uit vele soorten wegen, auto’s en andere objecten. Hier houdt het echter niet bij op, want je kunt ook nog bepalen hoeveel water er in jouw map aanwezig is. Als laatste kun je het weer ook naar eigen smaak instellen. Zon, regen, storm, het is helemaal aan jou. Er kijken ontzettend veel mensen uit naar Far Cry 2, en op basis van mijn speelsessie lijkt me dit volkomen terecht!

Geplaatst op 2 oktober 2008 om 15:00 door