Guitar Hero: World Tour

Muziek, ik hou van muziek. Een geweldig tijdverdrijf, een prachtig middel om heerlijk in op of mee los te gaan. Wie niet van muziek houdt, mag zichzelf geen normaal mens noemen. Iedereen houdt van muziek en als je heel goed muziek kan maken ben je de shit, een god en übercool. Helaas heeft niet iedereen de tijd om zich echt te verdiepen in een instrument of beweren ze dat ze er geen ‘aanleg’ voor hebben. Voor deze mensen (en eigenlijk alle andere mensen) zijn er de muziekgames van Guitar Hero. De nieuwste in de serie van deze geweldige franchise, Guitar Hero: World Tour, tilt het concept naar een heel nieuw niveau. “En Rock Band dan?”, hoor ik je vragen. Helemaal vergeten, die was er ook nog. Rock Band liet zien wat de volgende stap was binnen het genre. Guitar Hero: World Tour neemt deze stap op je juiste manier. Alles klopt, alles voelt lekker en over de tracklist valt ook niets te klagen.

Eigenlijk was het voor mij na de afgelopen Leipzig Games Convention al duidelijk, maar een heftige speelsessie op kantoor bevestigde alles nog meer. Na bijna een volledige werkdag op het kantoor van InsideGamer te hebben gespeeld met de zo goed als complete previewversie, had ik veel moeite de drumsticks neer te leggen. Zoveel nummers die ik nog wilde spelen, zoveel dingen die ik nog wilde doen. Ik weet bijna niet meer waar ik moet beginnen met mijn lofzang.

Dan maar beginnen met een negatief puntje. Op de Games Convention was het mij al opgevallen, de vertraging tussen slaan op het drumstel en daadwerkelijk iets te horen krijgen door de speakers. Dit is heel duidelijk te merken als je tijdens nummers een solo moet voltooien. Muziek maken doe je met je handen, maar ook met je gehoor. Als je iets speelt, wil je daar gelijk feedback van krijgen middels geluid. Als daar een vertraging in zit (in dit geval zo’n 80 tot 100 milliseconden, wat behoorlijk veel is) speel je automatisch met vertraging, wat betekent dat je uiteindelijk niet meer in de maat zit na je solo. Heel storend dus. Het frappante is nog dat dit euvel niet bij de Xbox 360-versie tijdens de Games Convention aanwezig was. De previewversie die wij op kantoor kregen was voor de PlayStation 3. Misschien heeft het te maken met het feit dat Neverstoft voor de PS3 een eigen draadloze oplossing heeft bedacht (met dongles aan de USB-aansluiting), en hopelijk gaat dit nog verholpen worden voor de release.

Terug naar mijn lofzang. In vergelijking tot die andere bandgame, wiens naam in de intro al twee keer is genoemd, is het drumstel een hele verbetering, in alle opzichten. De pads voelen beter aan, stuiteren lekkerder terug (erg belangrijk om goede fills neer te kunnen zetten) en ze maken een hoop minder lawaai, wat vooral handig is voor buren, huisgenoten, ouders, broertjes en zusjes. Daarnaast is ook de plaatsing van de pads een mooie stap dichterbij de échte drumervaring. Door de cymbals, oftewel de bekkens, hoger te plaatsen en meer op echte bekkens te doen lijken, komt dat hi-hat- en crash-gevoel veel beter tot zijn recht. Dit zorgt er ook voor dat de controller minder breed is, en je dus minder ver van links naar rechts aan het slaan bent. In het begin is het nog wel erg lastig om de noten die op je af te komen, te vertalen naar daadwerkelijke aanslag van de drums. Vooral omdat de tweede en vierde noot, respectievelijk de gele en oranje, de bekkens zijn. Bij een beat die beide bekkens en de toms (meestal de blauwe en de groene pads) veel gebruiken, kan het erg verwarrend zijn, maar oefening baart uiteraard drumkunst.

Ook een hele vooruitgang ten opzichte van die andere game, is het kickpedaaltje. Hiermee speel je de kick, de bass, of de ‘boem’ van de drums. Deze zit nu nergens aan vast en kan vrij over de vloer geplaatst worden. Handig voor de wat langere mensen. Het wegglijden is ook mooi verholpen door middel van wat antisliptape voor bijvoorbeeld parket of laminaat, en klittenband voor het tapijt. Gelukkig komt er dus geen duct tape aan te pas. Het pedaaltje zelf voelt erg lekker en reageert redelijk vergelijkbaar met een echt pedaal.

Nu we wat langer met de game hebben kunnen stoeien, hebben we ons ook kunnen verdiepen in dat extra stukje op de gitaarhals. Tijdens het doorlopen van de tutorial en vervolgens het in de praktijk uit te hebben geprobeerd begon ik me te realiseren dat deze touch pad ook een erg vette toevoeging is. Het padje kan namelijk dienen als strum bar zodat het er voor de toeschouwers meer indrukwekkend uit kan zien. Freestyle solo’s en de transparante noten kunnen met alleen dit gedeelte gespeeld worden. Daarnaast is het ook mogelijk door heen en weer te sliden over het padje, een wah wah-effectje toe te voegen aan de noten, wat simpel uitgelegd de intonatie van de noot verandert.

Voor een conclusie is het helaas nog te vroeg. We hebben nog maar veel te kort met de nieuwste telg binnen de Guitar Hero-serie kunnen spelen om er een mooi oordeel over te kunnen vellen. Hoewel ik verwacht dat er nog vrij weinig fout kan gaan met World Tour, hoop ik voor de PlayStation 3-gebruikers dat de vertraging er nog uitgehaald gaat worden. Ik kijk nu in ieder geval al reikhalzend uit naar de vele uurtjes drum- en gitaarplezier die ik zal beleven met World Tour. Ook kan ik niet wachten mijn nummers te componeren, te delen en nummers van andere creatievelingen te spelen. Oké, het klinkt afgezaagd, maar toch kan ik het niet laten: Rock on!