TGS: Dissidia: Final Fantasy

Bij de ontwikkeling van Dissidia: Final Fantasy móeten de ontwikkelaars wel naar Super Smash Bros. Brawl hebben gekeken. Het succes van veel Nintendo-personages in één game, dat zou met Final Fantasy-personages toch ook kunnen? Er zijn immers al meer dan tien delen verschenen en elk deel bracht genoeg boeiende personages. Zodoende werd Dissidia: Final Fantasy geboren.

Vreemd genoeg waren Final Fantasy VII-personages als Cloud en Sephiroth niet speelbaar. In de Tokyo Game Show-demo kon er enkel gekozen worden uit namen als Zidane (FF IX), Tidus (FF X) en Squall (FF VIII). Elk personage in de game ziet er goed uit en laat zien dat er op visueel gebied veel aan gewerkt is. Hetzelfde geldt voor de muzikale effecten. De Victory Fanfare bij een overwinning en specifieke muziek bij bepaalde levels brengen elke Final Fantasy-fan in verroering. Limit Breaks ontbreken uiteraard ook niet en met deze voor elk personage unieke aanval deel je aan elke vijand een flinke tik uit.

Het is dan ook jammer dat er eigenlijk bar weinig aan is. Het probleem daarbij is dat je in een veel te grote 3D-arena zit en niks meer doet dan een beetje doelloos op knoppen rammen. Er mist diepgang in de combo’s en ook de speciale aanvallen deden mij weinig. Verder dan een paar keer op de actieknop rammen gemixt met een sprongetje hier en daar kom je niet. Blokken werkt niet zoals ik het zou willen en de besturing met de camera zorgt voor problemen. Mijn speelsessie had ik uiteindelijk niet af gemaakt. Na drie gewonnen potjes had ik het wel gezien. En dat terwijl ik toch echt één van de grootste Final Fantasy-fanboys van deze site ben.

Het was slimmer geweest als Square Enix de Final Fantasy-personages had gebruikt in een 2D-fighter. Gewoon actie vanaf de zijkant en veel combo’s voor elk personage. Duidelijke verschillen tussen snelheid en aanvallen en gewoon een simpel systeem om aanvallen te blokken. Want zoals Dissidia: Final Fantasy nu is, is er niet al te veel aan. Dan kunnen ze nog zoveel toffe personages hebben, zonder een boeiende inhoud is het niks.