Kingdom Hearts: Birth by Sleep

Tien minuten een RPG spelen in het Japans en er vervolgens een impressie over schrijven. Eerlijk is eerlijk, ik heb voor hetere vuren gestaan, maar echt veel wijzer ben ik over Kingdom Hearts: Birth by Sleep niet geworden. Sowieso is het lastig om de complete verhaallijn van de serie te begrijpen. Na het eerste deel op de PlayStation 2 volgde er een deel op de Game Boy Advance om vervolgens door te gaan met deel twee. Daarna is het helemaal een feest geworden. Er is een mobiele versie waarin het één en ander aan het verhaal is toegevoegd en eind volgend jaar komt daar naast deze PlayStation Portable-versie nog een Nintendo DS-versie bij. Als er ooit een echte derde Kingdom Hearts komt, dan ben je eerst uren bezig om het verhaal tot dan toe te begrijpen.

Afijn, Kingdom Hearts: Birth by Sleep. In de Tokyo Game Show-demo kon er uit twee werelden gekozen worden. Uiteraard was de keuze in het Japans en gokte ik er maar op los. Ik kwam in de wereld van Doornroosje terecht en kroop in de huid van een voor mij onbekend personage. Het ziet er naar uit dat er drie speelbare helden zijn, waaronder Sora uit het origineel. Of je van tevoren kunt bepalen met wie je aan de slag gaat en of je tijdens een missie kunt wisselen is mij niet duidelijk.

Wel kan ik vertellen dat de game er fantastisch uit ziet. Het lijkt er op dat Square Enix voor Crisis Core: Final Fantasy VII een speciale PlayStation Portable-engine heeft gemaakt en deze nu gebruikt voor al haar PSP-games. Dat is goed nieuws en zorgt ervoor dat de sprookjeswerelden uit Kingdom Hearts echt magisch overkomen, terwijl de Kingdom Hearts-vibe overeind blijft.

Ook de actie is ouderwets en dat is goed. Ik ben zeer gecharmeerd van het vechtsysteem uit de game. Lekker met je key blade er op los slaan, terwijl je tegelijkertijd ook magische aanvallen tevoorschijn tovert. Tevens zijn er verschillende standen die je kunt aannemen en aan de hand daarvan gooi je er andere speciale aanvallen uit. Veel van de vijanden die ik tegenkwam kende ik uit de vorige games en vroegen om dezelfde tactieken. Grote dikke vijanden moet je in de rug aanvallen en vliegende vijanden zijn het beste met magische aanvallen te benaderen.

De gevechten zijn lekker snel en daarbij is het prettig om op te merken dat de camera goed werkt. Met de schouderknoppen is de camera eenvoudig te draaien en als dat niet bevalt, dan lock je op een vijand en centreert de camera automatisch. Zeer fijn allemaal.

De demo eindigde met een gevecht tegen een groot mechanisch monster. Hiermee is het mogelijk om je verstand op standje nul te zetten en gewoon vol de aanval te kiezen, maar verstandiger is het om zijn zwakke punt te zoeken. Na eventjes te hebben gezocht bleek hij een schakelaar op zijn rug te hebben die ik om moest halen. Daarvoor moest het monster wel op de knieën worden gewerkt en daarvoor was het nodig de benen aan te vallen. Deze tactiek was succesvol, waarna de woorden ‘Thank you for playing’ in het beeld verschenen.

Qua looks en vechtsysteem zit het goed met de game. Rest alleen de vraag hoe het verhaal is. Moet je de vorige games echt gespeeld hebben of kun je zonder verdere kennis jezelf in een nieuwe RPG storten? De tijd zal het leren.