Damnation

Het shootergenre is altijd al een enorm populair genre geweest en doet het ook altijd goed in de verkooplijsten. Als nieuwkomer wordt het wel steeds moeilijker om tussen het bestaande schietgeweld op te vallen. Na het redelijk geslaagde Jericho probeert Codemasters het opnieuw met Damnation. Deze keer speel je als de stugge cowboy Rourke die wel van een potje knallen houdt en ook een aantal lenige moves à la Prince of Persia tot zijn beschikking heeft.

Bij het opstarten van de game krijg je meteen het idee dat je naar een Gears of War-kloon zit te kijken. Het beperkte kleurenpallet en het camerastandpunt laat dat gevoel alleen maar te versterken. Alleen speel je deze keer niet met een futuristische soldaat, maar met een stugge en stoere Cowboy genaamd Rourke. Deze beste man toont net zoveel emotie en heeft al even sterke oneliners als Steven Segal en heeft een groot arsenaal aan wapens om mee te knallen.

In een enorme postindustriële omgeving, wat je nog het meest doet denken aan de film Wild Wild West, moet je proberen van punt A naar punt B te komen. Dat klinkt heel eenvoudig,, alleen deze keer is het de bedoeling dat je jezelf omhoog werkt. De actie vindt dan ook veel ‘verticaal’ plaats, zoals Codemasters dat zo mooi omschrijft.

Voordat je de lucht in gaat, zul je eerst een aantal vijanden moeten kapot schieten. Je wapenarsenaal varieert van een pistool en een rifle tot aan een sluipschuttergeweer en granaten. Het is bekende ouwe koek. Tijdens het spelen waren de vijanden niet bijster slim, je kon gewoon naast ze staan, zonder dat ze het doorhadden en ook je team genoten zijn niet bijster snugger. Ze blijven vaak in muren hangen en ze zijn echt schietschijven. Gelukkig gaan ze nooit helemaal dood en kun je ze net zoals in Gears of War 2 weer oplappen. Aan de controls kon ik maar niet wennen. Voordat je gaat schieten, hoor je eerst te richten met de L1-knop en vervolgens schiet je met de R1-knop. Voor mij is deze knoppencombinatie compleet onlogisch. Het schieten en richten met de kleine knoppen voelt gewoon niet zo goed aan als met de grote schouderknoppen. Hopelijk komt er optie waar je de besturing aan kunt passen.

Na het schietgeweld, is het tijd voor het betere klim- en klauterwerk. Een inspiratieloze dialoog tussen Rourke en zijn teammaatjes legt uit waar je naartoe moet en zodoende wordt het verhaal uit de doeken gedaan. Gelukkig liet de camera zien waar ik naar toe moest, dus naar de dialogen hoefde ik gelukkig niet te luisteren. Het blijkt dat je een echt enorme brug moet zien te bereiken, die op een duizelingwekkende hoogte hangt. Via daken, palen en touwen moet je proberen de brug te bereiken. Door een gebrek aan een map en een missieoverzicht, is dit toch flink zoeken en aan je teammaten heb je ook niets. Je teammaten kunnen blijkbaar met één sprong tientallen meters de lucht in, of verdwijnen zomaar in het niets.

Al spelende kom je er achter dat Rourke een aantal interessante moves tot zijn beschikking heeft. Hij kan van balkon naar balkon springen, je kunt palen inklimmen en je glijdt over touwen naar ander gebouwen. Het lijkt wel één grote apenkooi. Er zijn dan ook verschillende mogelijkheden om de brug te bereiken. Na het vele klimwerk sta ie dan eindelijk bovenop de brug. Dan pas begin ik door te krijgen hoe groot de wereld wel niet is. Als je naar beneden kijkt, heb je echt het gevoel honderden meters boven de grond te staan. Onder je zie je een grote wirwar aan gebouwen, daken en balkons. Je krijgt echt het idee dat je een enorme prestatie hebt geleverd. De enorme werelden hebben ook een keerzijde. In de preview-versie waren de textures vaak niet scherp en de camera bewoog zo rommelig dat ik er koppijn van kreeg. Ook de personages missen wat details.

Na het klimwerk begint het vervelende schietwerk weer en mag je weer die saaie dialogen aanhoren. Ik werd dan ook absoluut niet in het verhaal gezogen en weet amper waar het over gaat. De game is (nog) verre van perfect. Het schieten voelt niet goed aan en vaak is het onduidelijk waar je naartoe moet. Ook je teamgenoten en de vijanden zijn niet bijster slim en de animaties zijn mager uitgewerkt. Het klimmen vind ik wel erg leuk gedaan en de werelden zijn immens groot. Als de makers het schietgedeelte beter uitwerken en de slordige fouten eruit halen, dan kan deze game interessanter worden dan de gemiddelde film van Steven Segal.