Killzone 2

Het is al weer vier jaar geleden dat Killzone zijn opwachting maakte op de PlayStation 2. De titel van Nederlandse bodem werd zo ontzettend gehyped dat de verwachtingen zeer hoog gespannen waren. Er verschenen zelfs berichten dat de game een echte Halo-killer zou gaan worden, en dat soort uitspraken bleven natuurlijk in menig achterhoofd hangen. Het spel scoorde goed, maar van een Halo-killer was bij lange na geen sprake. Inmiddels is Killzone 2 al geruime tijd in ontwikkeling en wij kregen de kans om te kijken hoe het er met deze shooter voor staat.

Killzone stond bekend om zijn uitstekende sfeer en ook in Killzone 2 lijkt dit één van de hoofdingrediënten te worden. De graphics zien er fantastisch uit. Dit zie je onder meer terug in het prachtige, donkere en onheilspellende uitzicht. Toch was ik nog zwaarder onder de indruk van de lichteffecten. Op een gegeven moment stond ik in een pand met allemaal ramen, en de manier hoe het licht binnenviel en hoe het allemaal veranderde bij het rondlopen was fenomenaal.

Ook de kleine details dragen zeer goed bij aan het gevoel dat Killzone 2 geeft. Je teamgenoten hebben na gevechten bijvoorbeeld echt last van schrammen en wonden. Als je tegen een gasfles schiet, dan hoor je het gas eruit spuiten en begint de fles echt in het rond te spinnen. Daarna volgt de ontploffing pas. In sommige hoekjes van de donkere straten zie je kleine windhozen die ervoor zorgen dat rotzooi in een draaikolkje bij elkaar komt. Het zijn de kleine details die me een warm gevoel bezorgen, en deze details zijn ook terug te vinden bij je personage. De bloedspetters op het scherm zien er erg vet uit en als je bijna dood bent dan wordt het beeld helemaal troebel en krijgt het een blauwe gloed. Op de achtergrond klinkt het geluid van je hartslag en zelfs de controller trilt op de maat mee. Het zijn kleine dingen, maar ze zorgden er wel voor dat ik helemaal in het spel werd gezogen.

De game wist me vanaf het begin af aan bij m’n lurven vast te pakken om me vervolgens niet meer los te laten. De acties zijn intens en de game begint meteen met een heftige shootout tegen de Helghast. De kogels vliegen je om de oren. Als Rambo ergens op af stormen is dan ook geen goed idee, de Helghast staan namelijk uitstekend hun mannetje. Ze zoeken goed dekking achter objecten en dat maakt het lastig om ze te raken. Gelukkig beschik je over een goed team dat je in deze felle strijd bijstaat. Ze communiceren constant via de radio, en ze doen dat op zeer overtuigende wijze. Er werd bijvoorbeeld een granaat naar mij en m’n maten gegooid en iemand riep meteen ‘Ohhh shit!’. Een andere keer was ik goed op dreef en schoot ik alles dood dat dood kon, waarop mijn maten me vroegen of ik nog wat voor hen over wilde laten. Het zijn reacties die perfect in de context passen en als ze niet van die badass-stemmen hadden, dan zouden het zo vrienden kunnen zijn die tegen je lullen alsof je een coöpsessie speelt.

Tijdens de speelsessie viel me op hoe gevarieerd de actievolle gebieden waren. De ene keer vecht je voor je leven in een industrieel pand vol met nauwe gangetjes. De andere keer sta je op een zeer groot terrein tijdens een enorme veldslag. Ook is het mogelijk om in een tank plaats te nemen om vervolgens met het afweergeschut van de Helgast af te rekenen. Tijdens de grote veldslag gebeurde er van alles om me heen en ik voelde me niet meer dan een kleine pion in de grote oorlog die gaande is.

Helaas kent Killzone 2 ook nog wat punten uit het eerste deel die minder leuk zijn. Er zijn nog steeds onzichtbare muren en zeker in een gebied waar volop Helghast aanwezig zijn, is het irritant als je denkt ergens heen te lopen en er vervolgens achter komt dat je geen meter vooruit komt. Daarnaast bevatte deze previewcode nog wat bugs. Er bleef wel eens een personage hangen en het kwam zelfs voor dat mijn teammaat een deur voor me moest openen maar dit gewoonweg niet deed. Ik ga er overigens vanuit dat deze foutjes in de uiteindelijke versie verholpen zijn. Afgezien van de onzichtbare muren heb ik overigens erg genoten van de speelsessie. De sfeer is prachtig, de actie is keihard en het begint erop te lijken dat Nederland de wereld over enkele maanden kennis laat maken met een topgame.

Geplaatst op 4 december 2008 om 12:00 door