Ghostbusters The Video Game

De reden dat games met een filmlicentie vaak zo slecht beoordeeld worden is omdat de ontwikkelaars vaak met een deadline (de bioscooprelease van de bijhorende film) te maken hebben en zo onnodig dingen moeten afraffelen. Gelukkig voor ontwikkelaar Terminal Reality zit er voorlopig geen nieuwe Ghostbustersfilm aan te komen, dus hebben ze genoeg tijd om van Ghostbusters The Video Game iets moois te maken.

Dat het ze in ieder geval gelukt is om de vibe van de enorm populaire films uit de jaren ’80 over te brengen naar de game was me in London al wel duidelijk. De originele castleden hebben hun stemmen verleend aan de game en Bill Murray, Dan Akroyd en de rest zien er ingame echt geweldig uit. Bovendien waren Dan Akroyd en Harold Ramis zó enthousiast over het idee van een nieuwe Ghostbusters-game dat ze zelfs mee wilden schrijven aan het verhaal. Hoewel het spel veel links legt met de films, speelt het verhaal zich twee jaar na de laatste film af. De Ghostbusters zijn inmiddels enorm populair in New York en zijn zelfs de officiële organisatie voor de bestrijding van paranormale activiteiten. Omdat ze het zo druk hebben gekregen, zijn ze onlangs begonnen met het aannemen van nieuwe werknemers. Je kunt het al raden; jij speelt de nieuwste trainee van het team.

Ghostbusters is een actie-avonturenspel maar in de beelden die ik bij de presentatie zag lag de nadruk voornamelijk op schieten. Drie Ghostbusters waren op onderzoek uit in de bibliotheek waar een geest van een oude vrouw scheen rond te dwalen. Voordat je echter de hele bibliotheek aan gort knalt moet je haar wel eerst vinden. Dit doe je door middel van een fijne gadget die begint te piepen als er paranormale activiteiten in de buurt zijn. Zit je eenmaal in zo’n paranormale hotspot, dan kun je er donder op zeggen dat er een aantal pissige spoken tot leven komen en dan begint de pret. Zo zagen we op een gegeven moment een geest die volledig uit boeken bestond, die daardoor alleen verslagen kon worden door alle boeken en andere voorwerpen van hem ‘af’ te schieten. Andere geesten vereisen de aanpak zoals we die uit de films kennen, waarbij je de geest met je protonstraal moet vangen, hem een aantal keer tegen muren en plafonds aanslingert om hem vervolgens te vangen in de speciale val.

Naast de protonstraal heb je gelukkig ook nog andere wapens, zoals een slijmgeweer, een geweer dat donkere materie afvuurt en een geweer dat een enorme explosie veroorzaakt. Toen laatstgenoemde gedemonstreerd werd was meteen goed te zien in hoeverre je de omgevingen kon vernietigen. In de eerder genoemde bibliotheekzaal waren alle afzonderlijke boeken te vernietigen en ook kasten vielen alle kanten op. Het zien van de ravage die je hebt aangericht na een bossfight geeft goed weer hoe heerlijk chaotisch deze game kan zijn.

In de vorige impressie gaf Jelle aan dat hij nog niet zo onder de indruk was van de graphics. Ik weet niet hoe de game er destijds uitzag, maar in deze versie zagen vooral de personages er erg goed uit en vooral de mechanische rugzakken maakten indruk met talloze knopjes, schuifjes en slangetjes. Wel moet ik zeggen dat de binnenlocaties, ondanks de vernietigbare objecten, toch nog wat kaal aandeden. Voor de fans van de films (inmiddels achter in de twintig of begin dertig) is deze game een feest van herkenning, maar ook voor een nieuwe generatie kan dit wel eens een erg leuke game worden.