Stormrise

Al enige tijd probeert ontwikkelaar The Creative Assembly een wat breder portfolio te creëren. Het moet natuurlijk niet overkomen alsof ze enkel historisch georiënteerde strategiegames kunnen maken en daarom hebben we onder andere Spartan: Total Warrior en Viking: Battle for Asgard kunnen verwelkomen, die overigens beiden niet teleurstelden. Nu is het voor de ontwikkelaar tijd om een stapje verder te gaan en dat zien we terug in de vorm van Stormrise.

Stormrise is namelijk alles behalve traditioneel te noemen. We mochten onlangs natuurlijk al een game als Tom Clancy’s EndWar spelen, die enkele RTS-tradities overboord gooide, maar Stormrise doet weer een paar dingen anders en behoudt zo zijn eigen identiteit. Het plot is bijvoorbeeld al aardig uniek, maar voelt momenteel een tikkeltje over-the-top aan. In de wereld van Stormrise heeft de mensheid het voor elkaar gekregen om het weer te controleren. Als gevolg gaat het echter behoorlijk mis met het ecosysteem en raakt de wereld in verval. Hieruit ontstaan twee militaire facties: de Sai, een volk dat zich heeft aangepast aan de weersomstandigheden en is geëvolueerd, en de Echelon, een technologisch geavanceerd ras dat heeft overleefd door zich in te laten slapen voor alle ellende begon.

In de toekomst is er schijnbaar niet veel te doen op Aarde, dus wordt er maar geknokt tussen de Sai en de Echelon. In de twee campagnes kun je de controle nemen over beide facties. Wanneer je eenmaal begint merk je al gauw dat de controls verschillen van andere strategiegames. Met de linkerstick beweeg je de camera, terwijl je eenheden kunt selecteren door met de rechterstick te ‘tappen’ in die richting. Het is de omgekeerde wereld, maar volgens de The Creative Assembly is het gewoon even wennen en dan lukt het wel.

Er wordt gevochten op verscheidene speelvelden, vaak in stedelijke omgevingen en dat heeft een reden. Het is namelijk mogelijk om niet alleen traditioneel horizontaal te bewegen, maar ook kun je verticaal alle kanten op. Eenheden kunnen trappen op, door ondergrondse tunnels en meer. Ondanks dat het inderdaad hier en daar handig kan zijn, is het niet de revolutionaire vernieuwing waar we op wachten in een strategiespel. Het voegt wat toe, want de speler kan creatiever omgaan met het positioneren van zijn troepen door bijvoorbeeld snipers op daken te plaatsen, of tankdivisies via een onderaardse gang de vijand laten verrassen.

Het probleem lijkt echter, dat dit het spel moet gaan verkopen. Een spel verkoop je niet door op het hoesje te zetten dat het een revolutionaire besturing heeft, en om nu met de motivatie aan te komen dat je in gebouwtjes kunt zal ook niet veel mensen ertoe zetten vijftig euro eraan uit te gaan geven. Momenteel mist Stormrise die ‘x-factor’ nog. Het is nog niet bijzonder, het is nog niet iets om naar uit te kijken.

Dat gevoel werd bij mij mede versterkt door de huidige staat van het spel. Met nog ruim twee maanden ontwikkeltijd in het vooruitzicht mag er nog flink gesleuteld worden aan onder andere de visuele kant. Stormrise ziet er nog verreweg ondermaats uit. Ik begrijp dat het na de Apocalyps een trieste bedoening is, maar er mag toch zeker wel wat meer detail aan de gebouwen en de eenheden. De ‘stormen’ mogen er ook wel wat woester uit zien, nu zijn het nog kleine regenbuitjes.

The Creative Assembly heeft met Stormrise nog geen goud in handen, daarvoor lijken het verhaal te absurd en de innovaties te minimaal. Maar wellicht dat de ontwikkelaar dat allemaal nog op juiste wijze tot een geheel kan samensmelten. Ik ben in ieder geval benieuwd naar het eindresultaat, dat we aankomende maart kunnen verwelkomen voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PC.