House of the Dead: OVERKILL

Een totaal irrelevant en erotisch getint introductiefilmpje en het steeds weer voorbij vliegende citaat ‘critics said this game is motherfucking good’ zetten direct de toon: House of the Dead: OVERKILL is een titel met een eigen smoel, maar bovenal één met een flinke dosis humor en zelfspot. Een briljante combinatie met het afknallen van zombies, zo lijkt het na het doorspelen van een groot deel van de game.

De House of the Dead-serie is misschien wel één van de populairste gameseries uit de arcadehallen, maar op de spelcomputers wist de serie nooit echt potten te breken. Met de komst van de Wii werden gouden tijden voorspeld voor on-rails shooters, waartoe ook de House of the Dead-franchise behoort, maar tot op de dag van vandaag blijft de toestroom van sterke on-rails shooters uit. Ook de gebundelde heruitgave van House of the Dead 2 en 3 voelde meer aan als oude koek dan een leuke frisse wind. Met House of the Dead: OVERKILL lijkt Sega echter de goede weg op te gaan en zelfs een lading vernieuwing aan het genre toe te voegen.

Deze vernieuwing zit hem met name in de bizarre verhaalvertelling. Het verhaal is namelijk dramatisch slecht, clichématig en de acteerprestaties van de hoofdpersonen zijn om te janken. Klinkt niet echt als een positieve vernieuwing, maar het tegendeel is waar. House of the Dead: OVERKILL weet dit alles namelijk heerlijk te benadrukken en neemt zichzelf totaal niet serieus, met als gevolg dat de briljante citaten en ontzettend komische beelden je om de oren vliegen. Het lijkt soms of je gewoon naar heerlijk slechte slapstick zit te kijken.

Zoals het een zombieknaller betaamt is het echter niet alleen ongein dat de klok slaat. De grappige introfilmpjes en citaten worden namelijk verrassend goed gecombineerd met rauwe knalactie. Nog steeds heb je enkel de controle over het wapentuig van jouw personage en gebeurt het lopen automatisch. Dit ‘gebrek’ aan controle leidt tot heel spannende situaties waarin je de omgeving niet optimaal kunt overzien en zombies overal om je heen opduiken. Naast het afknallen van zombies, waarvoor je twee wapens tot je beschikking hebt, zul je gaandeweg ook verschillende voorwerpen moeten verzamelen en braaf burgervolk kunnen redden.

Toch zal het uitschakelen van het gemuteerde gespuis je voornaamste doel zijn. Dit is heel erg vet om te doen in slowmotion, wat mogelijk is na het raken van een bepaald voorwerp dat her en der te vinden is. De hoofden spatten werkelijk uit elkaar en de combo’s blijven zich opstapelen. In deze vroege versie stuitte ik echter ook op een paar kleine zaakjes die in het eindproduct hopelijk zijn gladgestreken. Zo versprongen de personages zo nu en dan plots een meter of drie naar rechts, waardoor ze compleet uit je gezichtsveld verdwenen en zijn ook andere animaties en bewegingen erg onnatuurlijk en stotterend.

Het stotteren is iets wat in deze versie eigenlijk overal aanwezig was, maar deze framerate-problematiek was, op één level na, nergens heel erg hinderlijk. Op een zeker moment zul je een trein vol zombies moeten leegkammen, en in de previewcode was dit bijna onspeelbaar. De framedrops waren rijkelijk aanwezig en er zat zelfs een vertraging in je handeling en de actie op het scherm. Erg hinderlijk, maar ervan uitgaande dat Sega dit tegen de release heeft verholpen denk ik dat we best wel een beetje mogen uitkijken naar deze exclusieve Wii-titel. Legendarisch wordt hij zeker niet. Vermakelijk, grappig en spannend hoogstwaarschijnlijk wel.