MadWorld

MadWorld is eigenlijk een slecht gekozen titel voor de Wii-game van ontwikkelaar Platinum Games. Hoofden doorboren met verkeersborden, mensen pletten met een reuzenpers of totaal verminken in een sushibar is nu niet echt iets wat je ‘mad’ noemt. SickWorld, InsaneWorld of TheHolocaustWasNothingComparedToThisWorld, dat waren pas pakkende titels geweest voor deze game!

In MadWorld zijn de acties van hoofdrolspeler Jack namelijk behoorlijk meer dan alleen ‘gek’. In een afgesloten stad put hij ziekelijk veel genoegen uit het zo gruwelijk mogelijk vermoorden van vijand na vijand. Spikes en vleeshaken hangen precies op de juiste plekken om iemand aan vast te spiesen nadat je ze eerst lens hebt geslagen. Vaak neemt Jack echter geen genoegen met het slechts vastpinnen van een tegenstander, maar rukt hij iemand een paar keer los en douwt hem net zo hard weer terug op de puntige objecten. Het bloed vliegt alle kanten op terwijl de gespieste persoon zijn laatste schreeuwen uitstoot en nog spastisch nabeweegt. Ranzig!

Jack heeft naast zijn grijp- en smijtkwaliteiten nog een handig wapen in huis voor het grovere snijwerk: een aan zijn rechterarm gemonteerde kettingzaag. Door op B te drukken en vrijelijk te zwaaien zijn vijanden redelijk accuraat te voorzien van een mooie diepe snee door diens ingewanden. Het is smullen als weer iemand creperend voorover hangt en wanhopig het spuitende bloed probeert tegen te houden.

Overigens was de kettingzaag niet mijn favoriete wapen, dat was toch wel de honkbalknuppel, voorzien van een paar spijkers. Met dit wapen kun je vrijelijk mensen over een flinke afstand meppen. Vooral bij de Blood Bath Challenges – een soort minigames waarmee extra geld te verdienen is – is de knuppel erg handig. Zo is er een pers die met vaste intervallen naar beneden komt zetten, dus op het moment dat je wat in tijdsnood zit, kun je van een afstand een drietal vijanden tegelijkertijd onder de pers katapulteren, wat weer een fikse geldbonus oplevert.

Een andere Blooth Bath Challenge is het (nu al) beruchte Man Darts. Door met de knuppel te zwaaien is het kannonenvoer vast te pinnen op een gigantisch dartboard. Het leuke van deze Challenge is dat deze ook in de multiplayer te spelen is. Helaas kon ik dit zelf niet uitproberen, maar lomp geweld in de multiplayer juich ik maar wat graag toe.

De geldbonussen die te verdienen zijn met de verschillende Challenges zijn erg handig, want in elk level is het de bedoeling om binnen een (ruime) tijdslimiet een vooraf bepaald bedrag te verdienen. Dit klinkt misschien alsof door elk level gerushed moet worden, maar nergens heb je het gevoel met erg grote haast aan het spelen te zijn. Het level waarin ik mij mocht uitleven had een vooraf gestelde tijdslimiet van een half uur, maar zelfs na het aanklooien en oefenen met de besturing en het verkennen van het level, was het eenvoudig om binnen die limiet te blijven. Waarom het in de game is verwerkt is wat giswerk, maar wellicht is het gedaan om de game meer in de mal van een ‘televisieshow’ te kunnen gieten, vergelijkbaar met de tv-show uit de Schwarzenegger-film Running Man. Dat is ook wel te merken aan de filmpjes voorafgaand aan de Blood Bath Challenges, waarin een wise ass presentator aankondigt hoe stoer de volgende dodelijke constructie wel niet is. Het is grappig, het is eigenzinnig en daarmee past het typisch binnen MadWorld.

Eigenzinnig was ook de besturing bij de versie de we kregen te spelen. Enerzijds was het wapperen om een quick time event (met je kettingzaag) te winnen geinig te noemen, maar het vastpakken en daadwerkelijk zagen liet qua besturing nog wat te wensen over. Soms werkte het grijpen niet goed en ook het zwaaien met de zaag registreerde niet helemaal lekker. Dit is echter om twee redenen niet erg: het kan er nog uitgehaald worden en daarnaast zijn er zoveel omgevingselementen dat een tegenstander binnen no-time toch wel op schandalige wijze afgeslacht wordt. Mik je iemand per ongeluk niet tegen de spiesen maar flikkert hij door het raam, dan kun je erop vertrouwen dat beneden een spijkerbed ligt te wachten. Probeer je iemand een vuilnisbak in te smijten, maar gooi je hem tegen een elektriciteitskast, dan is ie ook kassiewijlen.

Irritanter was de camera, die soms wat ongelukkig werd gepositioneerd en wat dicht achter je personage staat. De camera is wel te centreren, maar erg intuïtief voelde dat niet aan. Dit was vooral vervelend tijdens een gevecht met een Gordeldierman die door loopings te gebruiken telkens op onverwachte plekken weer opdook.

Het zijn echter milde irritaties, want elke kill voelt weer als je eerste moord. Het is bloederig, lomp, een soort van onhandig en toch zo effectief. Tel hierbij op dat op de achtergrond een vette soundtrack klinkt, elke moord wordt voorzien van gele teksten (Wa-zwhooosh! Kablam!) en we kunnen nu al voorzichtig gaan stellen dat we hier met één van de beste Wii-games van 2009 te maken hebben.