Rhapsody DS

Soms snap ik maar weinig van JRPG’s. Springende tieners die de grootste avonturen beleven, de raarste monsters moeten verslaan en rondlopen in de meest extravagante kleding. Rhapsody is ook weer zo typisch: niet alleen vecht je tegen rare monsters met een springende fashion victim, je personage zingt er lustig op los op de meest onpasselijke momenten.

Het was een niet echt welkome verrassing toen ik het MIDI-geblèr uit mijn Nintendo DS hoorde en ik was oprecht verbaasd over deze ‘musical RPG’: wat de fuck!? Je laat Peach toch ook niet ronddansen in een stringetje, Riddick barst toch ook niet in huilen uit omdat hij ‘een mens heeft vermoord’ en de Helghast van Killzone hebben toch ook geen roze oogjes? Na het wegvegen van het bloed dat uit mijn oren liep ging ik verder op avontuur uit.

De opzet is precies zoals je verwacht van elke Square Enix RPG: je grootvader zeurt dat het haardvuur uit is en jij moet een onuitspreekbaar goedje in het bos zoeken. Eenmaal daar doe je tegenover je vliegende kompaan (ze vliegen ook altijd) je beklag en niet lang daarna word je belaagd door een of andere vijand. In dit geval een stel reuzenkikkers die met een ferme tik zo zijn verslagen. Mochten vijanden wat pittiger zijn, dan zitten er uiteraard magische aanvallen in de game die voor elk personage uniek zijn. Denk hierbij aan genezingsmogelijkheden, het uitvoeren van aanvallen of een verdediging opwerpen. Niets nieuws onder de zon.

Van het verhaal heb ik weinig meegekregen, maar ook daar voel je aankomen dat je ‘tegen wil en dank een held wordt in een meeslepend epos vol met intriges en bedrog’. Al snel blijkt dat je al tijden droomt van een prins die zich in het bos bevindt en bla, bla bla, blaaaa. Man o man, dat Hollywood nog geen film met Mark Walhberg van deze game heeft gemaakt is werkelijk ongelofelijk.

Opvallend aan de game, in positieve zin welteverstaan, is de snelheid waarmee je personage loopt. In een noodvaart sprint ze van de ene zijde van het schermpje naar de andere. Het is daarom ook jammer dat de random encounters de spurts van scherm naar scherm zo onderbreken. Weer die kikkers aantikken en ze neermeppen. Lekker boeiend. Het voelt allemaal zo inspiratieloos aan.

Rhapsody is overigens een port van een PlayStation-game en de overgezette besturing werkt helaas niet optimaal, waardoor je teveel moet priegelen. Het is slechts één van de redenen dat Rhapsody totaal niet interessant is. Een musical RPG, hoe kun je het verzinnen en waarom zou je zoiets willen spelen? Voor de extra’s, waarin je niets anders krijgt voorgeschoteld dan barslechte Japanse liedjes met een krakend piepstemmetje, hoef je het ook niet te doen. Misschien dat deze game leuk is om op te pikken en dan tegen je gamevrienden op te scheppen met: “Weet je wat ik heb? Een musical RPG!” , waarna zij zeggen: “Dus? Ik heb Final Fantasy IV, The World Ends With You, Dragon Quest, Chrono Trigger, Children of Mana, Contact, Mario & Luigi…”