Let's Tap

Als de maker van Sonic, Phantasy Star Online, Chu Chu Rocket en Samba de Amigo bezig is met een nieuwe game, dan is mijn interesse snel gewekt. Yuji Naka, de man waar we het hier over hebben, heeft de Wii-game Let’s Tap gemaakt. Inmiddels al beschikbaar in Japan en vanaf deze zomer komt hij ook naar ons kikkerlandje.

Let’s Tap doet iets met de Wii dat we tot nu toe nog niet gezien hebben. Geen rare zwaaibewegingen met de Wiimote in deze game. In plaats daarvan wordt de Wiimote op een platte, kartonnen doos (die bij de game wordt geleverd) gelegd. Daarna trommel je met de handen rondom de Wiimote. Dankzij de trillingen die daarbij ontstaan begrijpt de Wiimote wat er gebeurt en op die manier worden verschillende spellen gespeeld.

De meest voor de hand liggende minigame-variant is ‘Rhythm Tap’. Deze game is te vergelijken met het in Japan zeer populaire drumspel Taiko Drum Master en natuurlijk Donkey Konga. Op het ritme van de muziek tap je op de doos, waarbij er verschil moet worden gemaakt tussen een harde, middelharde en een zachte tik. Centraal hierin staat het halen van een zo hoog mogelijke score, maar het plezier op de bank is ook belangrijk. Dankzij de lage instapdrempel is het heel makkelijk met familieleden en vrienden te spelen en daarmee lijkt het een goed alternatief voor Wii Sports.

Uiteraard is dit niet de enige minigame in de game. Het spel ‘Tap Runner’ mag er ook zijn. Dit deed mij erg denken aan het klassieke Track & Field. Met maximaal vier spelers tegelijk wordt er een hindernisbaan afgelegd en wint degene die als eerste bij de finish komt. In deze modus is het van levensbelang dat je op de juiste manier een tappend ritme houdt. Door uit de maat te tappen of door te hard te slaan verliest de speler snelheid of springt hij de lucht in. Dat laatste moet hij alleen doen op het moment dat hij over hindernissen heen moet springen. Andere hindernissen bestaan uit vallende blokken, elektrisch geladen bollen, touwen die tussen twee ravijnen zijn gespannen en enorme schansen waar je vanaf springt. Elke hindernis vraagt om een iets andere benadering en al spelende ben je steeds van ritme aan het veranderen en dat zorgt vooral met zijn vieren voor komische situaties.

Helaas zijn de andere minigames van een iets lager niveau. Het Jenga-achtige spel ‘Silent Blocks’ waarbij de speler munten uit een toren moet trekken verveelt snel. De spaceshooter ‘Bubble Voyager’ gaf mij veel problemen bij de besturing, waardoor er onnodig vaak ‘Game Over’ op mijn scherm verscheen en de verschillende ‘Visualizer’-spellen, waarbij er eigenlijk geen doel is, verliezen na twee keer proberen al de interesse.

Ik ben er dan ook nog niet over uit wat ik van Let’s Tap vind. Tijdens mijn trip naar Londen en tijdens mijn speelsessie met de Japanse versie bij een vriend vermaakte ik me er erg mee. Het was nieuw en ik speelde het met meerdere spelers. Dankzij de lage instapdrempel lijkt het een perfect alternatief te zijn voor games als Wii Sports. Het blijft echter maar de vraag of de game in je eentje genoeg vertier biedt. Het antwoord hierop moet ik jullie schuldig blijven totdat we met de recensie-versie hebben kunnen tappen.