Resident Evil 5

Resident Evil 4 was een adembenemende ervaring. De game wist de traditionele gameplay van de serie op een fantastische wijze om te vormen tot een overheerlijk actiespel van deze tijd. Resident Evil 5 is niet zo revolutionair als zijn voorganger, maar borduurt juist voort op de fantastische fundering van zijn voorganger. Een goede beslissing, zo blijkt na het doorspelen van de eerste helft van de game, want Resident Evil 5 lijkt weer een gruwelijk vette beleving te worden.

Het zal niemand ontgaan zijn dat Resident Evil 5 zich afspeelt in Afrika, en wel in het staatje Kijuju. Hier ontmoeten we Chris Redfield (die we kennen uit de originele Resident Evil en Code: Veronica) en Sheva Alomar. Tezamen trekken zij door de nederzettingen van Kijuju, waar de hel is losgebarsten. Al snel blijkt namelijk dat de inwoners zijn bezeten door parasieten die de controle over hen totaal overnemen. Jij en Sheva moeten dat logischerwijs onderzoeken en, waar mogelijk, een halt toeroepen.

Wat volgt is een geweldig intense ervaring waarin je om de haverklap wordt belaagd door een kudde Afrikanen en ander gespuis. Je bent nergens veilig, de vijand komt overal vandaan. Dat vijanden elke mogelijke schuilplaats verrassend weten te bereiken en ook tactisch rondsluipen getuigt van een knap staaltje kunstmatige intelligentie. In de previewcode hadden ze alleen wat last van acute aanvallen van domheid, aangezien ze oerstom gedrag vertonen wanneer ze daadwerkelijk voor je neus staan.

Dit geldt helaas ook een beetje voor je partner Sheva Alomar. Ze kan heel goed van pas komen in het heetst van de strijd, maar zo nu en dan maakt ze er een sport van om zich in de armen van de vijand te storten. Hopelijk heeft Capcom dit iets bijgesteld in de definitieve versie. Zoniet, dan is er nog geen man overboord, want Sheva’s oogverblindende verschijning compenseert zelfs de grootste wereldrampen. Werkelijk waar, wat is ze prachtig vormgegeven! Sheva is echter niet de enige, want ook Chris Redfield, de geparasiteerde Afrikanen en de geweldig spectaculaire eindbazen staan grafisch meer dan hun mannetje, al zijn er zo nu en dan wel wat kleine missertjes met de animaties.

Zelden heb ik zulke mooie prentjes uit de spelcomputers zien komen, want eigenlijk ziet nagenoeg heel de game er fantastisch uit. Een bijzondere vermelding verdienen de explosies en vuureffecten, welke superrealistisch zijn. Maar uiteraard is het oog niet het enige dat wat wil, een game moet ook lekker spelen. Hiermee zijn we direct aanbeland bij een heikel punt voor velen. Resident Evil 5 kenmerkt zich namelijk door een bijzonder langzame vorm van besturing. Je kunt niet keihard door de straten sprinten, bewegen en schieten kan niet tegelijkertijd, en ook het herladen van wapens en het ordenen van nuttige voorwerpen vergt wat tijd.

Dat klinkt allemaal misschien als een gemiste kans, maar ik denk juist dat de besturing bijdraagt aan de beklemmende sfeer. Je moet tactisch te werk gaan wanneer je de geparasiteerde maniakken op je af ziet komen en weet dat je niet als een Rambo tekeer kan gaan en je wapens kan blijven herladen. Resident Evil valt namelijk niet te vergelijken met elk actiespel of elke shooter, maar heeft een duidelijk aparte identiteit. Zo ook Resident Evil 5, waarvan de previewcode voor mij bewees dat dit absoluut een dikke topper wordt.